Kreu Letërsi Bibliotekë "Fije të natës", poezi nga Paul Celan

“Fije të natës”, poezi nga Paul Celan

Shqipëruar nga Vangjush Ziko

Fije të natës

Prej zemrave dhe truve
rriten fijet e natës
dhe fjala me urtësinë e saj
i përkul nga jeta.

Në heshtje, si ato,
ne i shkojmë në takim botës:
shikimet tona
këmbehen, për mëshirë,
me tamin ecim
pas shënjave të tyre të errta

Pa ndriçim
heshtin sytë e tu në të mitë,
duke u endur,
ta sjell zemrën tënde te buzët,
dhe ti zemrën time ma sjell:
kjo që ne po pimë tashi
shuan etjen e orëve,
ato që po hamë tashi,
ngopin orët e kohës.

I rrënojmë ato?
As zë, as gjurmë:
nuk kemi përgjigje mes nesh.

O fije, kallinj,
ju, fije të natës.


Alkimi

Heshtja si ar i shkrirë në
thëngjijtë
e pëllëmbëve.

Ngjyrë hiri, i madh
i afërt, si çdo gjë e hunmbur,
imazhi i motrës:

Të gjithë emrat, të gjithë
emrat të djegur.
Sa hi për bekimin e tij.
Sa tokë e nënshtruar
nën
unazat e lehta
të lehta të shpirtit.

Ngjyrë hiri. I madh
sa nuk e nxë vendi.

Ti atëhere ishe
e venitur
but i pjekur
i mbytur me verë.

(A s’ndodhi kështu? Dhe ne
na çliroi ky çast?
Qetësisht
qetësisht vdiq fjala jote këtu.)

Heshtja e shkrirë si ari
në thëngjijtë
thëngjijtë e pëllëmbëve.
Gishtat si tym që shkon
si kurora, aureola
mbi – –

Ngjyrë hiri, i madh,
pa gjurmë
mbretëror.

Kristal

Mos e kërko gojën tënde te buzët e mia,
Në portën e të ardhurit,
Në sytë e lotëve.

Më tej se shtatë netë bashkohet e kuqja me të kuqen,
Shtatë zemra më thellë troket dera në portë,
Në shtatë trëndafila llokoçitet më pas pusi.


Në Egjypt

Të huajës thuaja në sy: Ti je uji,
Ji ujë.
Duhet që atë që njeh në ujë,
ta kërkosh në sytë e së huajës:
Nuk duhet t’i thërresësh prej ujit: Rufi!Noem! Miriam!
Duhet ta stolisësh të huajën, kur shtrihesh në shtrat me të.
Duhet ta zbukurosh atë me renë e flokëve të saj.
Duhet t’i thuash Miriamit, Noemit dhe Rufit:
Shikoni, unë po shtrihem me ju.
Duhet ta stolisësh të huajën me të cilën je shtrirë.
Duhet ta zbukurosh atë me dhimbjen e vet: O Ruf! Noem! Miriam!

Duhet t’i thuash së huajës:
Unë jam shtrirë me ato!


Kush është si ti

Kush është si ti që pëllumbthin e ditës dhe të hijes e krijon nga errësira
çukit yllin e syrit përpara se të ndritë
në qerpikët cimbis fijet e barit përpara se të piqen
flakërin dyert në retë përpara se unë të futem

Kush është si ti që gjithë karafilat e gjakut i flak si monedha
i gëllti si verë
kush fryn pëllëmbët e mia dhe bën gotë për vete
dhe e copëton pas gurit të një loti


Ditën

Qielli si lëkurzë lepuri. Dhe përsëri
pena shkruan qartë.

Dhe unë, kujtohu,
ngjyrë pluhuri
a nuk erdha si lejlek.

Citate të kredos poetike të Celanit:
Poezia është shndërrim ndryshe i pikëllimit “unë” .
Poezia nuk është një njoftim, është transmetimi i vetvetes…Unë nuk shikoj ndonjë ndryshim themelor midis një shtërngimi dore dhe poezisë.
Poezia, si domozdoshmëri veprimi dhe ekzistence.

SHKRUAJ NJË PËRGJIGJE

Ju lutem lini komentin tuaj!
Ju lutemi shënoni emrin tuaj këtu

Artikujt më të fundit

Salman Rushdie: Shkruaj për lexuesit, jo për kritikët

S’mund t’ia lejosh vetes të mendosh për kritikën kur po shkruan librin. Është tepër e vështirë ta shkruash librin dhe në të...

Mehmet Kraja mbi romanin “Udhëzime për kapërcimin e detit”

Dorëshkrimi këtij romani, gjatë kohës që i bëra një redakturë të lehtë tash së fundi, më mbajti në mendje një imazh, i...

John Updike: Rëndësia e shkrimësisë

Epo, kur të duhet të shpallësh rëndësinë e diçkaje, kjo mund të nënkuptoj se ajo nuk është edhe aq e rëndësishme. Dhe...

“Zemërimi i botës”, poezi nga Sali Bashota

KUR E KAPËRCEJMË FRIKËN Vetëm në shpirt frymon besimiThonë të gjithë ata që besojnëShenjat e prekjes me dorëza të...