DY KARFICA MALLI PËR NËNËN
Tre javë pa e parë nënën
Një lëmsh prej gjaku
muroset te stomaku.
Brenga më djeg
Si thëngjill prej loti.
Ajo sytë e mi
i ka vendosur mbi flokë
Si dy karfica qëmoti.
Nga dita që më lindi
në zemrën time
fle dhe zgjohet nga gjumi…
Malli, si athtimë shege,
më bëhet lukth te fyti,
sa më mbledh ujë gjuri.
FJALË TË ZGJEDHURA PËR NJË QYTET TË ZBRAZUR
Në qytetin e zbrazur
janë mëkat të rinjtë.
Sërish në Gusht, lindën fëmijë më pak.
Ngjajnë sheshet
si komça të zbërthyera rrugësh
si paliçeta bebesh,
nderur neonët çdo darkë..
Veç të moshuar ka,
të cilët nuk flasin.
Me heshtjet që ju qajnë
të kyçura në kokë.
Si vetull fëmije, ikur diku larg
Ngjan jaka e hënës, zhubrosur në tokë.
Veç peshën e vetes
po mbajnë pallatet.
Këndojnë trille dhimbjeje
si në koret greke.
Prindër vetmitarë,
mbajnë celësat e dyerve
si kërthiza të sapoprera bebeje.
KUMRIA VISHET MURGESHË
Një bletë po qan
për pjalm ska para,
si monedhë bitcoin,
polenin fsheh nën krahë.
Njerëzit ngarkojnë ditën
me pjalm ofshamash .
Në vend të urimeve
zgjedhin mallkimin.
Dashuritë ua vodhi,
dreqi me të birin.
Për ne lutet kumria,
në pritje të dimrit.
vishet si murgeshë.
mëngjeseve harron psalmën,
te pragu i manastirit,
Paqja lutet për luftë.
Heshtja bekon zhurmë.
Unë mbi vete shtoj.
një kryq më shumë.
E PREMTE E PAPËRDORUR NË MASËN E DUHUR.
Është e Premte
Njëri-tjetrin
se njeh më askush.
Dielli në mëngjes, u faneps si tigër
Në mesditë
si një manar u zbut.
Njerëzit ngjajnë
si përrenj që humbën shtëpitë
edhe te rënia e gjetheve, shohin nëntekse.
Si një kafe ,
mbetur përgjysmë
i lanë pa pirë ditët
deri të enjte.
Është e Premte
Pemët fanepsen
si gra të trishtuara
Neonët –
Si burra mbetur të brishtë.
Prej inateve,
cmirës
mund ti lënë të nesërmet
,si kafe përgjysmë.
KËRMILL PA DEFEKTE
Zvarritës pa defekte,
shkon të votoj
në një qëndër mungese.
mes jargësh qëndrese…
Zvarritës i bukur!
Zoti e ruajtë
këtë ndjellës drite
përmbytur në shkumë!
Në vend të guaskës
në rrugëtim,
një kockë gjuri,
mban si borsalinë.
VERË E RREJSHME!
U tret dhe kjo verë
si një përrua në Vjosë.
Shtatori nis të mbledh
në bohçe të vet
veriget e lotëve nga shtrati me erë…
vetmitë,
iu fryjnë si brirë minareve
Hixhabin shirat,
se zhveshën asnjëherë…
Hije pallatesh
përplasen me hijen time
Si desh të një kopeje
që iu hanë brirë.
Mes shtëpive strofkë,
vetëm për dy njerëz
Të pres verën tjetër,
e kam të vështirë.
FAT FSHATI
Në fshatin pa njerëz,
mua më ha vetmia
Marr frymë thellë, kollitem,
brinjët mbush me ajër.
Në rrugën kalldrëm,
metro kaq e bukur,
çdo gur ngjan
një kokë bashkëfshatari,
nga trupi e këputur.
Portat i hodhën gjerdheve si këmisha,
Dritaret i nderën mureve si bluza.
Catitë si kapele, vunë mbi kokë
oxhakët, kthyen si çibukë,mbi buzë.
Shtëpitë
që torbat,si mbanin dot
I mbartën në shpinë.
Dhe u nisën,
për rrugë.
Ikën larg.
Cfarë fati iu ra,
e dinë bunarët e lotëve.
Si bizhu i groposën në tokë
qeshjet,
brengat,
kollën
çdo lemzë.
Ca nuskëza trëndafilash
varën nxitimthi në qafën e kopshteve,
si hajmali kundër syrit të keq.
