Letërsi

Kishte disa ditë rresht që, në trotuarin përgjatë kafenesë Killing Time, qëndronte një GAZ 69 .Herën e parë e vështrova me habi dhe kërshëri,...

E para grua në botë, që ka përkthyer "Odisenë"   Shumë lexues të Odisesë duan që Penelopa, bashkëshortja kokëfortë e Odiseut, të përputhet me idealin...

Midis kujtesës dhe fiksionit: strategjitë narrative te vepra “Të lirë” të Lea Ypit Në zemër të veprës Të lirë, Lea Ypi artikulon një përvojë narrative...

Letërsia e kohës tonë të “Lirisë së Shprehjes” në Shqipëri ende nuk ka prodhuar aq vepra sa të denoncojnë, sa dhe siç duhet, barbarinë...

Lexoni këtu një shënim nga Anton Nikë Berisha: https://exlibris.al/anton-nike-berisha-tregimi-flocka-i-anton-pashkut-kryeveper-letrare-e-bukurise-dhe-per-bukurine/ Kur kishte zënë të ngjitej nëpër atë përpjetëze - thotë përralla për të, përralla për të...

Arti dhe muzika i japin kuptim jetës sonë të përditshme; nëpërmjet tyre ne jemi në gjendje t’i përballojmë shqetësimet tona dhe t’i gjejmë ngushëllim...

Tetori kishte sjellë një diell të butë, dhe ajo ditë dukej e zhurmshme. Disa zogj që ende nuk ishin nisur për shtegtim, cicëronin mes...

N’KORÇË U pamë. Kaq.Ky ishte Çasti. Pastaj s’ prajtëm së renduri si të magjepsur pas njëri-tjetrit, duke kërkuar  dorën, të fshijë lotët e syve tanë. Kur u gjetëm sërish, bëmë dashuri. Eh! Qeshëm sa shembëm paralele dhe meridianë, deri sa zemra s’dinte më nëse rrihte apo çahej nga gëzimi Aq shumë u deshëm sa koha u tremb prej nesh. As orë, as shekull nuk mjaftonte, asnjë çast s’e pranonte ndarjen. Rendëm, u kthyem, u puqëm,  sikur puthja vetëm e vetëm për të mbijetuar. Në heshtje i ndoqëm gjurmët tona, aty ku mungesa na priste hapekrah. Nëpër ato gjurmë Mblodhëm copëza shprese, për të ngushëlluar veten në largësi. Dhe kujtimet — oh, kujtimet — si ajër na mbajnë frymën, edhe kur s’e kemi. Njëherë deshëm qytetin e dashurisë - Korçën. Rrugët e saj na panë të digjeshim ngadalë, mbrëmjet e saj na dëgjuan të betoheshim. Prandaj u kthyem, jo për qytetin — por për atë që lamë aty. Ne deshëm njëri-tjetrin deri në çmenduri, deri në afshin që s’ka emër, deri sa dashuria u bë plagë dhe plaga — strehë. Aq e madhe është kjo dashuri sa qielli i pafund çahet mbi ne. Dhe ne mbetemi poshtë tij, të gjallë nga dhimbja, të djegur nga dashuria. 17 dhjetor’’25  N’SHKUP  Unë dhe ti u deshëm kur qyteti ishte ende i lodhur nga historia, kur muret dinin të rrëfejnë më shumëse njerëzit, kur (krye) qyteti merrte frymë me plagë dhe ne i dhamë frymën e dashurisë tonë. Dashuria jonë nuk erdhi si festë, erdhi si sfidë. Si zë që thotë “qëndro” kur gjithçka tjetër thërret “ik”. Unë të desha me frikë, ti më deshe me guxim, dhe mes nesh u ndërtua një botë që askush tjetër nuk e...