Sapo doli nga shtypi libri i poetit Dhimitër Pojanaku titulluar “Gli ultimi dadi” (Zaret e fundit) përkthyer nga poetja dhe përkthyesja e njohur Irma Kurti. Libri mban logon e Shtëpisë botuese “Ukiyoto Publishing”. Në parathënien e shkruar nga Dr. Ardian Christian Kyçyku lexojmë: “Ajo që tek shumica e poetëve të tjerë është thjesht mungesë sistemi poetik, – me ravgime të dukshme për ta paraqitur si liri tematike e stilistike, – tek Pojanaku është vepër e hapur. Një zë që nuk mbart fort parasysh gjeografinë, shtypjen e ushtruar nga tekat e historisë, dhe që zgjatet deri në kufijtë e mbramë të shqipes, aty ku rrijnë të ngujuara fjalët e ndaluara dhe hapësirat e këtyre fjalëve.
Pojanaku nuk di të qahet, nuk di të ndërkryhet sipas kanuneve letrare tashmë të mykura, nuk synon të shndërrojë këtë botë të ndërtuar keq, apo të rrënuar mirë. Hidhërimi i tij krejt i veçantë, thelbësisht poetik, e fton lexuesin në fortesën e Poezisë dhe, që brenda saj, i hap një sy nga ku bota mund të shihet vetëm nëpërmjet shpirtit të poetit.”
Përmbledhja poetike “Zaret e fundit” është një himn për dashurinë dhe natyrën, ku elementët natyrorë ndërthuren me ndjenjat njerëzore në mënyrë fluide dhe spontane. Autori, me një stil të thjeshtë dhe të kuptueshëm, arrin të prekë akordet më të thella të shpirtit njerëzor, duke treguar se thellësia e vërtetë nuk kërkon kompleksitet stilistik. Në vargjet e tij, ai u këndon yjeve, trëndafilave të varrezave dhe tulipanëve, duke i personifikuar dhe duke biseduar me ta sikur të ishin qenie njerëzore. Ky personifikim jo vetëm që i sjell në jetë elementët natyrorë, por e fton lexuesin të reflektojë mbi marrëdhënien e tij me natyrën dhe dashurinë që ajo frymëzon.
Vargjet zbulojnë dashurinë romantike, por në to zbulohen gjithashtu edhe tema të rëndësishme jetësore, brishtësitë njerëzore dhe lufta kundër fatit dhe vdekjes. Pojanaku u dedikon vargje rrugëve të heshtura dhe qetësisë në varreza, duke eksploruar dualitetin e ekzistencës: dashurinë për jetën dhe vetëdijen për përkohshmërinë e saj.
Çdo poezi lexohet me një frymë duke lënë një ndjesi bukurie që gjendet tek thjeshtësia dhe thellësia e mendimit. Autori rrok thelbin e poezisë, duke treguar se edhe fjalët më të thjeshta mund të fshehin të vërteta të mëdha. Kjo përmbledhje poetike që tashmë është në duart e lexuesit italian është një reflektim për jetën dhe një udhëtim emocional që e lë lexuesin plot me mbresa dhe ndjesi pozitive.
Poezi nga libri
RRUGËT NATËN
Ti s’ke që s’ke gjumë, më namatisin rrugët
mbështetur, varur, te parvazi i dritares,
Vish ç’të veshësh dhe
Dil!
Netëve jemi të vakëta,
Të ftohta si shtretërit në dhomat bosh.
Të harruara jemi,
Si lokalet e plazheve në dimër.
Vish ç’të veshësh dhe
Dil!
Ti s’ke që s’ke gjumë,
Rrëshqit mbi trupin tonë
Si harku mbi violinë,
Atëherë do na e dëgjosh këngën si
Simfoni lumi në prag shirash.
LE STRADE DI NOTTE
Tu non dormi, mi incitano le strade mentre sto appoggiato
al davanzale della finestra.
Indossa quello che puoi
Ed esci!
Siamo tiepide di notte,
Fredde come i letti nelle stanze vuote.
Siamo lasciate nell’oblio,
Come i locali sulle spiagge d’inverno.
Indossa quello che puoi
Ed Esci!
Tu non hai nemmeno un po’ di sonno,
Scivola sul nostro corpo,
Come l’arco sul violino,
E allora ascolterai la nostra canzone,
Come la sinfonia del fiume sulla soglia delle piogge.
KËRKOJ…
Të mbështetem sonte kërkoj, diku,
Si dita e lodhur lëshohet mbi muzg,
Si mali i zhveshur,
Diellit djegur,
Çlodhet nën hijen e resë.
Për vështrimin e rrëzuar,
Kërkoj një dorë të ngrohtë,
Të ma ngrejë, rrëmbejë e si
Inxhi,
Ta qepë me gaz
Mbi të palltos jakë,
Se nënën, eh nênën,
Nuk e kam.
CERCO…
Vorrei appoggiarmi da qualche parte stasera,
Come il giorno stanco scende sul crepuscolo,
Come la montagna nuda,
Bruciata dal sole cocente,
Riposa all’ombra della nuvola.
Per il mio sguardo rattristato,
Sto cercando una tenera mano,
Di ammorbidirlo, afferrarlo
E, come una perla,
Cucirlo con gioia
Sopra il bavero del cappotto.
Perché la mamma… eh,
La mamma,
Non ce l’ho più.
YJEVE QË BIEN
Ku bini kur e zbraz kupa e qiellit
Ku?!
Rënçi në det,
Të shuheni përnjëherë!
Se do jetë tmerr të vdisni ngadalë,
Qiell duke parë.
Nuk e kam.
ALLE STELLE CADENTI
Dove cadete quando il firmamento si svuota?
Dove!?
Se cadeste nel mare,
Vi sareste spente subito!
Sarà orribile morire lentamente,
Contemplando il cielo.
TULIPANI I ZI
Dita vodhi mbrëmë kopshteve të natës një tulipan të zi.
Në mëngjes e vuri në gjoks
Dhe asnjëherë më parë nuk ish dukur
Aq e bukur,
Aq e djallëzuar
Dhe aq e bardhë!
IL TULIPANO NERO
Ieri sera, il giorno ha rubato nei giardini notturni
un tulipano nero.
Al mattino se l’è messo sul petto
E non era mai sembrato prima
Così furbo
così bello,
E così bianco!
FLAKËRIMA TË ÇASTIT
Fishekzjarrët duan t’u ngjajnë yjeve
Dhe shpikin mijëra ngjyra prej inatit.
Por yjet, janë yje!
Nuk kanë nge të shohin flakërima të çastit.
BAGLIORI ISTANTANEI
I fuochi d’artificio vogliono assomigliare alle stelle
E, per dispetto, inventano migliaia di colori.
Ma le stelle sono stelle!
E di vedere i bagliori istantanei non hanno tempo.
KUR TË VISH…
Kur të vish këtë herë pranverë,
Të pret ajo gonxhja e kopshtit tim
Që vjet,
Nuk çeli dot.
Ndoshta nga gëzimi i tepërt,
Nga ndonjë dhimbje e vjetër,
Po të pret…
Është ajo gonxhja që rrinte vetëm
në qoshen e djathtë të kopshtit,
Të kujtohet?!
QUANDO ARRIVERAI…
Quando arriverai, primavera, questa volta
Ti aspetta quella gemma del mio giardino
Che non è riuscita a sbocciare
L’anno scorso.
Forse per troppa gioia,
Forse per qualche vecchio dolore,
Ti aspetta…
È quella gemma che rimaneva appartata
Nell’angolo destro del giardino,
Te la ricorderai senz’altro.
