Kreu Letërsi Bibliotekë "Kur vetmia veton", poezi nga Afrim Demiri

“Kur vetmia veton”, poezi nga Afrim Demiri

1.
Kur vetmia veton

Kur vetmia veton
në zemrat e vrame
lirikat pikojnë
si qershitë

Nga shekët e krisura
rrjedhin kujtimet
e trishta

Një magjistare në jermi
i lidhë udhët nyje
dhe mallkon yje

Në gjembat e trëndafilave
të pa çelur
shkyhet këmisha e pranverës
së humbur

Lulet në herbarium
ruajnë polenin
e ringjalljes

2.
Përpirësi

Jam vetëm
një përpirës
i mllefit vetmitar
i pështymës
që nuk e nxjerri
jashtë

Përpijë tështimen
time si nje vullkan
që s’guxon
të shpërthejë

Fjalët i kafshojë  si
kupat e kallamoçit
të mos i lëshojnë
stërkalat mallkuese

O vetveten përpijë
si një virus
që duhet të mbytet
të mos vijë
tek ju

Koha koha si lëmsh
leshi nuk po përpihet
Dot
derisa e nesërmja
të më liron nga
Përpirja

3.
Torzo e çmendur

As nuk  më prek kush
as që preku kënd

Mungesa e prekjes
ma ka tha lëkuren
si gëzhojë të veve
të prishura

Trajtat kanë humbur
përmasat si në mjegull

Me duart e stërkequra
me gishtat si krande të thata
me krahët e ngjitur për shtati
nuk jam ma unë 
Kam mbet
një Torzo e çmendur
si  dordolec pranvere

Nga shikimet e trishta
frika më shiton
si prekje meduze
nuk e njoh as kurmën
time

Edhe le të më pickon
dikush
vetem le të me prekë
ta dije që jam gjallë
nga kjo dergjë e keqe

4.
Shikim nga kati i shtatë

Kulmeve vetmia
ka dalë për gjah
si mace e pangjyrë
hija e reve të zemruara 
mbulon trumcakun
e dremitur në qeremide
Ulluqet mbledhin
pikëllimin e ditëve
të izolimit

Xhita e humbur
në qiellin e mërzitur
vizaton zik-zaket
e frikës në renë 
me portret fëmije

Oxhaqet nuk tymojnë
pëllumbat e teneqes
nuk tregojnë kah fryejnë
erërat e pritjes

Shikim nga kati i shtatë
Teleskopi i vërbuar
e huq Siriusin

Poshtë atje poshtë
udhët si litarë cirku
presin udhëtarët
që s’vijnë
Automobilët janë kthyer
në breshka të ngordhura

Malli për hijet e njerëzve
kacavjerret nëpër rrufepritës
dhe përplaset për tokë

Nga kati i shtatë
nuk shihen gjurmët
e coronavirusit

5.
Vetmia virusale

Brenda
vetmisë virusale
herë jam një orendi
herë perde plastike
në dritare mbylli dritën
e rrejshme

Sa për librin e fundit
s’jam tjetër përpos
një lexues prej dylli

I mbështetur për frigoriferi
si skulpturë e refugjatit
të uritur jam
e pasderës së dhomës
shportë e stërmbushur
e mbeturinave

Në qoshen artistike
aty ku rri ora e zallit
jam vazo për lulen
pikëlluese të orchides

Prej ditës në ditë
si rruzare të njëjta
jam peri që pret
të këputet

E rruzat kobndjellëse
të shkojnë në theqafje

6.
Syth i pranverës virusale

Fytyrën ma mbulojnë
myshqet dhe likenet
si një guri të humbur
kohe

M’i fshehin
grimasat e vetmisë
me maskën green
kundër coronavirusit

Vrushkull rrezesh
tejpërtej hijes time
rrezojnë shpresat
e humbura honeve

Jam një syth
i pranverës virusale
në trungun e lisit
të vrarë rrufeje

Lumi rrjedh
brenda meje
si drejt detit
pa pyetur
për kohën
për virusin

SHKRUAJ NJË PËRGJIGJE

Ju lutem lini komentin tuaj!
Ju lutemi shënoni emrin tuaj këtu

Artikujt më të fundit

“Valltarja në gurë”, poezi nga Mirash Martinoviq

Në NEKROPOLEN Në VINJANI, PRANë IMOTSKIT (Hrvatskja), QëNDRON GURëVARRI, Në Të CILIN ëSHTë GDHENDUR PORTRETI I VALLTARES, KRYEVEPëR E MJESHTRIT Të PANJOHUR.

Prend Buzhala: Biografema e Librit Fishtian

Kundrim analitik i veprës së Ernest Markut: “Libri i Fishtës” (Botimet Fishta) Cili është Fishta i këtij libri?

Veprat e Azem Deliut – liria me “krimbin” e njerëzores/humanes brenda

Nga Ballsor Hoxha ...Pikërisht këtu është çështja, e dashur. E arsyeshmja s’e bën botën as më të mirë...

“Eveline”, tregim nga James Joyce

E ulur pranë dritares ajo vështronte mbrëmjen që kaplonte rrugën e madhe. Koka i mbështetej në perdet e dritares, ndërkohë që në...

KATEGORITË