RRUGË
Kam hyrë në një lojë me shënjëza nëpër terr
Në udhëzën e humbur për mijëra vjet.
Dhe s’di, s’di nëse do mund ta gjej dot
Atë marrëzi, fat, lumturi apo gjëmë,
Të pi nektarin, a helmin e hollë
Të një bote që s’është
a ndoshta s’na është dhënë!..
Se kush më tha një ditë se çelësat e asaj bote të mistershme
i mban të fshehura diku një poet.
Që ka bërë pakt me djallin në thundrën e një kali
Dhe me një bulkth të vogël ëndrre
që këndon nëpër netë.
KANTATË
Binte borë
me hënë të zezë.
Ne ishim si grunjërat
në moshën e dyllit.
Retë rendnin
Si hije skifterësh.
Kostra e motit
qante mbi gurë,
Toka ime, moj!
NUK DIHET ASGJË
Asgjë nuk dihet për të,
asgjë.
Nuk dihet
as se kë do më shumë,
jetën apo vdekjen.
Kaq vite te baraka
ndanë urës së qytetit,
me sopatën e hënës
si bekim te koka.
MERIMANGA E DRITËS
Askush nuk e pa
atë gjestin
e pavëmëndshëm,
tek largonte nga fytyra
merimangën e dritës.
Ishte natë e vonë.
Terr legjende.
Në rrethin e hënës
plakeshin ylberet.
Unë lexoja
qiellin e të kremtes.
Askush nuk e shihte
burkën e të zezës,
tek thurej ngadalë
plot zafirë dhe yje.
Pastaj ikën të gjithë.
Në shesh mbeta unë
dhe komshia im
i verbër.
Ai tanimë
çdo ditë më thotë,
se merimanga e dritës
ishte blici optik
i hënës së zezë,
që do të përgjakte çdo ditë
syrin tim
dhe drita do shkonte
larg e më larg.
DHIMBJE
Ngul sytë
në ballin tënd të dylltë.
Dhimbja
shkon drejt e në gjak.
Vetëm nikotina më mbetet në eshtra,
si drita e shirave
ne palcën e gurit.
PUSI ME HËNË
Nuk di pse shpesh
e kam dyshuar të vërtetën.
Më është dukur
si gënjeshtra më e vjetër në botë
që ende vazhdon
të bëj dritë mbi tokë.
E shpesh kam kujtuar
atë oshënarin e plakur,
që shkonte çdo natë te pusi me hënë
me shpresë të shikonte
kallogrenë e bukur.
Gjersa një ditë
u gdhi krejt i verbër.
MËKATARËT
Lumi shkonte rreth e rreth
Si një tresh me dy fole.
Unë dhe cigank’ e vogël
Lakuriq e të pafe.
Gjersa vinin vet ata
Të padukur, të pazë.
Digjnin gjithë teshat e trupit
Pastaj mbyteshin
një nga një…
LISA TË UDHËS SIME
Lisa të thatë të udhës time.
Hijen ja u veshën
në trup udhëtarët.
Mua udhëtarit të fundit
më falni ndonjë lot
Tek mbështetem tek ju mbrëmjeve të qeta.
Se unë e di ç’mund të jetë një hije
Që rënkon diku thellë
zgërbonjave të veta.
LUFTRAT NUK I VRANË
Endrrat i patëm
si dragonjtë e qiejve
që netëve shkonin
në beteja të mëdha.
Luftrat nuk i vranë,
po ato do të vdisnin
në një botë pa luftra.
NJË EMËR
Shpend të ngordhur gërmat e një emri
Ranë mbi ujrat e pasioneve të verdha,
sikur shkruan epitafin e shkretanit të gjorë
ngrirë në dëborën e puplave të nxehta.
Dhe unë rri mendoj sa hire, mistere
vidhisen, kreshpërojë, kthinave të errëta,
Ku shkruhet epitafi i shkretanit të gjorë
ngrirë nën dëborën e puplave të nxehta.
