Kreu Uncategorised Philip Larkin: E gjelbra e tyre është një lloj brenge

Philip Larkin: E gjelbra e tyre është një lloj brenge

Përktheu Kujtim Morina

Ditët

Për çfarë janë ditët?
Ditët janë aty ku ne jetojmë.
Ato vijnë, na zgjojnë
përsëri e përsëri.
Ato janë për të qenë të lumtur:
Ku mund të jetojmë përveçse në ditët?

Ah, përgjigja e kësaj pyetjeje,
të bësh bashkë priftin dhe doktorin
me palltot e tyre të gjata
duke vrapuar nëpër fusha.


S’ka rrugë

Qysh kur ramë dakord ta lëmë rrugën ndërmjet nesh
të shkojë drejt mospërdorimit,
i zumë me mur portat, mbollëm pemë për të zënë pamjen
dhe i lamë të gjithë agjentët e gërryerjes së kohës të lirë,
heshtjen, hapësirën dhe të panjohurit, kjo shpërfillje
nuk qe ndonjë zgjidhje.

Gjethet bien të pafshira, mbase bari kacavaret i pakositur;
Asnjë ndryshim tjetër.
Aq e pastër qëndron rruga, kaq pak e mbushur,
të ecësh asaj rruge sonte nuk do të dukej e çuditshme
dhe ende do të lejohej. Edhe pak të presim
dhe koha do ta bëjë të veten.

Të skicosh një botë ku asnjë rrugë nuk shkon
mes meje e teje;
Ta vështrosh atë botë që shfaqet si një diell i ftohtë,
duke shpërblyer të tjerët, është liria ime.
Të mos e pengoj është përmbushje e vullnetit tim
Ta pranoj atë, dobësia ime.


Ky të jetë vargu

Të luajnë mendsh, nëna dhe babai.
Mund të mos e kenë me qëllim por e bëjnë.
T’i veshin të metat që ata vetë i kanë
dhe pa shtuar disa të tjera nuk të lënë.

Por ata vetë janë luajtur nga fiqiri më parë
nga budallenj me kapele dhe xhaketa të vjetra,
të cilët gjysmën e kohës ishin qullacë, të vrazhdë,
dhe gjysmën tjetër në grykët e njëri-tjetrit.
Njeriu ia kalon mjerimin njeriut
dhe ai thellohet si guma e bregdetit.
Dil prej tij sa më shpejt të mundesh
dhe mos bëj fëmijë edhe ti ta përcjellësh.


Aubade*

Punoj gjithë ditën dhe jam gjysëm i dehur natën
Duke u zgjuar në katër në errësirën e frikshme, vështroj
Me kalimin e kohës, cepat e perdeve fillojnë e zbardhen
Derisa shoh cfarë ka me të vërtet aty gjithmonë:
Vdekja e paepur, një ditë e tërë më afër tani,
që e bën të menduarit të pamundur po si
dhe kur e ku do të vdes edhe unë.
Pyetja e vjetër: megjthatë frika e vdekjes
dhe të qenit i vdekur
vezullon rishtas dhe qëndron e më tmerron.

Mendja përhumbet nga drita. Jo me pendim
për të mirën e pabërë, dashurinë e padhënë
kohën e ikur të papërdorur –as në mjerim sepse
një jetë e vetme do kaq shumë kohë të ngjitet,
lirohet nga fillimet e gabuara, mund të mos ia arrijë kurrë
veçse në zbrazëtinë totale herdokur.
Zhdukja e sigurtë drejt së cilës shkojmë
ku do të humbasim përgjithmonë, Për të mos qenë këtu,
për të mos qenë askund
dhe shpejt, asgjë më e tmerrshme, asgjë më e vërtetë.

Kjo është një ditë e veçantë e të qenit i frikësuar.
Asnjë truk nuk e davarit. Besimi fetar përpiqej,
ajo brokadë e madhe me fije argjendi e kohës së shkuar
krijuar për t’u shtirur që ne kurrë nuk vdesim,
dhe gjëja e rrejshme që thotë: Asnjë qenie e arsyeshme
s’mund të ketë frikë nga një gjë që nuk e ndien, edhe pse
është pikërisht ajo gjë që i frikësohemi- as shikim, as zë,
as prekje, as shijim e as nuhatje, asgjë për tu menduar,
Asgjë që na lidh me të apo për tu dashuruar
Anestezia nga e cila asnjërit nuk i merren mendtë.

Kështu ajo qëndron mu në kufi të vizionit,
një turbullirë e vogël e pafokusuar, ftohje e përhershme
që ngadalëson çdo impuls drejt pavendosmërisë,
shumica e gjërave mund të mos ndodhin kurrë, kjo mundet.
Vetëdijësimi i saj shpërthen
me frikën e furrnaltës kur na gjen
pa njerëz ose pije. Guximi nuk bën dobi;
Do të thotë të mos trembësh të tjerët. Të qenit trim
nuk mban askënd larg varrit
Vdekja nuk është e ndryshme me rënkime sesa me durim.

Ngadalë drita forcohet dhe dhoma merr formë.
Qëndron e dukshme si një garderobë, çfarë dimë,
e kemi ditur gjithnjë, e dimë që s’mund t’i shpëtojmë,
megjithëse nuk e pranojmë. Njëra palë duhet të ikë.
Ndërkohë telefonat kërrusen, gati për të cingërruar
në zyra të kyçyra dhe e gjithë bota e ndërlikuar,
mokokëçarëse, e marrë me qira, fillon të zgjohet.
Qielli është i bardhë si argjila, pa diell
punët duhen bërë.
Postierët si doktorët nga shtëpia në shtëpi shkojnë.

