Përktheu: Vlora Konushevci
Me këto dy duer
Me këto dy duer
ta përgatita valixhen,
baba yt më tha
se po të merr në nji udhëtim t’shkurt
diku afër detit.
N’valixhe t’i palova
rrobat ma t’mira,
se voglushi jem po shkon me pa detin.
Aty i vuna edhe
ato ambëlsinat që i don,
nji shishe ujë ta mbusha,
dhe gjithçka që të duhet,
se voglushi jem po shkon me pa detin.
Me këto dy duer,
të ula në karrocë,
e lumtun,
se voglushi jem po shkon me pa detin.
Kaloi nata e parë
dhe qysh prej asaj nate
karroca jote s’u kthye kurrë ma.
Larg duerve t’mia
Larg duerve t’mia
ti flen në nji shtrat që s’asht i joti,
s’e sheh ma fytyrën teme,
as sytë e mi
që dikur i shikojshe me aq dashni.
Ma s’mundesh me ma kap dorën
si dikur
para se me t’zanë gjumi.
Natën ke me u zgju
e me i thanë “Nanë”,
nji grueje që s’jam unë.
Larg syve t’mi
ke me u rritë,
ke me shkue n’shkollë,
e unë s’kam me t’pritë te dera.
Edhe kur t’ligështohesh
unë, e shqetësume, s’kam me qenë pranë teje.
Nuk kam me ta njoftë as ftyrën, as zanin.
As aromën, as rrobat që i veshë;
N’kujtesën teme ke me mbetë
fëmija i vogël 18-muajsh
që ma rrëmbyen.
U ktheva në shpi
U ktheva në shpi
mbas nji nate me miq
nxitova me qenë prapë me ty.
E hapa derën lehtë
me veshët në pritje
që në heshtje me zbulue
sa thellë po flije
sonte
hyra n’dhomën tande
shtrati rrinte i qetë
i mbuluem me shpirtin tand
e prapë, betohem
të ndigjova tue marrë frymë.
Lufta
Lufta shpërtheu në Ruandë e unë ha
Lufta shpërtheu në Jugosllavi e unë buzëqeshi
Lufta shpërtheu në Palestinë e unë fle
por qyshkur të kanë rrëmby ty
lufta ka shpërthy
mbrenda meje.
A e mban mend
A e mban mend
atë djalin e vogël
që jetonte afër nesh?
A e mban mend
kur nana e tij na e linte
sa me dalë me ba pazar?
Edhe unë ju bëja bashkë
me luejtë, me belbëzue.
A e mban mend
sa i qetë e i urtë ishte?
As nuk protestonte, as nuk mërzitej
kur ia merrje lodrat
a kur mbështeteshe te ai
me u çue n’kambë.
Emrin e kishte Salim,
nana e tij Josephine, nji grue e dorëzueme,
që e kishte shijue pelinin, sikurse unë,
kur mora vesh
se i ati e kishte rrëmbye,
e kishte marrë e çue te gjyshja e vet.
Kam qajtë për të,
atë çast
pa e ditë
se po derdhja lotët e parë
për ty.
Të pres
Të pres kur jam zgjuar.
Të pres kur jam fjetë.
Të pres kur qesh.
Të pres kur loti më rrëshqet.
Të pres kur marr frymë.
Të pres edhe kur nuk të pres.
Të pres si faqet e librit.
Si uria që s’ka të sosun.
Të pres
si gji që randohet me tamël.
Të pres si breg.
Si fustan festash.
Si letër e paprekun.
Si shpresë.
Si vakt i nxehtë.
Si ag.
Të pres
siç pret nji nanë.
Te dera jem
Te dera jem – dy valixhe
nji djalë i ri,
i gjatë, i hollë,
me lëkurë t’errët,
me hezitim n’sy, si dikush që s’di kah me ia mbajt.
Te dera jem – dy valixhe t’bajtuna
si teshat e ndonji punëtori
n’portin e ndoj qyteti t’varfër.
Bien aromë vendesh t’largëta,
kujtime,
histori,
si prangat e nji t’burgosuni.
Nji djalë i ri, lëkurë-errët,
flokëzi,
sytë e zi tuj notue
në nji det t’bardhë,
troket n’derën
e zemrës teme.
Pesë vjet mbas takimit tonë
Pesë vjet mbas takimit tonë
u largova prej zhurmës,
ai erdhi mbrapa,
u ul afër meje.
Guxova me ia vendosë kryet n’krah,
doja me marrë pak prej ajrit të tij,
me e gjetë atë aromën e zbehtë
të fëmijërisë së tij.
Ia mora duert e djersitura,
të njoma,
e ai nisi me m’i numrue gishtat,
për të unë i kisha nji mijë.
Në heshtjen e trazueme
prej rrahjeve të zemrës
dhe frymëmarrjes së tij,
më pyeti me za që i dridhej:
A ke frikë me më dashtë?
Si me pasë frikë
nji grue si unë,
kur mbrenda saj rrojnë
krejt rruget,
krejt kangët,
krejt puthjet,
krejt buzëqeshjet?
I thashë:
po.
Ai e tundi kryet,
buzëqeshi lehtë,
e fjalët ranë rreth nesh
si pendlat e nji zogu të plagosun.
Mandej u përgjigj:
edhe unë.
Maram al-Masri (Latakia, Siri) është një nga zërat më të fuqishëm dhe magjepsës të poezisë bashkëkohore arabe dhe frënge. Pas studimeve universitare migroi në Francë, ku ka botuar pesëmbëdhjetë vëllime poetike, përfshirë Je te regarde, Cerise rouge sur un carrelage blanc dhe Le retour de Ëalada. Është përkthyese dhe redaktore e antologjisë Femmes poètes du monde arabe. Është fituese e çmimeve Prix d’Automne dhe Dante Alighieri, si dhe është shpallur ambasadore e Secours populaire. Këto poezi janë marr nga vëllimi poetik The Abduction, (2023), botuar nga White Pine Press, SHBA, një vëllim autobiografik që rrëfen rrëmbimin e djalit të autores nga i ati.
