Përktheu nga rusishtja: Artemisa Kuznetsov
Ishte një herë një plak që jetonte me gruan e tij të dytë. Plaku kishte një vajzë, ashtu si edhe gruaja e tij.
Të gjithë e dinë si është jeta me një njerkë: sillesh mirë apo keq, gjithmonë ndëshkohesh. Ndërsa vajza e saj, çfarëdo që të bënte, llastohej dhe merrej me fjalë të mira.
Thjeshtra ngrihej para agimit: u jepte për të ngrënë e për të pirë bagëtive, sillte dru zjarri në kasolle, ndizte zjarrin, pastronte. Por asgjë nuk e kënaqte njerkën: gjithçka, sipas saj, ishte bërë keq e gabim.
Era mund të fryjë e pastaj të pushojë, por njerka kurrë nuk gjente qetësi. Më në fund, ajo mori një vendim të tmerrshëm: ta hiqte qafe thjeshtrën.
-Merre dhe largoje prej këtej, o plak, – i tha burrit. – Çoje ku të duash, vetëm sytë e mi të mos e shohin! Çoje në pyll, në ngricën e acartë!
Plaku u dëshpërua, por nuk kishte zgjidhje tjetër; nuk guxonte t’i dilte kundër gruas së tij. Ai lidhi kalin dhe i tha vajzës:
-Eja, bija ime e dashur, hip në slitë.
E mori dhe e çoi jetimen e gjorë në pyll, e braktisi në një grumbull dëbore nën një bredh të madh dhe u largua me slitën e tij.
Vajza u ul nën bredh, duke u dridhur nga acari që i përshkonte trupin. Papritmas, ajo dëgjoi Baba Ngricën duke kërcyer midis bredhave aty pranë. Ai hidhej nga pema në pemë, derisa u ndal mbi bredhin ku ishte ulur vajza dhe e pyeti nga lart:
-A ke ftohtë aty, vogëlushe?
-Jo, Baba Ngrica, jam ngrohtë, – u përgjigj ajo me zë të butë.
Baba Ngrica zbriti pak më poshtë, duke kërcyer edhe më fort:
-A ke ftohtë, vogëlushe? A ke ftohtë, e dashur?
Ajo mori frymë thellë:
-Jam ngrohtë, i dashur Baba Ngrica.
Ai zbriti edhe më poshtë, duke kërcyer gjithnjë e më fort:
-A ke ftohtë, bukuroshe? A ke ftohtë, e dashur?
Vajza mezi merrte frymë:
-Jam ngrohtë, i dashur Baba Ngrica.
Baba Ngrica zbriti edhe më poshtë:
-Je ngrohtë, vajzë? Je ngrohtë, e dashur?
Vajza po ngurtësohej nga të ftohtit, mezi lëvizte gjuhën:
-Oh, jam ngrohtë, i dashur Baba Ngrica!
Atëherë Baba Ngrica pati mëshirë për të. E mbështolli me një pallto të ngrohtë leshi dhe e mbuloi me batanije me push, duke e ngrohur.
Ndërkohë, njerka po përgatiste përkujtimoren për të vdekurën, skuqte petulla dhe i bërtiste burrit:
-Shko, plak i mjerë, shko ta varrosësh vajzën tënde!
Plaku shkoi në pyll. Kur arriti te bredhi i madh ku e kishte braktisur të bijën, pa vajzën e tij të gjallë, buzagaz, me faqe të skuqura nga shëndeti, e mbështjellë me një pallto të zezë. Pranë saj qëndronte një arkë me dhurata të çmuara prej ari dhe argjendi.
Plaku u gëzua pa masë. I ngarkoi të gjitha në slitë, e hipi vajzën dhe u kthye në shtëpi.
Në shtëpi, plaka po skuqte petulla, ndërsa qeni rrinte nën tavolinë dhe lehte:
-Ham, ham! Vajzën e plakut e veshin me ar e argjend, ndërsa vajzën e plakës s’e merr askush për nuse!
Plaka i hodhi një petull:
-Mos leh ashtu! Thuaj: “Vajzën e plakës e marrin për nuse, ndërsa vajzës së plakut i sjellin vetëm kockat!”
Qeni e hëngri petullën, por prapë lehu:
-Ham, ham! Vajzën e plakut e mbulojnë me ar e argjend, ndërsa vajzën e plakës s’e merr askush për nuse!
Plaka u tërbua nga inati:
-Lidh një kalë tjetër, o plak! Çoje vajzën time në pyll dhe vendose në të njëjtin vend!
Plaku e futi vajzën e plakës në slitë, e çoi në pyll, e la në një grumbull dëbore nën të njëjtin bredh dhe u largua.
Vajza e plakës rrinte aty, duke kërcitur dhëmbët nga të ftohtit.
Baba Ngrica u shfaq përsëri, duke kërcyer nga dega në degë:
-A ke ftohtë aty, vogëlushe?
-Po, kam shumë ftohtë! Mos kërce ashtu, Baba Ngrica! – u ankua ajo.
Ai zbriti më poshtë:
-Ke ftohtë, vajzë? Ke ftohtë, e dashur?
-Duart dhe këmbët m’i ka ngrirë acari! Shporru prej këtej, ngricë e mallkuar!
Baba Ngrica u zemërua dhe e goditi me një të ftohtë aq të egër, sa vajza ngriu në vend.
Në agim, plaka i tha burrit:
-Lidh kuajt shpejt, o plak! Shko merr vajzën dhe kthehu me ar e argjend!
Plaku u nis. Ndërsa qeni lehte nën tavolinë:
-Ham, ham! Vajzën e plakut do ta marrin për nuse, ndërsa vajzës së plakës po ia sjellin kockat në thes!
Plaka i hodhi një petull:
-Po leh gabim! Thuaj: “Po e sjellin vajzën e plakës me ar e argjend!”
Por qeni vazhdonte:
-Ham, ham! Vajzën e plakut do ta marrin për nuse, ndërsa vajzës së plakës po ia sjellin kockat në një thes!
Porta kërciti. Plaka vrapoi të takonte vajzën e saj. Ajo tërhoqi rrogozin dhe vajza e saj ra e vdekur nga slita.
Plaka shpërtheu në vaj, por ishte tepër vonë.
