Kreu Letërsi Bibliotekë Poezi nga Mirash Martinoviq

Poezi nga Mirash Martinoviq

ZBRITJA (I)

Duhet zbritur
Në kujtime
Të atyre që jetuan
Brenda teje
Shkallëve që nuk janë
Deri te qenia jote

Qytet imagjinar

Atje ku hijet jetojnë
Ta lexosh historinë
Ngjarjet
Jehonën e gjithçkaje
Që ka ndodhur

T’i takosh patricët
Dhe djelmoshat bukuroshë
Çelësbartësit e portave tuaja
Luftëtarët që të kanë mbrojtur
Duke vdekur në fortesat tuaja
Para portave tuaja
Ndërtimtarë të cilët
Gurët i murosen
Kurse duart barbare
I shndërruan në pluhur

Të lëshohesh në thellësi
Ta prekësh qenien
T’i dëgjosh orët e papara
Se si bie ora dhe si e mat
Kohën e cila sillet nëpër themelet
Udhëhequr nga ligjet e yjeve

Të kalosh nëpër nekropole
T’i lexosh shkronjat
Me të cilat Hronosi ushqehet

Në metafizikë
Të kredhesh
Të gjitha në të janë

Psherëtima
Puthje
Klithma të atyre të cilët
Janë djegur në zjarr

Shtatë shtiza në një varrezë
Shenj se shtatë luftëtarë kanë vdekur
Ndoshta brenda një dite
Brenda një çasti

Në ëndrrat e tyre

Të zbresësh

ZBRITJA (II)

Çfarë ka ëndërruar Ternia Baja
Pyes derisa

Zbres
Deri te gjuha
E popullit që s’është më
Atë ta gjallëroj
Me të të flas

Fjalët bredhacake

Të gjithë të gjallët
Princërit
Luftëtarët
Patricijtë
Tregtarët
Peshkatarët
Zërat dhe jehonat
Emrat dhe pamjet
E atyre që janë endur rrugëve
Që janë bashkuar në sheshe
Kanë bërë roje fortesave
Kanë pritur diellin

Zbres
Mes hijeve

Që t’i gjej

PILONËT

Duart e të cilëve i kanë gdhendur
Sytë e kujt i kanë vështruar
Cilët ishin gdhendësit
Nga kishin ardhur
Për çfarë rrogash kishin punuar
Çfarë kanë menduar eria
Derisa duart kanë gdhendur
E sytë kanë vështruar
A e kanë parë qytetin
Kapia nëpër të cilën do të
Hyjnë e dalin
Çfarë kanë ngrënë derisa gdhendnin
Vallë, a kanë kënduar
Në cilën gjuhë
Fjalët e tyre
Jehojnë brenda meje
Derisa gdhendi këta pilonë
E këndoj këngën e tyre
Nga gjuha e gurtësuar

Fjalët
Nga guri dalin

Gojët e vdekura flasin

PATRICIA E GJINISË SË LARTË

Zbret nga stela e gurtë
Shëtitet nëpër qytet
Ternia parafyrij profilin tënd
Fytyrën tënde
Flokët biondë dhe sytë e kaltër
Të cilët kanë shkëlqyer me magji
I kanë magjepsur grekët dhe ilirët
Burri ziliqar
Ndaj çdo gjëje
Që kanë shikuar
Që kanë shkëlqyer nga flaka
Sytë më ngazëllues
Burri yt Kornelis Celasius
Grek sipas lindjes
Ti ilire
E lindur në Butua
Kur në të jetonin
Romakët, grekët dhe ilirët

Çast i lumtur
Për qytetin

ORA E DIELLIT

Sa hije kanë rënë
Nëpër këto vija
Sa sy e kanë përcjellë
Rrugëtimin

Ku është koha
Të cilën e ka matur
Ku janë ditët
Vitet

Vijat në gurë

Dielli edhe më tej
Matë

Ora e diellit nuk mundet
Guri është aty
E koha

KALLDRËMA

Aq shumë të kanë prekur
Shputa të patriceve të bukura

Shputa të panumërta
Të patriceve të panumurta

Ku janë netët
Gjatë të cilave
Kanë kaluar qytetit

E tëra ka kaluar
Disa kalldrëme
Dëshmitare

Kurse sytë e atyre
Që kanë shikuar
Në një mëngjes
Një paramuzgu

FACOLETA

E shikoj fytyrën
Në gurë
Sikur së paku ta dija
Emrin

Përpiqem që
Ta heq facoletën
Pjesë të veshjes

Del prej guri
Shëtitu nëpër qytet
Ilire e gurtësuar

Ku po shiqon
Përse je e mejtuar

REFUGJATËT NGA TROJA

Arritën
Me shkëlqimin e qytetit të djegur në sy
Me shpresën se sërish do të kthehen

Deti shumë syresh i ka përpirë

Çfarë nuk dogji zjarri
I katandisi deti

Është mirë se arritën brigjet
Duke gjetur azil të përkohshëm

Qytetarët i priten zemërgjerë
Fat i njëjtë mund të na godasë edhe ne
Thanë

E shprehën mirëseardhjen
Ua hapën shtëpitë
Në këto nekropole edhe njëfarë trojani
Pa shenjë e pa nishan

Është dashur për të paguar
Shenja dhe emri në gurë
Ata i humbën të gjitha
Pos kujtesës

Çfarë mundet kujtesa

SHPIRTI I MBRETIT

Në themele
Shpirti i mbretit
Çelës pa të cilin
Nuk bën

Është aty
Që nga fillimi
Këtë deti e di
Këtë dallga e di
Këtë e di Dielli
Kur lëviz nëpër qiell

Në ëndërr
Dhe në zhgjëndërr

Në themele
E ka murosur veten
Edhe kur nuk do të këtë qytet
Shpirti im do të jetë aty
Thotë mbreti

Hija e kujt
Zhduket në mesnatë

ZOGJTË

I gdhendi
Dora e dikujt

Dy zogj

Të gjykuar
Ta ëndërrojnë fluturimin
Që në qiell

Të shikojnë

Përktheu Smajl Smaka

SHKRUAJ NJË PËRGJIGJE

Ju lutem lini komentin tuaj!
Ju lutemi shënoni emrin tuaj këtu

Artikujt më të fundit

“Bukuria e turpit”, ese nga Rexhep Ferri

1. Na ka zënë  mallkimi i historisë së pashkruar. Askush s’ka gojë, s’ka sy, s’ka veshë.

Njëzet pyetje për Pajtim Statovcin

Mendimtarë dhe shkrimtarë u janë përgjigjur njëzet pyetjeve të suplementit letrar të gazetës Times, për librat e tyre të preferuar, zakonet...

Ardian Ndreca: Në 30-vjetorin e demonstratës së parë antikomuniste në Shkodër

Sot e 30 vjet ma parë në Shkodër ndodhte nji ngjarje e pazakontë për kohën, ishte 14 janari i vitit 1990 kur në bulevardin...

Poezi nga Akri Çipa

Rënia e pikës së parë Na mbulon një humbëtirë mendimesh, A thua se nuk ka...