Kreu Letërsi Bibliotekë "Nëpër terr e nëpër natë!", tregim nga Bajram Sefaj

“Nëpër terr e nëpër natë!”, tregim nga Bajram Sefaj

Tamam kur sapo mbylli sytë e lodhur e ra në gjumë të thellë të natës së dimrit të parë, një ëndërr e keqe, fort e hidhur dhe plot ankth, e trazoi pa masë. Nga pellgu i së cilës s’kishte si të dilte pa u bë ashtu siç u bë. Ideja ishte aq e pamëshirshme, idhnake, katile e rebele në origjinalitetin dhe kryeneçësinë e saj idiote, sa nuk bënte fare, fare nuk bënte, lihej për nesër, ose të qitej pas mëndësh, të  harrohej fare. Humbje e parikuperueshme do të ishte ajo, zot i lumë. Ëndrra, bash si një  bletë e krahëlehtë Mbretëreshe, shtriu dorën dhe shtypi pullën e duhur të kompjuterit. E kyçi (e konektoi!). Dora e dridhur e plakut në natë, nuk i kënaq vetëm me kaq. Me regjistrimin, në faqen e bardhë të kompjuterit, emrin (titullin) e idesë, e të vazhdoi episodin e radhës së gjumit të trazuar pleqërisht. Jo, ai kishte ecur përpara. Kishte vazhduar të shkruaj në ajrin e dendur të ëndrrës së natës terr. Ai vetë, kompjuteri i kyçur në ëndërr, as zogjtë e Alpeve të vendlindjes, as gurtë e thatë të kanioneve e grykave të thepisura, të kaubojve të Perëndimit të Egër, të Amerikës së Egër, ama bash askush, as djajtë e pandemisë, as engjëjt e pabesë të lirisë së humbur, nuk dinin se ç’po ndodhë e ç’po zihej, atje poshtë, në shtratin e një plakushi, nën plafin e jorganit të tij, plotë dergj e duhmë të keqe gazrash.  – Ani, rini qeshu, qeshu rini qeshu, bota është e jote!

Po atje poshtë, ndërkohë, kishte ndodhë hataja. Kishte lindur ideja për një rrëfim i paparë deri më sot. Një tregim ëndërr. Me tamam. Ashtu taze, siç ishte, simite ende padalë mirë nga furra e bukës, i pa zënë mirë, i pa ngjizur si duhet, kishte marrë turr e, sa ora,  kishte pushtuar Planetin tokë, të gjitha kontinentet,  i gatshëm të pushtojë edhe aq e, më shumë, kontinente që do të zbulohen, do të dalin në sipërfaqe nesër! U bë nami krejt. Agjencitë e njohura, të mëdha e të vogla, gazeta e revista, shtëpitë botuese, anë e manë botës, e  kishin prishë gjumin e natës. Tregimi ëndrrës ishte përkthyer në të gjitha gjuhët e gjalla dhe të vdekura të botës. Në gjuhet jo ekzistuese (inekzistente). Në gjuhë të panjohura, të pa zbuluara. Gjuhë që do të lindin, që do të vijnë, nesër e pasnesër… E tillë ishte jehona e atij tregimi të pashkruar: e rrufeshme, plot shkrepëtima. Vdekjeprurëse për ata që shkruajnë e,  talentin e kanë me grat!

*

Të nesërmen e asaj nate të stuhishme dimërore, saktësisht në ora 02.52 minuta, në lindje të agut të ditës së re, në shtratin e tij të gjumit, gdhiu i pa jetë. Tash kish ra në gjumë të përjetshëm, eternel. Gishtërinjtë e duarve të thata i kishin ngelur kacavjerrë, në pozicionin e rrahjes mbi tastaturë të kompjuterit tekstin e tregimit të pa shkruar. Ndër fulqi të ngrira, sikur bluante porosinë e fundit testament, që kjo sajesë e ëndërruar letrare, t’i të zbardhët pikërisht, në faqet e kësaj gazete!  (Gaillard, 03.12.2021)

SHKRUAJ NJË PËRGJIGJE

Ju lutem lini komentin tuaj!
Ju lutemi shënoni emrin tuaj këtu

Artikujt më të fundit

Durs Grünbein: Fjalët, çfarë janë ato, miq apo armiq?

Intervistoi Arno Widmann(botuar më 30.10.2020, në Frankfurter Rundschau) Përktheu nga gjermanishtja Valon Veliqi Z. Grünbein, cila...

“E verdhë mbi të zezë”, cikël poetik nga Nafije Zogaj

GJETHE TË GJELBËRTA FILLUAN TË BININ dielli u shkëput nga yjetqë i rrinin larg zërit të zi të natësu...

“Kush ma gjen lisin e moçëm?” tregim nga Mehmet elezi

1. Qyteti dhe vetë kalaja mbi lumë u mpakën prej tute. Çka po u shihnin sytë, nuk ishte parë...

“Paris mon amour”, tregim nga Roland Gjoza

Nuk e di a beson në Krisht e, nëse beson në Krisht, beson dhe te Viktor Hygoi, i cili ta dëgjon fjalën...

KATEGORITË