Kreu Letërsi Bibliotekë "Kangë..." nga Ledia Dushi

“Kangë…” nga Ledia Dushi

s`asht gja e jemja me vdekë ngjitë i shkoj kur praj me e pa ujnash shkoj

me e pa kur praj e s`kam kurrkend ujnash të errët me sy t`ngulun e nji za dimni

që s`mbahet endem n`tokë ç`prej toka asht me vdekjen s`ndeshem veç shkoj me

e pa kuk vetëm sa herë ndalen n`mu e zhbahen kush m`ndeshë s`asht gja me u dënue

me tokë brigjesh shkunden barka me zane t`ardhun që e zbresin ditën e me kambë

t`zbulueme mas veç rrugën me ardhë tek ndoj “ti” s`asht send i jemi koha ngjitë i shkoj nji vetjet që shtin

n`mendje pemët e djeg gjithë çka ndesh s`asht e jemja lëkura as zemra as gjaku që

t`mbulueme m`i mban orët e nisem për me shku ujnash me e pa kur praj e s`kam kurrkend

Vdekjen që hesht me Zotin e i them ket` letër

***

…ky asht zani mjegullor i liqenit n’ag

jehon përmbi secilin send t’drejtuem kah qiella

pezull pezull pezull përçudun përçudun përpjekun

këto janë jonet e bahen trup nëpër mjegull

e futen për çdo zgavër për çdo krye

tana mjeset e botës ndodhin pa mue

tanë bota asht nji liqen i mjegullt e i untë

me dega e shpi e zogj n’parzëm

t’merr sy e mend e zemër e tingëllon përhimt‘

botës asht mjes

***

lulebora n’t’vjollctë varun n’pemë me krenat n’faj syçjerrë

mbi krahë t’lshuem e t’zbehtë ekstazit

përhumbja i ka sytë mbyllë ballin zbrazët

ikë kanë sendet tokat qiejt

gra janë gra t’ekstazit qetojn’ bujshëm e çilin fruta

t’kuqe t’rozta t’zjermta duer t’mbledhuna gjuejtun n’gjak

as vijnë as shkojnë veç ndodhin n’nji timtë kohe

t’zbrazta n’nji shtjellë t’purpurt nisë për kah mjegulla

kah gjysëterri i trupave t’ndragun qirijsh t’ndezun

derdhin langje enësh e përmbas i duken krena

krena e krena e krena ngjitë t’njejtes qafë

drejtue kah shortarja e ngritë si gishtat n’fy

te kullon at‘ jerm dikur t’këcyem e tash t’bam Hy

***

secilën shpi drunit e shfytyron nata

secilës derë shiu mbledhë n’nji mendim

nata asht zenit i yjeve t’emnuem hijesh

futen mbledhë n’nji mendim hijet trupave

kjo sëmundë diskrete asht n’t’plagtë

ngashrimit asht kjo hanë

plym n’flutra që i thuren tokës

nji vdekjet t’sigurt kthehen

tërhjekun kryet prej flokësh

sall me u betue n’t’purpurt

***

ajri që m’ndesh ajri që m’ndesh ajri që m’ndesh

asht nji flakë kështejash e dimni rishtar

lulesh që piqen e ngjyejn hapsinë n’aroma

aroma e aroma treten n’errëti t’trupit me dhimbje

për kohen që asht veç natë pështjellimesh përreth zemre

zemra asht zemra zemra e mbyllun n’secilen pemë

n’secilën shpi n’secilën rrugë përpjete që bun n’liqe

nji mëni hijesh t’dritshme rrëshqasin asaj mbloje

tash janë tash s‘janë tash janë tash s’janë

muzgu i liqentë asht nji pyll var’ n’cep hane

sheje t’nji grues shamane që thërret n’zane t’hueja

e ndër gjunj lidhë mban token

kangë…

kam andrrue se mbahem n`dy pendë fajkoi e thuejse lëshohem

thuejse n`jerm thuejse n`t`bardha me kryet mbuluem nji hane t`përnatun

them do kangë them do kangë që vijnë prej dikah ma fort prej mbrendë

andrrueshëm mbahem ndër emna emna grash e grash ndër kangë

grash me sëmundë me sëmundë t`errët me sëmundë t`langët që këputen nën pemë

e t`njomtit i thërrasin n`dergjë tue rrotullue flake

kam andrrue se mbahem n`ajrí n`dy pendë ndër duer pezull

sy ndër sy me nji fajkue…

SHKRUAJ NJË PËRGJIGJE

Ju lutem lini komentin tuaj!
Ju lutemi shënoni emrin tuaj këtu

Artikujt më të fundit

Rrëfimet e maestros (dialog me avangardistin e viteve ‘70, Musa Ramadanin) nga Agron Y. Gashi

Dialogu letrar që nga antika e deri te ai ndërmjet Ecerman-it e Göethe-s, Borges-it e Sabato-s, Marquez-it e Llosa-s, Singer-it e Roth-it është shenjë...

Adil Olluri: Lamtumirë Musa Ramadani – një ikonë e elitarizmit letrar

Ecte i vetëm në qytetin që e donte. Ulej në të njëjtat kafene. Nuk hynte në tjetër vend. “Elida”, ku rrinin miqtë e tij...

Frano Kulli: Ndoc gjetja – “Biri i gjallë i njeriut” Nga frano kulli

Ndodh rrallë, shumë rrallë këto kohë në shoqërinë e konsumit të botës sonë rrokopujë e të garrametëshme që vëmendja publike të ndalojë...

Sali Shijaku, piktori i vezës që nga një u bë njëqind – Ese nga Roland Gjoza

Zakonisht një artist nuk rri dot pa një qen. E ka një kostum të mirë, disa miq intimë, ndonjë dashnore të vjetër, për...