Kreu Letërsi Bibliotekë "Kur putha hënën", poezi nga Uran Kostreci

“Kur putha hënën”, poezi nga Uran Kostreci

Vetëtima

U gjenda natën në një shkretëtirë
Ku rëra avuj ngrinte e shkrumb në erë
Gjyryk më shfrynte gjoksi nxehtësirë
Dhe digjte nëpër trup djersa si serë.

Kur befas nisi duke shkreptirë
E ndonjë pikë shi filloi të bjerë
Fryu fllad po ç’gaz që llapsi qielli i nxirë
E llamburitja m’zgjoi në shpirt pranverë.

Nga vezullimi i madh ngela mahnitur;
Magjinë e përshkënditjes admirova;
Aq fort shkreptimën kqyra syngulitur,

Sa nga përflakja e saj unë… u verbova.
Pak dhe më… fshiku ajo e vetëtitur
E mend më vrau se e dashurova.


Stuhia

Kjo stuhi sonte, ankth jep dhe drithërima.
Papritmas qielli sterrë ndizet flakë
Nga… gjarpërinjtë e zjarrtë shkreptima
Dhe shndritja kthehet fill në terr mbas pak.

Godit si fshikull breshri, si dajak.
Të trumbull p’rrenj plot trungje e rrapëllima
Përmbysin gjerdhe e turren më çdo prag
Si qen zinxhirkëputur me ulërima.

Po siç ia mbath fantazma kur sheh dritë,
Furtuna shpejt fashitet sapo agon.
Natyra… e lodhur shtang një çast, dremit…

Pikëlojn’ drizat, dheu avullon;
Del bagëtia, zogu çuçurit,
Sheh… diellin bari e shtriqet mugullon.


Klithmë dashurie

O vajz’ të përgjëroj mos u largo!
Nga bukuria jote i ngashënjyer
Ky shpirti flakë u ndez e mos harro
Dhe n’gjumë, për ty, fshan i mallëngjyer.

Sa her’ të shoh… flut’roj i ngazëllyer!
Ndaj mos më mbaj mëri! Mos e lëndo
Një zemër që reg’tin copash… e thyer
E tek jep shpirt, ofshan “s’ka si ajo”!

Me mua o vashë në mëkat mos hyrë,
Se s’ka burim o krua a liqen
Të japë imazhin tënd! Nuk ka pasqyrë!

Ti veç te vargu im vetveten gjen:
Aty e sheh të bukurën fytyrë,
Këndon sonetin tim e rrëzëllen.


Lëngim i ëmbël

Prej teje i brengosur duke ofsharë
Un’ dergjem, vash’, lëngoj pa qen’ sëmurë;
M’e ëmbla vash’, që shoqen s’ta pash’ kurrë,
Plot hir e gaz e vrull si një ujëvarë.

Çudi, sa shum’ durova pa të parë!
M’u shfaqe sot e zemra u ndez furrë,
Un’ veç për ty, në botë, bëhem… urë,
I lumtur vdes ta di se ma shkel varrë.

Kur jam me ty, nuk kam guxim të flas;
Të iki teje, s’më bëjn’ këmbët mua;
Imazhi yt kudo më ndjek pothua.

Nga brenga, o vash’, veten sa nuk vras;
Ti vdekjen po më sjell, po t’fundmin ças
Përher’ ma shtyn se të të puth prap’ dua.
Ofelia

E hijshme, e dlirë e me një princ e vluar,
Papritmas iu shemb ëndrra, e mbuloi zia;
Iu vra pa çelur gonxhe dashuria;
E çarti jeta e vrazhdë, fati i truar.

Në shpirt kaos, me lule zbukuruar
Dhe vdekjen pa përfillur si fëmia,
Me këngë u mbyt, në lumë, Ofelia.
Si mjellma n’ujë vdiq duke kënduar.

Me lule për qefin dhe lumin varr,
N’reflekse uji imazhi i saj mbeti
Zambak i bardhë, shtojzovalle deti…

Ndaj midis valësh lumi ujë llagar,
Po pe zambak fill’kat e duke qarë
Ësht’ Ofelia që desh princ Hamleti.


Jeta vazhdon

Fund viti sonte. Aheng, turmë e ngaz’lluar,
Fushqeta e britma; shashka tuj kërcit;
Një karusel vjen qark e un’ hutuar
Çapitem në dëborë e sodit.

Shoh qiellin nxin, shoh drunjt’ qefin-mbuluar,
Neoni mbi vitrina llamburit;
Ca shpallje vdekjesh era i ka rrëzuar
I shkelin çunat n’akull tuj rrëshqit.

Tre paskan vdekur sot…! Po festa zjen…
Dollira e këngë, njer’zit brohorijnë,
Për vdekje, atyre, as ndër mend s’u bjen.

