“Ka njerëz që nuk zgjedhin ikjen, por një largësi të sigurt.”
F. Dostoevskij
Ishte fillimi i vitit të ri dhe jashtë binte dëborë. Dëbora binte ngadalë, sikur të donte të mbulonte gjurmët e diçkaje që nuk duhej parë më. E dëgjova mamin teksa i thoshte tezes se fluturimet do të shtyheshin sërish. Tezja buzëqeshi dhe tha se mund të rrinim sa të donim. Unë nuk e dija çfarë do të thoshte kjo. Për mua koha ishte vetëm pritje.
Unë quhem Aliza. Mami im quhet Adelita. Ajo është e re, dhe mban gjithmonë në qafë një varëse me dy zemra dhe dy gërma të vogla, AA. Më ka thënë se janë inicialet tona, por unë mendoj se ato dy zemra ruajnë brenda gjëra që nuk thuhen me zë.
Pas dy ditësh arritëm me taksi në aeroportin e Frankfurtit. Unë dhe mami nxorrëm dy bileta për Tiranë. Mami ishte bërë shumë e bukur atë ditë. Mami im është gjithmonë e bukur, por veçanërisht atë ditë, ishte bërë shumë më teper. Buzët i kishte lyer të kuqe, flokët e gjatë e të verdhë i binin mbi supe, sytë i shkëlqenin dhe qafa e saj e bardhë dukej edhe më e gjatë nën dritat e aeroportit. Unë e dua shumë mamin. Ajo është e fortë, e gjatë dhe më mban gjithmonë në krahë. Në krahët e saj është e gjithë bota ime.
Babi është larg, shumë larg, në një vend që quhet Amerikë. Unë flas me të në telefon dhe e shoh në ekran. Ai ka pasaportë amerikane dhe tani është rregulluar ekonomikisht me punë të mirë. Mami thotë se atje jeta është më e sigurtë, më e qetë, dhe me shumë garanci psikologjike. Shumë shpejt ne do të ikim atje dhe do të largohemi përgjithmonë. Unë nuk e kuptoj se përse largimet duhet të jenë përgjithmonë.
Kur zbritëm në aeroportin e Tiranës, ishte ngrohtë, dielli shkëlqente dhe pashë shumë drita nëpër vitrina. Dritat më dukeshin si yjet e mëngjesit që kishin rënë në tokë. Sapo dolëm jashtë, unë e përqafova mamin fort dhe ajo më mbajti në krahë sikur të kishte frikë se mos më humbiste. Kur kaluam pranë xhamave të mëdhenj, pashë që mami u ndal për një çast. Trupi i saj u drodh. Më shtrëngoi fort dhe vazhdoi të ecte.
Në makinë, mami më lidhi në sediljen e pasme dhe më tha të prisja sa të paguante biletën e parkingut. E pashë teksa doli. Hapat e saj u bënë të shpejtë, pothuajse si hapa vrapi. Para sportelit qëndronte një djalë i gjatë, i veshur me të zeza. Kishte një shall të errët dhe një xhup të zi. Ai e përqafoi mamin fort, dhe i puthi buzët.
Ai nuk ishte babi.
U tremba. Mendova se mos po i ndodhte diçka mamit. Pastaj njerëzit kaluan përpara dhe pamja u copëtua. Kur dera e makinës u hap, mami u kthye me biletën në dorë.
– Aliza, zemër, tani do të ikim.
U nisëm. Një pikë loti, si kristal, rrëshqiti nga syri i mamit. Zbriti ngadalë në faqen e saj, kaloi pranë varëses me dy AA dhe u ndal për një çast, sikur donte të mbante mend atë vend. Një hije e zbehtë, si shenjë puthje, mbeti aty ku kaloi loti. Mami e fshiu me dorë.
– Mami, kush ishte ai? – e pyeta.
– Askush, zemra ime. Ishte djali i parkingut, që ruan makinat…
Por unë e pashë mirë që djali me të zeza hipi në një makinë gri. Makina u largua qetësisht, derisa u zhduk nga koha, si një kujtim i shkuar që nuk duhej ndjekur.
Teksa makina jonë ecte, u shfaq deti. Një hapësirë e madhe blu. Dielli binte mbi të dhe e bënte të shkëlqente.
– Aliza, shihe detin – më tha mami.
Në bisht të syrit të saj pashë një tjetër pikë loti që po lindte. Nuk e kuptoja pse mami kishte kaq shumë emocione dhe mall, kur kalonte pranë detit.
– Mami, a më do ti mua?
– Po, shpirt. Të dua pafund, sa deti.
– Po babin e do?
– Po, patjetër që po.
– Po pse babi është larg?
– Sepse ndonjëherë dashuritë presin…
Pas disa ditësh babi erdhi nga Amerika. Erdhi me disa valixhe të mëdha dhe me një buzëqeshje që donte të tregonte gjithçka që ai kishte siguruar. Ne u nisëm drejt aeroportit edhe një herë. Mami e pa detin për herë të fundit nga dritarja. Deti shkëlqente si një pikë loti blu.
Ajo e dinte se nuk do ta shihte më kurrë djalin me të zeza. Jo sepse nuk mundej, por sepse nuk duhej. Ai nuk mund të ishte më pjesë e saj, duke mbetur pas si një kapitull që nuk duhet të lexohet më brenda një libri të mbyllur. Jo çdo ndjenjë që ka qenë e vërtetë ka të drejtë të vazhdojë të qëndrojë. Disa nuk mbyllen duke u shuar, por duke u lënë të mbeten ashtu siç janë, të vërteta, por të pamundura.
Kur avioni u ngrit, mami më shtrëngoi dorën. Lotët nuk i ranë më. Ndoshta kishin mbetur poshtë, në det. Unë mbylla sytë. Nuk e dija ende se largimet nuk janë vetëm udhëtime, por zbrazëti që mësojnë të jetojnë me heshtjen e mungesës.
