More
    KreuUncategorisedPhilip Larkin: E gjelbra e tyre është një lloj brenge

    Philip Larkin: E gjelbra e tyre është një lloj brenge

    Përktheu Kujtim Morina

    Ditët

    Për çfarë janë ditët?
    Ditët janë aty ku ne jetojmë.
    Ato vijnë, na zgjojnë
    përsëri e përsëri.
    Ato janë për të qenë të lumtur:
    Ku mund të jetojmë përveçse në ditët?

    Ah, përgjigja e kësaj pyetjeje,
    të bësh bashkë priftin dhe doktorin
    me palltot e tyre të gjata
    duke vrapuar nëpër fusha.


    S’ka rrugë

    Qysh kur ramë dakord ta lëmë rrugën ndërmjet nesh
    të shkojë drejt mospërdorimit,
    i zumë me mur portat, mbollëm pemë për të zënë pamjen
    dhe i lamë të gjithë agjentët e gërryerjes së kohës të lirë,
    heshtjen, hapësirën dhe të panjohurit, kjo shpërfillje
    nuk qe ndonjë zgjidhje.

    Gjethet bien të pafshira, mbase bari kacavaret i pakositur;
    Asnjë ndryshim tjetër.
    Aq e pastër qëndron rruga, kaq pak e mbushur,
    të ecësh asaj rruge sonte nuk do të dukej e çuditshme
    dhe ende do të lejohej. Edhe pak të presim
    dhe koha do ta bëjë të veten.

    Të skicosh një botë ku asnjë rrugë nuk shkon
    mes meje e teje;
    Ta vështrosh atë botë që shfaqet si një diell i ftohtë,
    duke shpërblyer të tjerët, është liria ime.
    Të mos e pengoj është përmbushje e vullnetit tim
    Ta pranoj atë, dobësia ime.


    Ky të jetë vargu

    Të luajnë mendsh, nëna dhe babai.
    Mund të mos e kenë me qëllim por e bëjnë.
    T’i veshin të metat që ata vetë i kanë
    dhe pa shtuar disa të tjera nuk të lënë.

    Por ata vetë janë luajtur nga fiqiri më parë
    nga budallenj me kapele dhe xhaketa të vjetra,
    të cilët gjysmën e kohës ishin qullacë, të vrazhdë,
    dhe gjysmën tjetër në grykët e njëri-tjetrit.
    Njeriu ia kalon mjerimin njeriut
    dhe ai thellohet si guma e bregdetit.
    Dil prej tij sa më shpejt të mundesh
    dhe mos bëj fëmijë edhe ti ta përcjellësh.


    Aubade*

    Punoj gjithë ditën dhe jam gjysëm i dehur natën
    Duke u zgjuar në katër në errësirën e frikshme, vështroj
    Me kalimin e kohës, cepat e perdeve fillojnë e zbardhen
    Derisa shoh cfarë ka me të vërtet aty gjithmonë:
    Vdekja e paepur, një ditë e tërë më afër tani,
    që e bën të menduarit të pamundur po si
    dhe kur e ku do të vdes edhe unë.
    Pyetja e vjetër: megjthatë frika e vdekjes
    dhe të qenit i vdekur
    vezullon rishtas dhe qëndron e më tmerron.

    Mendja përhumbet nga drita. Jo me pendim
    për të mirën e pabërë, dashurinë e padhënë
    kohën e ikur të papërdorur –as në mjerim sepse
    një jetë e vetme do kaq shumë kohë të ngjitet,
    lirohet nga fillimet e gabuara, mund të mos ia arrijë kurrë
    veçse në zbrazëtinë totale herdokur.
    Zhdukja e sigurtë drejt së cilës shkojmë
    ku do të humbasim përgjithmonë, Për të mos qenë këtu,
    për të mos qenë askund
    dhe shpejt, asgjë më e tmerrshme, asgjë më e vërtetë.

    Kjo është një ditë e veçantë e të qenit i frikësuar.
    Asnjë truk nuk e davarit. Besimi fetar përpiqej,
    ajo brokadë e madhe me fije argjendi e kohës së shkuar
    krijuar për t’u shtirur që ne kurrë nuk vdesim,
    dhe gjëja e rrejshme që thotë: Asnjë qenie e arsyeshme
    s’mund të ketë frikë nga një gjë që nuk e ndien, edhe pse
    është pikërisht ajo gjë që i frikësohemi- as shikim, as zë,
    as prekje, as shijim e as nuhatje, asgjë për tu menduar,
    Asgjë që na lidh me të apo për tu dashuruar
    Anestezia nga e cila asnjërit nuk i merren mendtë.

    Kështu ajo qëndron mu në kufi të vizionit,
    një turbullirë e vogël e pafokusuar, ftohje e përhershme
    që ngadalëson çdo impuls drejt pavendosmërisë,
    shumica e gjërave mund të mos ndodhin kurrë, kjo mundet.
    Vetëdijësimi i saj shpërthen
    me frikën e furrnaltës kur na gjen
    pa njerëz ose pije. Guximi nuk bën dobi;
    Do të thotë të mos trembësh të tjerët. Të qenit trim
    nuk mban askënd larg varrit
    Vdekja nuk është e ndryshme me rënkime sesa me durim.

