ILUZIONISTËT E BREZIT TIM
Iluzionistët e brezit tim
nuk kanë më iluzione
Një pjesë i humbën rrugës
një pjesë ua gllabëruan
liderët e së keqes
Çdo ditë i shoh
se si gëlltisin me dhimbje
nga një gllënjkë demokraci të vdekur
dhe lëshojnë nga një psherëtimë
zhgënjimi në ajër
Me pas varin kokat
si zogj të plagosur
dhe dalin këmbë zvarrë
të gjejnë njëri tjetrin
në kafenetë e zhurmshme
të qyteteve tona të përgjumur
Në fytyrën e njëri tjetrit
ata shikojnë vetveten
pasqyrat e dëshpërimit
ju tregojnë se ata tashmë
nuk kanë më buzëqeshje
Atë që kishin dikur
ua morën vitet
Iluzionistët e dikurshëm
ata që mbushnin sallat
dhe sheshet e mitingjeve
tashmë nuk mund t’i përdorin
as duart
Ato i kanë ende me plagë
nga duartrokitjet e gjata
për nder të iluzioneve
dhe liderëve me kollare
Në vitet e ardhshëm
plagët e qelbëzuara
do të qelbëzohen edhe më
duke përhapur ngado
një erë të rëndë mishi të kalbur
mish iluzionesh
VARKA PREJ LETRE
Çdo ditë deti përplas në breg
valë me ngjyra të ndryshme
ndonjëherë shumë të kaltra
të tejdukshme
gjer në pafundësi
Herë të tjera pak më të errëta
me ngjyrë lëmyshqesh dhe algash
që rriten thellësive
në secilën prej tyre dalloj
humorin e detit
Ka ditë kur anije të mbytura
dhe marinarë të pajetë
pluskojnë në sipërfaqe
si amanete të pambajtura
dhe deti ngjan kaq i trishtuar
Në këto çaste bëj gati
një varkë prej letre
dhe lundroj drejt Poseidonit
mëshira e tij
gjithmonë më ka intriguar
edhe pa qenë magjistare
edhe pa qenë nimfe
Ju jeni të detyruar ta pranoni
që jam Bashkëshortja e Poseidonit
trupi im në formë vale
dhe luspat e kaltra
janë shenja që nuk ju lënë arsye
të më kundërshtoni
Sidoqoftë
duke parë majën e pluhurit
që ngrihet në ajër
dhe fytyrën e xhindit
që po del nga shishja
ju bëj thirrje të shprehni një dëshirë
prandaj i bie çdo çast
kambanave të erës
Mos flini kaq shumë o njerëz…