•Aubade- një poezi ose pjesë muzikore e shkruar për mëngjesin e hershëm.


Paraja

Çdo tre muaj kështu, paraja më qorton:
përse më lë këtu të qëndroj fare kot?
Jam ajo që s’e ke pasur kurrë për mall dhe seks.
Ende mund të nxjerrësh diçka duke shkruar disa çeqe.

I shikoj të tjerët, çfarë bëjnë me të tyret:
Ata me siguri nuk i mbajnë në sëndyqe.
Tani kanë një shtëpi të dytë, makinë dhe grua:
e qartë se paraja ka të bëjë me të jetuarit.

Në fakt, ato na duhen të gjithëve, nëse heton:
s’mund ta shtysh rininë derisa të dalësh në pension,
megjithëse shtrëngon vidhën, paratë që kursen
në fund me një blerje t’i rruajnë menjëherë.

Dëgjoj tingëllimën e parave, si të shikosh nga lart
nga dritaret e gjata të reja një qytet provincial.
Lagjet e varfëra, kanalin, kishat e stolisura dhe rrëmbyese
në diellin e mbrëmjes. Është jashtëzakonisht trishtuese.


Mashtrimi

“Natyrisht se isha droguar dhe kaq rëndë sa nuk më erdhi vetëdija deri mëngjesin tjetër. U lemerisa kur e kuptova se isha e rrënuar dhe për disa ditë e pangushëllueshme dhe qaja si një fëmijë që do të vritej apo kthehej prapë tek tezja”—Mayhew, London Labour and the London Poor. (Ky pasazh vjen nga një grua e re që ishte përdhunuar, shënim i përkthyesit).

Megjithëse kaq e largët, mund ta ndjej brengën
e hidhur dhe e ashpër me nyje, ai të bëri ta gëlltitësh
drita e rastësishme e diellit, ritmi i shpejtë
nga zhurma e rrotave jashtë në rrugë, i mërzitur
ku Londra nuse përkulet në mënyrë tjetër
dhe drita, e papërgjigje, e gjerë dhe e gjatë
e pengon varrën të shërohet dhe nxjerr
turpin nga skuta. E gjithë dita vjen përtace,
mendja jote si një sirtar thikash hapet.

Lagjet e varfra, vitet, të kanë groposur. Nuk do të guxoja
të të ngushëlloja nëse do të mundja. Çfarë mund të thuhet,
përveç se vuajtja është e përpiktë por
kur bëhesh rob i dëshirës, leximet dalin të gabuara?
Sepse vështirë të të shkojë mendja
se ishit më pak e mashtruara, mbi atë shtrat,
sesa ishte ai, duke u penguar shkallëve pa frymë
për të shpërthyer në garsonieren e shkretë për pak rehat.


Kositësi

Kositësi ndaloi, dy herë; duke u gjunjëzuar,
gjeta, tha, një iriq të ngecur në teh të kosës, të vrarë,
kishte qenë në barin e gjatë.

E kisha parë atë më parë dhe madje ushqyer njëherë.
Tani e kisha copëtuar botën e tij të patrazuar
në mënyrë të pandreqshme, Varrimi nuk sjell dobi.

Mëngjesin tjetër unë u zgjova, ai jo.
Dita e parë pas një vdekjeje, një mungesë tjetër.
Është gjithnjë kështu; duhet të jemi të kujdesshëm

me njëri-tjetrin, duhet të jemi të sjellshëm
kur ende ka kohë.


Pemët

Pemëve po iu dalin gjethet
si diçka që sapo nxjerr fjalë;
gonxhet e sapodala zbuten dhe hapen,
e gjelbra e tyre është një lloj brenge.

A vjen kjo ngase ato po rilindin
ndërsa ne po plakemi?
Jo, ato vdesin gjithashtu.
Rrengu i tyre i përvitshem të rinj për t’u dukur
është i shkruar poshtë në rrathët e trungjeve.

Megjithatë edhe kështjellat e pamposhtura lëkunden
çdo maj në trashësinë e tyre të plotë.
Viti i kaluar është i vdekur, duket se thonë,
fillo rishtas, rishtas, rishtas.

SHKRUAJ NJË PËRGJIGJE

Ju lutem lini komentin tuaj!
Ju lutemi shënoni emrin tuaj këtu

Artikujt më të fundit

Durs Grünbein: Fjalët, çfarë janë ato, miq apo armiq?

Intervistoi Arno Widmann(botuar më 30.10.2020, në Frankfurter Rundschau) Përktheu nga gjermanishtja Valon Veliqi Z. Grünbein, cila...

“E verdhë mbi të zezë”, cikël poetik nga Nafije Zogaj

GJETHE TË GJELBËRTA FILLUAN TË BININ dielli u shkëput nga yjetqë i rrinin larg zërit të zi të natësu...

“Kush ma gjen lisin e moçëm?” tregim nga Mehmet elezi

1. Qyteti dhe vetë kalaja mbi lumë u mpakën prej tute. Çka po u shihnin sytë, nuk ishte parë...

“Paris mon amour”, tregim nga Roland Gjoza

Nuk e di a beson në Krisht e, nëse beson në Krisht, beson dhe te Viktor Hygoi, i cili ta dëgjon fjalën...

KATEGORITË