M’u zemërua trëndafili
M’u zemërua trëndafili
Që nuk ja fala mikes
Për ditlindjen e saj
Dhe më përgjaku gishtat.
Pritja
Pemët e rrugës më dërgonin ligjërime bilbilash
kur vija në vendtakim
dëgjoja hapat në rrugë si duartrokitje
trëndafili në dorë parfumonte mbrëmjen
Hëna u bë orë, por akrepat u lodhën duke pritur
dhe ngrinë në cep të qiellit si lypëse e dritës
ndërsa pemët u zverdhën befas
dhe hodhën gjathnajën me fëshfërimë
gjethet korba më çukitnin sytë
Era ma rrëmbeu trëndafilin nga dora
vjeshta kamçikonte me vetëtima
Bust heroi në një park të harruar
Pranë bustit vijnë dhe ulen zogjtë dhe gjethet
sikur duan t’i kujtojnë heroit ëndrra gjaku
shiu i pëshpërit fjalë të harruara
si urdhra të mbetur pezull në ajër
retë i flasin me gjuhë bubullimash
barërat rriten si kujtime pa trup
dhe i mbështillen kraharorit si medalje të zbehura
Gjethet ngjajnë me plagë të vjetra
një flutur ndalon mbi ballin e ftohtë
e vetmja gjë e gjallë këtë ditë të thyer
sytë prej bronzi kërkojnë diçka të humbur
sikur duan të thonë sa shpejt harron njeriu
Pesha e padukshme
sa i madh qielli
sa e vogël ngjan toka nën këmbët e reve
avioni pret ajrin si një mendim i gjatë
dhe qytetet bëhen pika që humbasin pa gjurmë
në këtë lartësi ku çdo gjë zvogëlohet
zemra zë më shumë vend se horizonti
dhe papritur e kupton
se qielli të jep përmasat e vërteta të dashurisë
Krateri i Zemrës
Fryma jote, puhizë që lëmon qerpikët e barit.
Gishtat e mi, valë ere që puthin lirishtat.
Ti rritesh në mushkëritë e mia,
si dritë në qelqëzën e një tempulli të gjallë.
Zemra ime, një mollë e artë,
e kafshon dhe nxjerr flatra,
rritet, kuqëlon planet në agoni.
Në çdo gjethe që prekim, digjet një mit.
Unë, krater që derdh vetëm lavë e hi,
që të lulëzosh ti në dritë.
Troja e Syve të Tu
Mos i besoni kalit, ulërinte Kasantra
dhe qielli pikonte mbi xhama të krisur.
Autobusë fërshëllenin mallin,
pemët dridheshin si vajtoca në zi.
Ti qeshje me një flakëz të ftohtë
por unë kurrë s’e lexova drejt
zinë që shpallnin sytë e tu.
Vështrimi yt: re pa shi, rrufe që nuk falin.
Mos u besoni, ulërinte Kasantra
mos u besoni syve.
Të besova.
Le të digjej Troja brenda meje;
S’munda ta verboja atë vështrim,
as ta fshija lotin e rremë
që kurrë s’mësova ta deshifroj.
Pushtimi
Erdhe dhe më plaçkite,
jo me zjarr, por me sy, me zemër.
Si ushtri pa armë,
por me buzëqeshje që thyejnë çdo portë,
madje dhe ato kështjelloret.
Më more gjithçka: mendjen,
kujtimin, trupin tim që nuk kërkon kthim.
Dhe unë jap, jap
pa kërkuar dëmshpërblim,
si një flijim i lumtur,
që pranon pushtimin
nga një perandori e butë,
ku shpërblimi është vetë ndjenja që rri sovrane
në fronin e zemrës.
Orkestra e Kaosit
Zëra, zëra si pluhur drite në magnetofonin e ditës.
Zëra kalifonikë, si harqe që merren me veten.
Zhurmë kakofonie, si një botë e lodhur nga harmonia.
Erërat ulërijnë me zëra dëshpërimi,
paralel me prelude idilesh që nuk u luajtën kurrë.
Zëri yt, një flaut në dhomë, që zgjon poret e mureve,
që sjell një rend të ri në këtë kaos,
si një dorë që përkëdhel të çmendurit me nota dashurie.
Në kufirin e flakës
Ngeca në telin me gjemba,
kur kapërceja oborrin e mistershëm të shpirtit tënd.