    Ngadalë drita forcohet dhe dhoma merr formë.
    Qëndron e dukshme si një garderobë, çfarë dimë,
    e kemi ditur gjithnjë, e dimë që s’mund t’i shpëtojmë,
    megjithëse nuk e pranojmë. Njëra palë duhet të ikë.
    Ndërkohë telefonat kërrusen, gati për të cingërruar
    në zyra të kyçyra dhe e gjithë bota e ndërlikuar,
    mokokëçarëse, e marrë me qira, fillon të zgjohet.
    Qielli është i bardhë si argjila, pa diell
    punët duhen bërë.
    Postierët si doktorët nga shtëpia në shtëpi shkojnë.

    •Aubade- një poezi ose pjesë muzikore e shkruar për mëngjesin e hershëm.


    Paraja

    Çdo tre muaj kështu, paraja më qorton:
    përse më lë këtu të qëndroj fare kot?
    Jam ajo që s’e ke pasur kurrë për mall dhe seks.
    Ende mund të nxjerrësh diçka duke shkruar disa çeqe.

    I shikoj të tjerët, çfarë bëjnë me të tyret:
    Ata me siguri nuk i mbajnë në sëndyqe.
    Tani kanë një shtëpi të dytë, makinë dhe grua:
    e qartë se paraja ka të bëjë me të jetuarit.

    Në fakt, ato na duhen të gjithëve, nëse heton:
    s’mund ta shtysh rininë derisa të dalësh në pension,
    megjithëse shtrëngon vidhën, paratë që kursen
    në fund me një blerje t’i rruajnë menjëherë.

    Dëgjoj tingëllimën e parave, si të shikosh nga lart
    nga dritaret e gjata të reja një qytet provincial.
    Lagjet e varfëra, kanalin, kishat e stolisura dhe rrëmbyese
    në diellin e mbrëmjes. Është jashtëzakonisht trishtuese.


    Mashtrimi

    “Natyrisht se isha droguar dhe kaq rëndë sa nuk më erdhi vetëdija deri mëngjesin tjetër. U lemerisa kur e kuptova se isha e rrënuar dhe për disa ditë e pangushëllueshme dhe qaja si një fëmijë që do të vritej apo kthehej prapë tek tezja”—Mayhew, London Labour and the London Poor. (Ky pasazh vjen nga një grua e re që ishte përdhunuar, shënim i përkthyesit).

    Megjithëse kaq e largët, mund ta ndjej brengën
    e hidhur dhe e ashpër me nyje, ai të bëri ta gëlltitësh
    drita e rastësishme e diellit, ritmi i shpejtë
    nga zhurma e rrotave jashtë në rrugë, i mërzitur
    ku Londra nuse përkulet në mënyrë tjetër
    dhe drita, e papërgjigje, e gjerë dhe e gjatë
    e pengon varrën të shërohet dhe nxjerr
    turpin nga skuta. E gjithë dita vjen përtace,
    mendja jote si një sirtar thikash hapet.

    Lagjet e varfra, vitet, të kanë groposur. Nuk do të guxoja
    të të ngushëlloja nëse do të mundja. Çfarë mund të thuhet,
    përveç se vuajtja është e përpiktë por
    kur bëhesh rob i dëshirës, leximet dalin të gabuara?
    Sepse vështirë të të shkojë mendja
    se ishit më pak e mashtruara, mbi atë shtrat,
    sesa ishte ai, duke u penguar shkallëve pa frymë
    për të shpërthyer në garsonieren e shkretë për pak rehat.


    Kositësi

    Kositësi ndaloi, dy herë; duke u gjunjëzuar,
    gjeta, tha, një iriq të ngecur në teh të kosës, të vrarë,
    kishte qenë në barin e gjatë.

    E kisha parë atë më parë dhe madje ushqyer njëherë.
    Tani e kisha copëtuar botën e tij të patrazuar
    në mënyrë të pandreqshme, Varrimi nuk sjell dobi.

    Mëngjesin tjetër unë u zgjova, ai jo.
    Dita e parë pas një vdekjeje, një mungesë tjetër.
    Është gjithnjë kështu; duhet të jemi të kujdesshëm

    me njëri-tjetrin, duhet të jemi të sjellshëm
    kur ende ka kohë.


    Pemët

    Pemëve po iu dalin gjethet
    si diçka që sapo nxjerr fjalë;
    gonxhet e sapodala zbuten dhe hapen,
    e gjelbra e tyre është një lloj brenge.

    A vjen kjo ngase ato po rilindin
    ndërsa ne po plakemi?
    Jo, ato vdesin gjithashtu.
    Rrengu i tyre i përvitshem të rinj për t’u dukur
    është i shkruar poshtë në rrathët e trungjeve.

    Megjithatë edhe kështjellat e pamposhtura lëkunden
    çdo maj në trashësinë e tyre të plotë.
    Viti i kaluar është i vdekur, duket se thonë,
    fillo rishtas, rishtas, rishtas.

    SHKRUAJ NJË PËRGJIGJE

    Ju lutem lini komentin tuaj!
    Ju lutemi shënoni emrin tuaj këtu

    Artikujt më të fundit

    KATEGORITË