Ti thua të mendosh për shpirtin. A nuk është diçka e papërcaktuar kjo? Ç’do të thuash ti me këtë? A kemi ne kohë të qëndrojmë në vend? Ja, kësaj i thonë të mendosh për shpirtin. Të qëndrosh në vend e të merresh me gjëra boshe.
Jo, ia kthehu tjetri, ti po e banalizon.
Po ashtu siç na i rrëfeve ti, a nuk dukej gjithçka e pakuptimtë? Ti madje më fyeve, po unë jam mësuar me mosmirënjohjen.
Ç’thua, ti s’hyn fare në këtë çështje?
Si s’hykam?! A nuk isha unë që i gjeta atë goxha punë gruas tënde? A nuk ishe ti që, për të mirën që të bëra, më dhe një darkë në Astoria, familjarisht? Jo, mik, jo kështu, nuk i bihet kaq mendjelehtësisht të mirës me shkelm!
Tjetri u çua dhe iku duke e lënë atë fillikat në tavolinën e qoshes, ngjitur me akuariumin, ku një gjarpër shumë i bukur përplot ngjyra po bënte kërdine me peshqit dekorativë, po i hante një nga një.
Po ky nuk mbeti as një minutë vetëm se në kafene hyri ai që kishte djalin ushtar në Afganistan.
Ç’ma plasi shpirtin, tha, as merr në telefon, as na përgjigjet, na ka bërë gjysmë njeriu, mua dhe gruan, që vetëm qan. Iku, fluturoi djali, pa na pyetur. Po unë e di pse iku. Prej dështimit tonë. Kemi dështuar. Pikë. I morëm më qafë fëmijet. Pse? Sepse nuk iu përmbushëm asnjë premtim. I gënjyem. E morëm lehtë Amerikën. Përjashtuam punën dhe iu gëzuam bojës. Koka – kola, Playboy, Roberto De Niro, Mafia.. Merre me mend, kur zbrita për herë të parë te JFK, nuk do të më dukej çudi po të më priste Madona. Pse? As unë nuk e di. Pastaj u hymë punëve derrçe, po hiç gëzim. As sot nuk e kuptoj pse nuk ndjejmë gëzim. Ore, më thuaj ti, pse nuk jemi të gëzuar këtu në Amerikë?
Sa punë bën? e pyeti tjetri.
Tre punë. Kam bërë para, po nuk kam zënë karar.
Ke fëmijë të tjerë?
Tre.
Sa herë i shikon?
Ç’është kjo pyetje? Aty i kam, në shtëpi.
Me tre punë që bën ti, nuk shqipton me ta as një mirëmëngjes, apo mirëmbrëma. S’ke kohë. Djali të iku ushtar pa të pyetur. Kur të pyeste? Ti s’je..
Epo, vëlla, ndryshe nuk ia del Amerikës.
Ç’bën veç tre punëve?
Ç’të bëj?
A mendon?
Ç’të mendoj?
Se nesër është ekuinoksi, se dita e verës këtë vit bie ditë me shi, se Kenedi e ka patur dashnore Merilin Monronë, se Netet e Kabirias ka fituar Oskar, po regjisori, Felini, s’ka ardhur për ta marrë, se i ka patur frikë për vdekje fluturimet me avion?
Ore, po këto janë budallallëqe, s’të japin bukë. Pse, ti i mendoke këto?
Patjetër, për hir të tyre, gruaja ime e la punën.
Atë punën në pastrime?
Po.
Mos, gjynah, 22 dollarë ora, 60 000 dollarë në vit. Po pse? Prandaj më rri vetëm e m’i ke varur turinjtë?
Po. Sepse nuk më kupton njeri. Ja si ndodhi. Menazheri i madh, Xhejmsi, e thirri dhe i tha se, nga turni i dytë do të kalonte te i pari. Faleminderit, i tha gruaja. Ishte vërtet gjë e madhe, se s’do të kishte më punë me trenat e nateës, ato trenat e rrallë dhe kohën s’do ta humbte më kot stacioneve nën tokë, as nuk do të rraskapitej rrugëve. Dilja unë dhe e prisja te stacioni, gjithmonë në ora dy të natës. Vetë e merrja turnin në 6 të mëngjesit. Mendoje, mik, ç’sakrificë..Shkon gruaja te menazheri i mëngjesit, Raselli, atje gjen ca shqiptarka nga Mali i Zi dhe Kosova, po edhe nja dy nga Tropoja. Ato e uruan, i thanë se ishte me fat, të zije atë vend pëllumbash, duheshin mbi dhjetë vjet pune, po ajo ia kishte arritur që me katër vjet.. Gruaja është e urtë, ul kokën dhe punon. Ndoshta kjo e ndihmoi. Po ajo u habit fort dhe i pyeti; Moj gra, pse qënkam me kaq shumë fat? Ç’paska ky turni i parë? Si, nuk di gja, apo je tuj u mahitë me ne? Kur ka overtime, paguhesh dyfish. Gruaja nuk bëri asnjë shenjë që t’i kënaqte sadopak, ndoshta ato gra prisnin që ajo t’u hidhej në qafë. Po atë ditë, si për dreq, e thërret menazheri, Raselli dhe i thotë se, veç turnit të saj do të bënte dhe të dytin, ngaqë punëtorja përkatëse kishte lajmëruar se qe shtruar në spital. Gruaja u trondit. Nuk e bëj dot, i tha. Rasell ngrysi vetullat, belbëzoi; Zonjë, ne na lusin për overtime. Jo, unë nuk e bëj dot, këmbënguli gruaja dhe e dërguan në shtëpi. Shoqet e punës e quajtën ” të shkame.” E lanë pa punë. Nuk i telefonojnë më, megjithëse i premtuan. Unë them se bëri mirë.
A je në vete? shpërtheu tjetri, nuk pranoi të bënte overtime? Kulmi! E vizitove gruan te mjeku? Të thonë, na para me grushte dhe ti t’i refuzosh? Kësaj i thonë çmenduri. Po pse, pse?
Sepse ne kemi dy djem që vazhdojnë universitetin këtu në Nju Jork dhe ajo ju përgatit drekën siç e duan ata dhe i pret kur vijnë dhe në mëngjes i përcjell për në shkollë. Këmben fjalë me ta, shkrihet me fëmijët, ndjen shpirtin, pra merret dhe me shpirtin. Do t’i mungonte kjo!
Tjetri u ngrit dhe e la vetëm. Veç tundi njërën dorë në ajër sikur largoi një mizë. Shkoi atje ku turma ishte më e madhe, tejet e zhurmshme gati histerike prej politikës. Atij i pëlqente kur të tjerët merreshin me hallin e tij, djalin ushtar në Afganistan, herë dukej entuziast, herë i dëshpëruar, sikur priste të fitonte llotarinë, ose ta humbte. Kur dikush ia quante djalin hero, ai shtonte se kjo punë kishte shumë benifite, zëre se i thoje Amerikës, deri tani të kam parë unë ty, tani më shiko ti mua, por, kur ndonjë tjetër shtonte; t’u ktheftë shëndoshë e mirë, djali, ai merrte pamjen e një prindi të mjerë që e mundojnë parandjenjat dhe frikërat.
Në akuarium kishte mbetur vetëm një peshk i kuq dhe gjarpëri që e ndiqte.
Nju Jork 2011