U bëra mish i flakës, therror vetëtimash.
Re e kuqe, vegim që lë erë gjaku e dashurie.
Zgjat duart, moj qenëz e qenit,
vetëm ti mund të më heqësh këto pranga qiellore
të më kthesh nga skllav i ankthit,
në lirinë e përqafimit.
Pranverë e Çliruar
E theve akullin e qiejve të burgosur.
Mbama dorën. Janari iku si një plak i hidhur.
Vish fustanin e bajames.
Shkurti e humbi betejën si kalë çalaman.
Do t’i fal sytë thua për fole dallandyshesh
Mars, qesh e luaj dhe qaj po të duash
si fëmijë që u gëzohet krahëve të ylberit.
Prill! Shkel mbi supin tim dhe përqafo perëndinë
Flautët e luleve projektojnë qiellin e rilindur.
Anija e Heshtjes
U thinj qielli, ballë i rrudhur pa shpresë.
U thinj deti, pasqyrë e kaltër trishtimi.
Anija e vetmisë endet ngadalë,
nëpër qiparisa që përkulen si engjëj të bardhë.
Hëna, një tempull kotnie,
mermeri i saj, i brishtë si premtimet e harruara,
bie thërrime mbi valët e ftohta
si orakuj që s’parashikojnë më asgjë.
Panteoni i Shpirtit
Brenda këtij tempulli
ku koha e ka humbur orën,
banojnë perënditë e ngurosura të vetëdijes.
Dalta e shekujve ka gdhendur një formë,
dridhjen e dritës në mermerin e shpirtit.
Panteon i braktisur, por mitologjia e tij,
gdhend akoma me daltë vetëtime.
Profilon përjetësinë
hijen e bukurisë që s’mund të plaket.
Shikomë në sy
“Shiko në fokus dhe buzqesh,” tha fotografi,
duke rregulluar diafragmën e një realiteti të deformuar.
“Shikomë në sy”, tha vajza
“janë qielli i lumturisë sime”.
“Shiko sytë e qiellit”, tha Zoti
“atje është gdhëndur hyjnisht përjetësia”.
“Mos u tremb nga sytë e mi”, tha Jeta
“janë një pasqyrë që nuk gënjen”.
Dhe e Vërteta, sy që ndriçojnë tunele terri,
tha: “syri im është dielli që s’duhet harruar”.
Por askush nuk e pa.
Të gjithë shikonin nëpër lente
dhe ngatërronin përmasat.
Çelsi i derës së fundit
“Merreni”, tha dhe hodhi pistoletën mbi tavolinë
si të ishte çelësi i derës së fundit.
Plumbi, bëri rikoshetë dhe më mori zemrën, tha.
Ajo s’kishte zemër,
ishte një arkiv dashurie mortore.
Një dashuri që mori formën e krimit
dhe erën e barutit.
“Ishte dashuria ime”, tha,
“ishte jeta ime.
Tani më sillni sarkofagun,
ta mbështjell me një batanije akulli
dhe ta çoj në muzeun e shpirtit tim dështak”.
Tempulli i dritës
Ti zgjodhe të banosh në sytë e mi,
Si në një tempull hyjnor, në Delf apo Dodonë
jo si banore, por si perëndeshë që krijon yllësi.
Aty ndërtove pallatin tënd hyjnor,
me dritare që shikojnë drejt përjetësisë.
Shih pemët, ato janë fenerë që ndriçojnë frymën time,
ja lisi i profecive, degë sallone mbretërore, me pak gjak
ku ti ecën mbi tapet gjethesh,
dhe çdo fletë pëshpërit emrin tënd me zë enigmatik.
Në avion
Të kujtova ty
dhe u drodh avioni si një mendim që s’gjen vend
njerëzit britën nga paniku
ndërsa zogu i çeliktë hynte mes reve pa kërkuar leje
stjuardesa buzëqeshte
thua se e dinte sekretin që endej hapësirave qiellore
avioni u drodh sërish dhe sërish
ishe ti që krijoje boshlleqe ajri në kujtesën e qiellit
Vallja e furishme
Bie klarina ciklon tingujsh që i shpërthen dritaret.
Ti, e lindur prej flakësh gushti,
Vallzon si hyjneshë që kërkon hakmarrje mbi trupin e kohës.
Ngjyrat në zemrën time shpërthejnë si stuhi shigjetash,
shamitë ngrihen si pëllumba me flatra të çara.
