Kreu Letërsi Bibliotekë Baudelaire në shqip nga Mimoza Ahmeti

Baudelaire në shqip nga Mimoza Ahmeti

SONET

Natyra është një tempull me kolona të gjalla
që të lënë ngandonjëherë diç të belbëzosh.
Aty kalon njeriu në pyjet e simboleve
të cilat e shikojnë, me sy familjar.

Si ekot e gjata që nga larg përzihen
në një unitet të errët dhe po aq të thellë,
gjerë sa nata, qartë si dita,
njëri-tjetrit i përgjigjen
parfumet, ngjyrat, tingujt.

Ka parfume të freskëta, si mish i njomë fëmije,
Të buta si obojë, jeshile si preritë,
– të tjerë – të korruptuar, të pasur, triumfues,
që kanë ekspansionin mbi gjëra të pafundme,

ashtu si rrëshirnat, myshqet, temjanet balsamike,
që këndojnë përçimin e shpitit, prej fryme.

ARMIKU

Rinia ime nuk qe, veç një shtrëngatë tenebr
përshkuar tej e tej me diamante diejsh.
Rrufe dhe shi, aty kanë bërë kërdi…
E pak kokrra të kuqe lanë në kopshtin tim.

Ja ku sapo preka vjeshtën e ideve
që i duhet të përdorë shatën dhe lopatën
për të rimbledhur tokat e përmbytura…
ku uji gërryen gropa të mëdha, si varre.

Dhe kush e di, lulet e reja që ëndërroj
a do të gjejnë dot vallë, në këtë lug të larë dheu,
mistkën ushqyese, që t’u japë fuqi?

O dhimbje, o dhimbje! Koha i ha jetët –
rritet, forcohet, armiku obskur
që na bren zemrën e gjakut që humbasim.

MACJA

Eja, macja ime e bekuar,
mbi zemrën time të dashuruar –
mblidhi kthetrat e putrave të tua
e më lër të zhytem në sytë e tu të bukur
me metal dhe me agatë të shkruar.

Ndërsa ta gëdhel kokën dhe shpinën e epërme
me gishtërinj, në kohë të lirë,
dora ime dehet kënaqësie
duke zbuluar trupin tënd, elektrik.

Shoh femrën time në shpirtin tënd – vështrimi i saj
si yti – bishë e bukur –
i thellë dhe i ftohtë, goditës e ndarës, si shigjetë.

Dhe nga këmbët deri te koka
shikimi subtil, i një parfumi të rrezikshëm
që noton, rrotull trupit brun.

Asaj që është shumë e gëzuar

Kryet tënd, gjesti yt, ajri yt,
të bukur janë, si një peizazh i bukur;
loz qeshja në fytyrën tënde
si era brisk-në një qiell të qartë.

Pikëllohet kalimtar’ i rastit –
pranë ujëvarës së shëndetit tënd
që kullon me pahitje gushe
përkundrejt shpatullave tua.

Ngjyrat feksëse të rrobës që mban veshur
banjojnë tualetin që ke bërë,
duke hedhur në mendjet e poetëve
imazhin e një baleti lulesh.

Këto veshje të çmendura janë emblema
të shpirtit tënd ujëra-ujëra;
marrosur jam, duke u marrosur,
ndërsa të urrej, sa më fort të dua!

Ndonjëherë tërhiqem ngadalë,
në një kopsht vetmie
dhe për ironi e ndiej diellin
si ma shqyen gjoksin e valë.

Dhe pranvera, edhe mugullimi
zemrën veç po ma poshtërojnë,
sepse unë u skllavërova nga një lule –
Oh, çfarë pabesi kjo, ndaj natyrës!

Do të doja shumë, një nate epshatare,
kur të thërrasë etja e kënaqësive
për thesaret e trupit tënd,
të të braktis pa zhurmë, si burracak.

Për të ndëshkuar mishin tënd të lumtur,
për të shtypur gjoksin tënd të butë,
Për ta çmeritur krejt fytyrën tënde –
me një plagë të gjerë dhe të uritur.

Dhe ëmbëlsi’ e ngjitjes sime!
prej buzëve të reja që do puth –
më të shkëlqyeshme, më të bukura se tuat,
do ma ushqejë helmin, o motërza ime!

ALKIMIA E DHIMBJES

Dikush të ndriçon me afshin e tij –
një tjetër të sterros – Natyrë –
Ai që thotë te njëra – je e vdekur,
thotë tek tjetra: je jetë dhe shkëlqim.