As futem grup dhe un’ me k’ta që pijnë.
Ngre gotën se kjo mbase enigmën gjen,
Enigmën pse ca ikin e ca vijnë…


Pranverë e vonuar

Gjat’ dimrit në saksi mbolla me dorë
Një lule që e vyshkur vegjetonte,
Me ujë e spërkatja atë prorë
E dheun, shpesh, ia nd’rroja mos… lëngonte;

E vija të flladitej lulja e gjorë
Në ajër e ku dielli rrezatonte;
Në dhomë e futja porsa zinte borë,
Me frymë e ngrohja, ajo lot… pikonte.

Po dimri u thye, o lule, ftohma shkoi.
Një gonxhe e bukur që shkëlqen me vesë,
Të ndrydhur kush të pa, të mëshiroi;

Tash që po çel, u ngjall të gjith’ve shpresë.
E freskët kjo pranver’ sivjet qëlloi,
Ngadal’ po vjen si nuse me vonesë.


Trishtim vjeshte

Rrebeshi u ndal, rrëketë kan’ shteruar;
U hapën retë, për një çast, në qiell.
Gjethnaja e zbetë duke pikëluar,
Nga shiu e larë… vetëtin në qiell.

Lulishtes – porsi nuse von’ martuar
Venitur e përlotur – turp i ndjell
Duvaku i verdhë gjethe varfëruar
E ndrojtja e saj, oh, pikëllim më sjell.

Si kjo lulishte e zverdhur ngelur shkret,
Trishtim’n e vjeshtës kam në shpirt; mërzi.
Sa shokë e miq, humor e gaz në jetë.

Kur qe pranver’! Tash heshtje dhe vetmi.
Më mir’ stuhia ku shpërthejn’ rrufetë
Sesa kjo vjeshtë e vakët… zbrazëti.


Lajthitja e zemrës

Mbas shum’ vjet burgu vatrën e shtëpisë
Rrënuar gjeta e ngela në sokak.
Si qiell që nxin në motin e stuhisë,
U ngrysa kur dikush më tha: “O plak!”

Për vitet shkuar dëm të djalërisë,
Për veten derdha, tinës, lot farmak.
U ndrydha në guaskën e vetmisë,
Po shpirti, për jetë… etur, digjej flakë.

Aher’ një vashë syzezë me gërsheta
Më vizitonte e fllad er’ lulesh binte,
E bukur e freskoshe qe si jeta.

Nga qeshja e saj, pranverë llamburiste
Kasollja e zemra ime. Ah, zemër shkreta!
Që ardhur pati… vjeshta nuk e dinte.


Këneta e Vloçishtit

Je thar’ nga skllevër o kënetë e zezë
E shumë aty u groposën gjallë!
Moçal që katandise në vorrezë,
U mpikse me gjak robi e me kokallë.

Ç’nur paske, o Vloçisht, këtë mëngjez
O fush’ që pjell panxhar, ndon’se jo rrallë
Çukitin kocka, plisave, ca shpezë!
Po kur turistë vijnë, u thuhet vallë

Që robër t’fjalës lirë at’ moçalishte
Me thonj e thanë uritur e cullak;
Gjith’ baltë e duke hequr… osh kërbishte

Llucë anash hidhnin, zhytur në batak;
Gjakosur nga shushunja e kallamishte,
Nga t’rojave goditje me dajak!


Kur putha hënën

Un’ qysh i vogël hënën adhuroja;
E ruaja kur dilte e kur fshihej;
Sa her’ qafonte… yje fërgëlloja,
Psher’tija kur mbas resh ajo përhihej.

Çmos bëja ta puth hënën, por nuk zihej!
Vrap sy përpjetë e ndiqja e kur ndaloja,
Dhe hëna atje lart… e lodhur shtihej:
Qëndronte se… e dinte që e doja.

Një natë, hënën shoh zhveshur… si vashë
Tek… lahej në liqen e llamburiste!
I dashuruar sipër saj rashë

E putha, e putha fort… ajo nuk fliste!
Mbas pak u shtri në ujë, u zhduk… s’e pashë
Veç lart në qiell u ngjit e më sodiste.

SHKRUAJ NJË PËRGJIGJE

Ju lutem lini komentin tuaj!
Ju lutemi shënoni emrin tuaj këtu

Artikujt më të fundit

“Valltarja në gurë”, poezi nga Mirash Martinoviq

Në NEKROPOLEN Në VINJANI, PRANë IMOTSKIT (Hrvatskja), QëNDRON GURëVARRI, Në Të CILIN ëSHTë GDHENDUR PORTRETI I VALLTARES, KRYEVEPëR E MJESHTRIT Të PANJOHUR.

Prend Buzhala: Biografema e Librit Fishtian

Kundrim analitik i veprës së Ernest Markut: “Libri i Fishtës” (Botimet Fishta) Cili është Fishta i këtij libri?

Veprat e Azem Deliut – liria me “krimbin” e njerëzores/humanes brenda

Nga Ballsor Hoxha ...Pikërisht këtu është çështja, e dashur. E arsyeshmja s’e bën botën as më të mirë...

“Eveline”, tregim nga James Joyce

E ulur pranë dritares ajo vështronte mbrëmjen që kaplonte rrugën e madhe. Koka i mbështetej në perdet e dritares, ndërkohë që në...

KATEGORITË