Kreu Letërsi Bibliotekë "Drerë dhe fizarmonikë", poezi nga Rigel Rizaj

“Drerë dhe fizarmonikë”, poezi nga Rigel Rizaj

QELQET

Fike dritën, të mbështillemi nën natë:
hëna është syri i një shtaze që ka qërruar tjetrin
dhe s’dua ta gjethojë mbi buzët e tua
atë bebëz prej argjendi,

trokitën, u thyen, u shkërmoqën mijëranjë copërash
qelqet thellë stomakut tim kur
e pëshpërita herës së fundit emrin tënd…

GJYSMA E MUSHKËRISË SIME

Gjysma e mushkërisë sime: një hemisferë me
akuj çehreçuditur!
Një bishë ndjek pas kalërimin e gjurmëve që
fashiten atypëraty.
Nën akuj, lulet nuhasin turinjtë e saj të kuq, të ligur,
ndërsa ajo shpejton si frymë e marrë dhe sa herë nuk
sheh send, pas i lë të bien si thërrime me qindra sy.

Gjysma e mushkërisë sime: një hemisferë me
akuj çehreçuditur!
Bisha me krifë argjendi, pas lodhjes, mbi shtrojet
e syve të vet do të flerë.

TI E SHPURE MELANKOLINË TEK JELET E KALIT

Ti e shpure melankolinë te jelet e kalit
dhe qafa e tij u zgjat,
– si e një mjellme, –
gjer në re…
(melankolia i brumosi një hënë
në kavitetin e gojës,
saqë kur teshtiu sakaq
e rrëzoi përdhé).

Ti e shpure melankolinë tek jelet e kalit:
barbaritë e ndjenjave mësynë rropullitë
e kafshës me sy të trishtë.

DRERË

Brinjët e tij ranë në borë kur qerpikëzinjtë puliti
tek e shihja larg, eshtrat m’i mbërtheu darë një dylqinjë,
prej algave të syve saj, një juntë drerësh doli e mbërriti
në lugthin tim, për drerin pabrirë morën miat brinjë.

FIZARMONIKË

Një borë e bardhë rigon dendur në fund të lugthit tim
majtas tij u lëngën brinjët e rrodhën teposhtë një damari blu,

tashmë bosh, – si gojë shahriari hapur: se t’ikë n’betejë ka përtim, –
me se do më zëvendësohet kjo kanistër brinjësh munguar këtu?

Një fjollë bore ngre ortek e godet qytete në fund të barkut tim
dhe shtazë dhe njerëz rendin çmendur me vetullat plot frikë,

ca peshq rrinë pezull, brinjët e mbetura m’i këqyrin me ngulmim
dhe njëri syresh kollitet, para syve më pështyn një fizarmonikë.

GJUMI I GUGUFTUSË

Një dem i artë fle brenda mëlçisë sate të zezë
o gjel me lafshën e ngjyer thellë në perëndim,
ndërsa pula që ke mbarsur kakaris gjithë përtesë,
brenda vezëve saj bën mot me shi e bubullimë.

Një dem i artë sheh ëndrra brenda mëlçisë sate të zezë
pa ditur se ti viçat e tij brenda secilës vezë ke ngjizur,
po ajo guguftuja që fle mbi tjegulla me përtesë,
vallë po u zgjua, këtë skenë a ka për ta prishur?

PEIZAZH I BELIT DHE I PUTHJES

Beli yt: një serm që hëna e ka thithur si sfungjer
dhe hëna një tegel argjendi në musandrën e sates gojë;
seksi i zërit tënd mbi shaminë e trupit tim thur një dantellë
dy buzët mia (jago dhe otello) n’tënden kërthizë nisin një plojë.

E ARTË

e artë: flokët, gusha, lëkura dhe pushi i saj erotik,
më vjen të fllàdem e si të jetë hoje ta përfund në fyt;

e artë: fryje veten në brinjët e mia si firzamonikë,
të kthehem, ta thyej drurin me cilin është bërë ky kryq.

SHTAMBË

merre këtë shtambë dhe ktheje në baltë
e bashkë me gjepuritjet bartur në grykë, hidhe në bunar;
një shtambë brenda seksit të lules që ka çelur pranë:
aty tjerr në furkë, aty nepërken me gjilpërë fjalët në gjerdef.

merre këtë baltë dhe piq me të një shtambë
shtamba brenda seksit i orgazmon pikësim, lules që ke pranë.

SHKRUAJ NJË PËRGJIGJE

Ju lutem lini komentin tuaj!
Ju lutemi shënoni emrin tuaj këtu

Artikujt më të fundit

“Më mungon pas mesnate” rrëfim nga Andreas Dushi

1 am dhe më mungon -Po bëhet më e thjeshtë? – Po, po bëhet! – Sa? Si? – Epo... Jo,...

“Dëshira e premierës”, cikël poetik nga Ilir Shyta

Requiem për J… Kambanat gjëmojnë papushim, litarët e gjatë akrobaci i bëjnë ajrit. Organo luan requiem Mesha filloi...

Pra, në të vërtetë, nuk qenka Gutenbergu ai që shpiku shtypshkronjën

M. Sophia Newman Nëse një libër do të cilësohej “i njohur botërisht si më i rëndësishmi nga të gjithë librat...

“GJON MILI – njeriu kurth…” nga Besim Fusha

…Mili nuk ju vret. Por, më zi se aq, ju zë të gjallë… Mili ju kap gjallë në gjendje të pagatuar… dhe...