Hermes i panjohur, ti që më ndihmon
e që gjithmonë më intimidon,
Ti më bën të ndihem Midas –
më e trishta kjo, e alkimive.

Prej teje e ndryshoj arin në hekur
dhe parajsën në ferr unë e kthej,
në fletën e ershme të reve

po zbuloj një kufomë të dashur

dhe mbi brigjet qiellore po ndërtoj
një qivur masiv.

LEXUESIT

Marrëzia, gabimi, mëkati, paskrupullsia…
Mendjet tona pushtojnë, trupat tanë i punojnë
dhe ne ushqejmë për veten keqardhjen e qullët
si lypsët ushqejnë – morrat e tyre.

Mëkatet tona vazhdojnë, pendimet i kemi prej frike,
paguajmë shtrenjtë te vetja, për pranimet,
dhe me gëzim shkojmë në shteg të ndyrë,
duke besuar se me njomje sysh, shpëlajmë mëkatet.

Në jastëkun e së keqes pështetet Satan Trismegistus
mban shpirtrat tanë të magjepsur prej shumë kohësh
dhe metali i pasur i vullnetit tonë
bëhet avull, nga ky alkimist i zoti.

Është Djalli që mban, na drejton me tela,
në lidhjet e neveritshme – gjejmë diçka tërheqëse.
Çdo ditë bëjmë një hap më shumë drejt Ferrit,
pa u tmerruar, përmes zymtësisë së nxirë.

Si një i sëmurë mjeran që qin edhe han
në gjirin e martirizuar të një buzëqeshjeje të lashtë –
ne vjedhim ku mundim një kënaqësi fshehtazi,
që e shtrydhim fort, si portokall të vjetër.

Të ngjeshur, të spërdredhur, si miliona krimba –
një popullim Demonësh mbahet në trurin tonë.
E, kur marrim frymë, vdekja në mushkëri
na shkon poshtë, në lumin e padukshëm të ankimeve.
Nëse përdhunimi, helmi, kama edhe zjarri
ende s’e kanë përfunduar dizenjimin e tyre
kë kanavacin përsëritës të destinave tona gjynahqare,
është se shpirti ynë, medet, është i dobët!

Por midis çakejve, panterave, gjahtarëve të buçeve,
majmunëve, akrepave, gjarpërinjve, grepave,
mes ulërimave monstruoze, kërcimeve, zvarritjeve,
ngjitjeve,
në ndërmarrjen famëkeqe të veseve tona…

Është një, më i shëmtuari, më i dobëti, më gërryesi!
Megjithëse nuk bën gjeste të mëdha, as thirrje zëlarta –
me qejf do ta bënte tokën një plehrë
dhe botën një kafshatë, e ha me një kullufi.

Është mërzitja – syri i mbushur me mosdëshirë për jetën
që ëndërron mbarimin duke pirë duhan.
Ti lexues e njeh këtë përbindësh delikat,
lexues hipokrit, shoku im, vëllai im.

SHKRUAJ NJË PËRGJIGJE

Ju lutem lini komentin tuaj!
Ju lutemi shënoni emrin tuaj këtu

Artikujt më të fundit

Rexhep Ismajli: Nga shqipja te gjuhësia ballkanike – rasti i Wilfried Fiedler-it

Më 1 dhe 2 tetor në Universitetin Friedrich Schiller në Jena (Gjermani) u mbajt një konferencë shkencore në kujtim të albanologut dhe...

Mira Meksi: Historia e çmimit ndërkombëtar “Kadare”. Dy laureatët e parë: Ernesto Sabato & Milan Kundera

Në prag të 100 vjetorit të tij, Ernesto Sabato mbylli sytë në Santos Lugares në Buenos Aires të Argjentinës, vendin plot gjelbërim...

Zija Çela: Stacioni i natës së fundit

Kur marr një libër të ri në dorë, thuajse pa vetëdije, shpesh më vijnë ndër mend dy pyetje të thjeshta, madje edhe...

Andreas Dushi: “Letërsia shqipe” teksti studimor i albanologut Stuart Edward Mann (Londër, 1955)

Në këtë paraqitje, të së parës skicë të letërsisë shqipe në anglisht për publikun, më duhet të kërkoj falje për mangësitë. Faktet...

KATEGORITË