LULJA ALBA
Kur heliosi e derdh me grusht gëzimin
në qiellin e zymtë
e mbi fshatrat e përgjumura
e kur zana e mujit bëhet gati
t’ia lajë sytë omerit të ri
me vesë luleshqerre
këtu te ne
ku është çarë arka e shpresës
këtu në ultësirë
skaj një kaçube
përfundi një këpuce të vjetër
të rëndë
të fëlliqur
të vetëshkyer nga inati i fundit të vet
e të grisur nga thonjtë e mi
e shoqëruar nga rrezja e zbehtë e dritës
së ftohtë
bashkë me thneglat e vyeshme
me bletët
me fluturat krahëshkruara
nis ta ngrejë kokën e bardhë
si me turp
por me krenari
lulja alba
e cila ndonëse nën ferrë
e nxjerr mbi botë bardhësinë
po pse nën ferrë
lulja e bardhë e liqenit nën ferrë
atëherë ia jep gazit mbi kullën time heliosi
e më zgjon
përballë meje s’ka kaçuba
as ferrë
as këpucë
duken vetëm liqenet e lurës
si stoli prej safiri
e mbi ta
me miliona lule alba
si barkat e afërditës së bukur
prej nga loz e përgjon erosi
me tufën plot shigjeta në shpinë
që i hedh bashkë me buzëqeshjen e tij
merr arbëri e bardhë
vetëm dashuri
koordinatat e mëngjesit
![](https://exlibris.al/wp-content/uploads/2019/05/text-divider-01.png)
TREKËNDËSHI
ikin retë e plumbta
vijnë të kuqërremtat
njëherë këto
pastaj ato
sërish këto
pas këtyre ato
kur bëhet ndërrimi
në kupën qiellore paraqitet
trekëndëshi
i madh
i dukshëm
vetëm për sytë e shkruar
tri anëza
tre brinj
tri kulme
në qiellin hapësirë ndërrimesh
qëndron trekëndëshi ngjyrë plumbi
i qartë si halli im
trekëndëshi
në qiellin që s’e nxjerr dot ngjyrën e vet
përmbi lisnajat pa gjethe
përmbi fushat me dredhëza që u ka rënë djega
trekëndëshi
me tri pika të dukshme
që janë tre rrathë
tri pasqyra
e s’dallohen pse shikojmë
nga pozita më e ulët
nga ultësira ku rrjedh vrugtësia
tri pika janë ku kemi mbetur
jo s’janë tri pika po tre rrathë
tre rrathë ku kalojmë kohën
duke lozur vallen e rëndë
tri anëza
tre brinj
tri pika
tre rrathë
tre
trekëndëshi
![](https://exlibris.al/wp-content/uploads/2019/05/text-divider-01.png)
AMERIKA IME
“Po të isha hënë
do të dija ku të bie”
D. H. Lawrence
hajt Selenë moj të lutem
lësho ndonjë copë adulari
t’i shohë shenjat Dreri i Bardhë
hajt Selena ime
t’i bëhesh fener Gjuhës së Zjarrtë
t’ia ndriçosh rrugën Qepallës së Përlotur
t’i bësh dritë Demit që Rri Ulur
i cili i prin kuvendit
me temën e vështirë
me klenë a mos me klenë
![](https://exlibris.al/wp-content/uploads/2019/05/text-divider-01.png)
KUR MË VJEN AI ME MBRËMJEN
Kur ikën dielli matanë malit
Heliadat i lënë shenjat e buzëve
Me tkuq
Aty ku qiell përqafon bjeshkët
Duke i tërë perëndimi me shenja buzësh
të trëndafilta
Ngadalë pastaj
Lëshohet teposhtë drejt fshatit
Me fustan ngjyrë vishnje
Mbrëmja
E shoqëruar nga simfonia
E zogjve të malit
Që shkojnë të flenë
Të bartur në krahët e driadave
Plot verë
Që e ftojnë zefirin t’i përkundë degët
me çerdhe
Ndonëse hemera bie të pushojë
Mbi fshat mbetet gjallëria
Se e kanë marrë vesh
E dinë të gjithë
Ai do të më vijë
Ma dërgon vetë Zeusi
Mbrëmja e pret një copë nga fustani i saj
I mëndafshtë
E shton rrugën
Xixëllonjat varen në gjethet e drunjve
Për anësh
Llamba
Ai do të më vijë
Gratë janë bërë gërsheta
Nëpër dritare
Duan të vjedhin një grimë Nga bukuria
Që s’u takon atyre
Për të arnuar ëndrrën e grisur
Në fund – ndodhia
Ai zbret në formë të flluskës
E kur e çon dorën të trokasë
Në derën time
Rroket në një ferrë të kulumbrisë
E shkon me erën
Si balonë e shpuar
Lojë e Zeusit kjo do të jetë
Udhë e mbarë o çun i pritur
Udhë e mbarë o çun syshkruar
Poezitë janë shkëputur nga vëllimi i dytë poetik i poetes, “Ishulli adular”, Shkup 1996.