KreuLetërsiBibliotekëKlara Kodra: Nata ishte e kaltër

Klara Kodra: Nata ishte e kaltër

Fragment nga “Zjarri i jetës”

Nata ishte e kaltër, me një tejdukshmëri tërë dritë. Nga qielli mavi i errët binin yjet si kokrrat e pjekura të një peme.

Aila buzëqeshi duke menduar se si gjuha nuk ishte çliruar ende nga ajo shprehje naive e primitive “yjet binin”.

Ajo kërkoi me sy yllin, domethënë planetin, ku duhet të ndodhet Inoja.

Në poemën e tij të fundit kishte vargje të tilla:

Duke u kthyer nga shkretëtira e
Hënës
njeriu dashurohet pas planetit të tij
dritëkaltër
me zjarr të dyfishuar…

Me zjarr të dyfishuar.

* * *

Kopshti lulëzonte. Kameljet e kuqe e të bardha alternoheshin me manjolat.

Në një kënd të kopshtit lulëzonte lulja e çajit: një lule si yll i bardhë me pikë të verdhë.

Inoja e pat dashur shumë këtë lule – iu kujtua Ailatit.

Po trëndafilat ishin mrekullia e atij kopshti: trëndafila flakë të kuqe si gjaku, si zjarri, si buzët e një vajze, trëndafila delikatë bojë rozë që u ngjanin kupave të brishta prej porcelani, trëndafila të bardhë me atë magjinë e tyre të pashpjegueshme që shprehet përmes aromës.

Ailati, kur punonte në këtë lulishte të shumëngjyrëshe, e ndjente veten të shlodhur e të përtëritur.

Një flutur iu ngatërrua papritur te fustani blu. Ishte e kaltër me pikla të bardha e bojë kafe.

Ailati e liroi dhe iu kujtua se si dijetarët e kanë quajtur këtë insekt simbol të ortobiozës.

Në mbrëmje ajo ia tregoi këtë episod Betit të vogël.

E bija buzëqeshi. Donte mama ajo, – vërejti duke bërë aluzion për fluturën dhe Ailati u çudit edhe një herë më tepër për atë konceptim poetik të botës që i dallon fëmijët.

Ailën tani e shqetësonin mundësitë e tjera që kishte hapur para saj artikulli i doktoreshës Lora.

* * *

Era e pishës, një erë e këndshme rrëshire.

Inoja i donte pyjet për fshehtësinë dhe thellësinë e tyre; ajo i donte për forcën dhe bujarinë e tyre. I donte edhe si simbol të jetës së gjatë. Vështronte rrathët e lisave që u ngjanin rrathëve që shënon mendimi në ballë të njerëzve.

Aila i jetonte thellë çastet e kaluara nëpër pyje. Në rininë e vet të parë edhe ajo edhe Inoja kishin mbjellë fidane të rinj që tani ishin rritur.

Në vështrimin e Ailës kishte mbetur imazhi i këtyre fidanëve të rinj. Edhe tani që ishin rritur nuk i barazonte kurrsesi me lisat pleq e të menduar, ndërsa Inoja, që jetonte me çastin, i shihte këto drurë ashtu si ishin tani me kurorën e vet të blertë dhe me rrënjë të thella që thithnin lëngun e tokës. Nga halat e tyre të gjelbra pikonte vesa.

Ai dehej me aromën e tyre dhe si fëmijë ndalej për të këputur lulet e rralla, këpurdhat.

Nga deti vinte zhurma e dallgëve dhe kundërmimi i freskët i jodit.

* * *

Ridi mendohet duke vështruar përmendoren e Livit.

Para syve të tij ngrihet perdja e mjegullt e viteve.

Një katror i bardhë. Shtrati, qilimi, dritarja, të gjitha të bardha… hapat e ngadalshëm të njerëzve të veshur në të bardha. Ai kërkonte një ngjyrë tjetër, një ngjyrë që të jepte ndjenjën e pafundësisë, të kaltrën, të kaltrën…

Deti është si qielli i shtrirë në tokë. Ai lidh këto dy botë të ndryshme e të ngjashme: botën e kozmonautëve dhe botën e atyre që i kanë qëndruar besnikë nënës së lashtë, Tokës.

Kjo ngjyrë e bardhë dhe këto hapa të ngadalshme i kujtonin hapat e ngadalshëm të vdekjes e cila po i afrohej në mënyrë të pashmangshme, ndonëse qe aq i ri.

“Shkëmb i bardhë” e kishte quajtur një poet vdekjen. Tani Ridi i kuptonte këto fjalë enigmatike.

Të paktën të kishte vdekur në det.
Vdekja në det nuk ishte vdekje, ishte një shkrirje me kaltërsinë.

SHKRUAJ NJË PËRGJIGJE

Ju lutem lini komentin tuaj!
Ju lutemi shënoni emrin tuaj këtu

Artikujt më të fundit

KATEGORITË