KËMBANA REUMATIZME MALLI.
Sa herë thika e hënës,
më godet në eshtra,
zanoret e emrit tënd,
fluturojnë e kthehen
xixëllonja Maji.
Nga mungesa jote,
kokallat e mia
kthehen
këmbana reumatizme malli.
Ah qeshjet e tua
ajrin kanë dredhur
gjithë këto ditë,
gjithë vesat
I vë
mbi vete.
si napë me kripë.
Duke të pritur Ty
kokën vendos mbi supet e verës
Dhimbjen e kyçeve të udhëve
kthej si bishtra ketrash,
dhe i var pas derës.
DHE HIJET NË JUG KUSHTOJNË KËTË VERË MË SHUMË
Hijet në jug,
kushtojnë këtë verë më shumë.
Ku ta gjej një strehëz të lirë,
në lirinë që mban erë det.
Gjinkallat ofrojnë mjuzikëll falas,
me një frape valësh
për një poet.
Kalldrëmi i Vunoit,
gjuhë e fortë labe,
me theks,si thep
Iu gërvisht këmbët turistëve
si shqipe e sertë
( Unë zhapa me jod perëndimesh ilire
Për çdo të papritur
mbaj në xhep)
“Buonosera”!
« Kalispera”!
«Good evening»!
ua kthejnë labërishte
“ Mirëmbrëma”!
nën kapelet e blerta, ullinjtë.
Pse s’ndihem i lumtur?
Në mersinat e syve
befas më bujtin dy çajme.
Vijnë nga qiejt,
nuk kuptohen në tokë.
Iu kanë ngecur zjarret’
si nyjë në grykë.
tymi i shkrehur
si dhimbje nëpër kokë.
Me puplat e bardha
marrë me qera,
në butikët e ankthit të detit,
pyesin;
“Kushton lirë ,të flemë,një natë
në bujtinën e syve të një poeti”?
“Një hënë e plotë.
Dhe merrni falas tre gllënjka vese Vunoi
distiluar në lot!”
Gusht dhe gunë”
Dhe Hijet në jug
,kushtuan këtë verë më shumë!
PI ESËLL CA GLLËNJKA DHIMBJESH QYTETI
Mëngjes,
Teksa shkallët e natës zbres
Disa vetëtima
Si gozhda të ndryshkura
kanë mbetur te retë
Si ta ngre ngrehinën e ditës time
në shkrumbin e natës ngjyrë meiti?
Pi esëll ca gllënjka dhimbje qyteti
Me kursin e euros që kushton lirë
blej muranë shpirti.
Në gjak dhe në mish
Kërkoj themelin, lidhjen time me tokën
Si nofka që njerëzit
i vënë njëri tjetrit
Me ngjan
kafeneja e lagjes..
Se di pse fshihem
nën kurora pemësh,
si gjinj të gjelbër dite.
Qytetit i qep nuskëza metaforash
ti ketë
modele të reja këmishe.
MËKATE DHJETORI
Ky është një Dhjetor pa shtat Dhjetori
me qiej brenda meje si në jerm.
Si një xhaketë, hedh zbrazëtinë mbi supe
nuk jam askushi, siç do duan të jem.
Kaloi mes qytetit, e dua a se dua?
Shtrëngoj fortë sytë në prehër të ballit.
te kendi i lajmërimeve,
më ngjajnë fotot e të vdekurve,
si medalje malli
Një Dhjetor pa orë,
rropatet drejt heshtjes
Se mësova as sot
kur njerëzit do të njohin njëri- tjetrin.
ca qeshje të gënjeshtërta i presin në buzë
si bileta kinemaje,
për Shën Pjetrin.
NJË RRUGICË LAGJEJE, SA NJË PSHERËTIMË
Në lagjen time.
është një rrugicë
e gjatë sa një psherëtimë.
Aty kalonin dikur dhjetra njerëz gazmorë
Tashmë kalojnë ca burra që ankohen nga reumatizma
dhe gra me flokë të kapura
me karfica pikëllimesh.
Në fund të saj,
është një shtëpi e braktisur
me tjegulla të kuqe.
Ku macet varin mjaullimat
Si stalagtite dimrash
Te porta
trokëllin herë- herë
me poterë
një hekurmbledhës
Përsërit
formulën e tij të bukës
“Kush ka vjetërsira për të shitur!”
Në shtatin e portës si plagë,
shfaqen gjurmët e fëmijve të ikur.
