21:44
s’flet as valë
as bregu flet
tretet dhembja
koha shket e tret
një njollë si plagë
melhemi është varg
njomet si vjeshta në shi
mbetur nga zjarrëshuari hì
s’tret as fjalën
dhembjen përkëdhel si mall
vetëtimat zhvirgjërojnë valën
22:00
shtigje hëne
si gjì nëne
shtigjet e tua
hëna i merr hùa
në hënë s’di
a bëhet shtrat
a dashuri
hëna ngjall plagën
vetmi
zgjimi si kambana
dhe zgjohem nga tik-taku i kishës
sikur vetë zoti përkund
kavon e leshtë të
kambanës
por zoti s’është aty
unë kam bujtur me varg tek oda e tij
dhe sikur më pa vëngër drejt e në sy
kur dëgjoi se atë e kisha ngjallur
në sa e sa vargje mëkatuar poezi
dhe zgjohem nga tik-taku i kishës
sikur vetë patër Bernardi lëkund
butë kavon strikte të kambanës
një natë më parë çeliku i saj
binte në dashuri
në prehër të hënës
duart më dhembin si kallot e sakristanit
dhe zgjohem për së dyti nga buçima e kishës
ç’po ngjet patër Bernard
zëri i kishës më bëhet si një vakt mëngjesi
të ngop shpirtin që kullon rima
unë nuk jam bariu juaj
jam një tufë metaforash në stan prej dielli
fjalët sikur kapen pas buçimave dhe shtegëtojnë larg
në varshavë dublin
lisbonë a madrid
unë nuk jam bariu juaj
jam një stan morfemash
rrethuar nga hapa të lodhur
që s’njohin sa e largët është kashta e kumtrit
sikur të mundja të pagëzoja fjalët
dhe zgjohem së treti nga kambana e kishës
një zë që ushton ndanë veshëve të mi
dallgë temjani sikur mbërrin
nga sheshi i largët shën pjetër
shën pjetër
shesh i ri aspak i vjetër
duart si lutje brinjët e tua në asnjë formë tjetër
dhe bota zgjuar si një mëmë e kujdesur
se bijtë të mundimshme e kanë jetën
unë jam një zot zanoresh në një qelë alfabeti
mbetur jetim nga padronët e qiejve
sikur të mundja të jetoja si fjalë
të përkundesha sikur vetë kambana
në një lëvizje të pavullnetshme prej saj
vajtje-ardhje në sportelin e perëndisë si valë
***
në qiellin fluturues
krahët e tu janë vaporë
ngarkojnë mallin për lirinë
me një biletë
të marrë në portin e ëndrrave
supet e tua janë qiejt e ri post-modernë
rrojnë me bukën prej erës tufanit flladit
në një det me pulëbardha fle e qetë
krahët e tu janë rrënjë
të lirisë që mbjellur është diku
në një ngastër të shpirtit tënd
21:32
në det hëna
mbështet
hijen
në dhomën me dallgë nis trazimi
ç’fytyra të paqta
në hijen e mbrëmjes një hije tjetër
si në eros gurgullohen mendimet
prej një bote të vjetër
në dhomën e nimfave xhelozojnë
grimohen algash
ç’fytyra të ëngjëllta
10:37
unë nuk jam vdekja e vargut tim
një krah mesatar
të nderet mënga e tij prej rime
frymëmarrja bukë mushkërish
trà i pafundmë mbi pikë të !
një tollon zanoresh të uritura
rresht për një
nën komandë të shitëses
shtrati ku fërgon ajo rënkimë
një pasthirrmë të zhbëjë virgjërinë
izbë uji gjoksi im
luhaten mbi to si mbi kaktus
fëmijët e pikësimit
gjoksi yt është një vetmi e shndërruar
dy thumba trekëmbësha
të varim çfarë në mos jetën
grimohet si rinia me të vërtetën
unë jam liria e vargut tim
një valë që bie mbi syrin e metaforës
mëmësi pakufij
s’rritet dhembja ajo burrërohet
shtrati metrikë e çrregullt si gjeografi erosi
gishtërinj arkeologjikë
gjëmime lëngjesh si prikë
dy kodërza më tej
jeshiluar kaçurrela
një fushë e mbjellë ku luajnë harabela
unë nuk jam vdekja e vargut tim
udhë udhë udhë
që zgjaten si nën hapa
dy sy më tej
një portret
një kapitull pa fund e krye
kush ta plogështon agun… det
tek këmbët e shtratit diç kërkon intuita
netët maten me një madhësi të çuditshme
shtretërit ngrihen mbi lëngata
kënaqësia lidhet fjongo në lotin e parë
qerpikët si zogjtë
shtegëtimi i kthen në të pandryshuarën
dritëron një diell i vakët
prilli një mëngjes në pubertet
tek këmbët e shtratit diçka kërkon intuita
këmisha e gjumit mban ende aromë buzëqeshje
nga krahu i kodrës mbi det derdhen lotët
kush ta plogështon agun det
s’është fundi i botës
07:49
në trupin e kohës
nga mitra e saj mbijmë
mëmësia
është udha që e gjitha nget
me sytë që s’lodhen
duke parë nga
përjetësia
në trupin e kohës mbijmë
gjethnaja që vyshkemi dita-ditës
12:05
më thanë se në atë pjergull
e pat fshehur nëna
përrallën
fjongo ia pat lidhur gërshetin
sytë picërron ende nga pushteti i diellit
përralla dhe nëna
të parën lehtë tjerr
ndërsa nëna
thur përralla të tjera
edhe tani
edhe në ëndrra
13:52
atje më thanë
po nuk ka varr
trupi gjithkund iu
përhap si plagë
atje më thanë
po varr nuk ka
deti në zezonë
ç›gjëmë
ç›hatà
***
detit nuk kam se çfarë t’i lyp
tjetërkund e gjejmë bukën
për të mbajtur gjallë shpirtin
po bregut ulem atëherë
kur muzgu bie
dhe i zgjas duart
t’i lyp frymëzimin
detit nuk kam tjetër se çfarë t’i kërkoj
07:25
sqepi i zi i një pëllumbi të bardhë
trekëmbësh
të varen ëndrrat apo të jetojnë të gjallë
të vrarët në mortin e tyre frymojnë
të gjallët diçka mes pakuptimësisë
për t’u bërë të vdekur jetojnë
sqepi i zi një pëllumbi të bardhë
trekëmbësh apo një epitaf
të mbajë zi për të gjallët e vrarë
20:38
qielli hedh retë mbi supe
të trembë të ftohtin
rè të zeza
rè bardhoshe
të përhimta rè
mbi shpatulla s’na mbetet
të hedhim gjë as ne