MESHË E PANDARË
Kam hapur dyert e mortit për të vërtetën time
po askush s’po më vjen,
askush s’po duket në derë.
Askush.
As të afërmit, as komshinjtë
as miqtë, as armiqtë,
as shokët e përbashkët
me trupin plot plagë.
Askush.Thonë
janë lidhur kokë e këmbë
me gënjeshtrat e tyre
e secili ha meshën
e mortit të vet.
Vonë, shumë vonë, përvidhem në ëndrra.
Lart në kodër shtriganët e kuq
zhdërvjellin prej brezit litarët e fatit
ku thundrapërgjakur prej kripës
ca dele të zeza
kullosin barin e tyre të harresës.
Trëmbem.
Një i vdekur në errësirë
ma rrëmben meshën nga duart…
KUPA E NATËS
Kush të piu
e s’u shërua,
Kush të derdhi
e s’u helmua,
O shpirti im i bruztë
holluar me hënë!
E DJELË PASDITE
Ç’mërzi e vagullt pëllumbash!…
Ç’terrnajë trëndafilash pasdites së djelë!…
Ca muzgje hënorë
gërhijnë poshtë në pllajë
Si dasmorë të vonë që pija s’u del.
Ku shkoi ajo satanikja e vogël
ku shkoi,
Më thoni: ku jeni o djem?!
Katund’ i degdisur në shkretëtirat e etjes.
S’di se ç’po ndodh
po mua do më gjeni diku buzë një varri
te dehur, sarhosh
prej bukurisë së vdekjes!…
DËSHMI
Gjithçka flijohet
në një çast të vetëm.
Ç’ka shkon me vdekjen?!
Çfarë mbetet me jetën?!…
Punoj, rropatem
fitoj…..po pastaj?!
Ah, të ngrija një kishë
me emrin e saj!..
Dhe në gjyq të fundit
dëshmitar të coj,
Lumin tim të mëkatit .
dhe kishën që meshoj.
ZJARRE TË BARDHË
Ra një zjarr i beftë ndër shokë
Zbardhi tërë faqen e malit,
Se dikush kishte bërë be
Për lejlekun e Sherif Balit.
Ecja, dhe qeshja me vete
Sa në rrugë më ndal një polic.
Ti je – më tha – ai që mbledh
perëndimet e shuara
E i ndez nga e para, atje mbi Ardenicë?!…
Po – i thashë – shoku i Arben Velos
Që një lak Vjose i shtërngon te këmba,
Po sot ka ikur me shërbime shteti
Në një fshat të largët
me shumë hëna.
S’të pyeta – më tha – dua Nuri Plakun
Që i lidh kepucët
me këngën e gjelave të parë,
Mban pa leje donatorë metaforash
E ndez këtyre anëve
zjarre të bardhë!…
….Ishte prill.
Frynte juga e luleve
Zogjtë ngriheshin në qiell. Bëheshin
rrathë – rrathë.
BOTA FIK DRITAT
Ke kohë që ikën
ikën, largon
e s’po mundemi dot
të shihemi më.
Po unë e di mirë
ti diku ndalon,
bota fik dritat,
e unë bëhem zë.
LUMI I BURRAVE
Vetëm burrat e dashuruar
i njohin misteret e klithmave të ujit
në çastin kur lidhen me tokën e zhuritur.
Ndaj një natë ata
u kthyen në lumë,
Ku rërën dhe baltërat ende kësaj dite i shoshin
vajzat dhe gratë e një katundi të varfër.
E PAZËSHME
Një e fshehtë e pazëshme,
pengu im që kurrë s’u shua
më përvidhet gjumit, netëve
me pak zë të marrë hua…
Një e fshehtë e pazëshme
shkoi në varr, e më pret mua.
E si mos dashurohesh me vargje të një POETI si ALEKSANDËR BARDHI që,në gjykimin tim,është një”fat i bardhë i POEZISË MBARKOMBËTARE SHQIPTARE”.Jo vetëm i shijova këto poezi,por dhe i uroj:krjimtari të mbarë e të bardhë!
Tiranë,9 shkurt 2026