Bukuria rritet këtu si pemë trupi që përdridhet,
dhe kali i zemrës thyen këmbët në terren emocionesh.
Ç’t’i bëj kalrinës që shpërthen në çdo damar?
Ç’t’i bëj zemrës që merr malet në çdo rrahje?
Ç’t’i bëj valles që më ka grackuar këmbët?
Ç’t’u bëj syve të tu që janë fole vetëtimash?
Uverturë Vjeshtore
Vjeshtë, o piktore e çmendur me penela ngjyrash magjike,
Nga cili univers i krisur i rrëmbeve këto paleta të rralla?
Ç’është ky sekret që i kthen gjethet në psalme?
Ndalu, të pi një kafe me Van Gogun në fushën e diellit të verdhë,
Të sodisim bashkë këtë peizazh që merr frymë si ikonë.
Në këtë galeri ku Zoti vetë dridhet nga emocioni.
Ti flije nudo nën një uverturë me dirigjent penelin e Curbet.
Shega
Shega u ça, jo nga thika, por nga puthja.
Ajo hapi buzët, lëng i kuq si fjalë që s’u thanë,
Dhe shpërtheu në cep të dritares si një burim sekret.
Çdo kokërr, një gjuhë që më rrëfen një mister,
Një histori që më shkund gjethet në shpirt
Dhe më josh ëmbëlsinë e puthjes.
Buzëqeshje prej Qelqi
Mbrëmja më buzëqeshte prapa kangjellave,
Si një fantazmë që endet pas perdes së një ëndrre.
Një manekin porcelani, i palëvizshëm në vetmi,
Më buzëqeshte nga vitrina, një ngërdheshje pa formë.
Njeriu që ia vodhi buzëqeshjen natës me fara yjesh,
Nuk ishte aty. Njeriu që desha të më buzëqeshte,
Ishte një shtëllungë ere që vërtiste gjethet e harresës.
Vjeshta thurrte uverturë me një orkestër kanibalësh.
Kryqi i Hijes
Puthi ikonën, lëkura e saj prej qielli të çarë
dhe bëri kryq me gishtat që dridheshin nga mallëngjimi.
Një zog, hije me pendë prej drite të ndotur,
linte në ajër kryqin e vet, peshën e padukshme të natës.
Ai ishte Jezusi dhe Barabai në të njëjtën frymë.
Goja e Golgotës e thithte si një plagë të njohur,
Dhe nën dritën e zezë të hënës,
u bë copa e fundit e një mozaiku të harruar mëkatarësh.
Kërthiza e Botës
Kërthiza një ylbernajë që më lidh me ty,
një litar drite që dridhet si damar nën ujë.
Por edhe kufi: kërthiza e përgjakur që më ndan,
një hemorragji e heshtur
që rrjedh nga harta e çarë e universit.
Në natën eunuke,
mitrat e yjeve pjellin foshnja pa zë
trupa që nuk qajnë,
por digjen si qytete
në qetësinë e dritës.
Gjaku i hënës ka ngrirë.
Epika e Errësirës
Nata uli perdet
një skenë tragjedie pa aktorë.
Kalorësi i çarmatosur,
kali këmbëthyer;
rruga që të thërret
është labirint thikash të padukshme.
Ç’luan i fshehtë lëpin plagët e mia
në një rit arkaik,
djegur nga shkretëtira e mallkimit,
pa puthje, pa mëshirë pa lavdi.
Qielli tavan teatri, yjet drita mitike.
Dantella e dhomës, hartë vegimesh;
mjegulla shall zëri,
vala nimfë që kërkon duart tona.
Një puthje ringjall,
një tjetër vret,
nën tingujt e një nokturni
që nuk mbaron.
Sa herë dëgjoj gërnetën
Sa herë dëgjoj gërnetën
e flak patericën dhe pranveroj
një flutur e tejdukshme vallëzon mbi qerpikët e tu
gjaku më buçet si lumë në damarë
dhe befas jam heroi që bie pranë një burimi
Sa herë dëgjoj gërnetën
një shami e përflakur më ndizet nëpër gishta
dhjetëra zëra më gjëmojnë në shpirt
dhe fustanella hap flatrat në panairet e Pogonit tim
Hyj e dal në vrimat e gërnetës
dhe rilind nga e para si nëpër ballada malli
