TI S’MË DO…
Ti s’më do, s’ke dhëmshuri për mua,
Shumë i bukur ty a s’të ngjaj vallë?
Supet veç me krahë m’i ke shtrënguar,
S’më vështron, po digjesh nga epsh i valë.
Vajzë e re, shpirt e trup përvëluar,
S’jam me ty as i ëmbël, as i vrazhdë.
As më thua, sa ke ledhatuar?
Ç’buzë, ç’duar të ndezën me afsh?
Unë e di: si hije ata kanë shkuar
Dhe ty zjarrin s’ta kanë shuar dot.
Në plot gjunjë dikur ke qëndruar
E në prehrin tim ti qëndron sot.
Për një tjetër mbase mendon ti
Kur ata sy ëmbël kapsallit
Po për këtë s’mërzitem – a e di?
Edhe mua tjetër fytyrë më ndrit.
Nëse për ty diç ndjeva e të desha
Lidhja mendjelehtë s’quhet fat.
Qe e rastit që me ty u ndesha,
Do të ndahem prej teje buzagas.
Ti mandej do ecësh n’udhën tënde
Do shfletosh prapë ditët plot mërzi.
Të paputhurve veç mos u merr mendjen,
Të padjegurit mos i ndiq flakë ti.
Ndofta kur me tjetrin në rrugicë
Do kalosh e zhytur n’atë magji
Edhe unë do kem dalë shëtitje
Dhe do të takohemi përsëri.
Tjetrit do i shtrëngohesh ti më pranë,
Kokën do ta ulësh qetësisht
“Mirmbrëma” – do më thuash ngadalë.
Do përgjigjem: “Mirëmbrëma, miss”.
Dhe asgjë më s’do më turbullojë
S’do tronditet zemra për asgjë
Kush ka dashur s’mund të dashurojë
Kush dikur u dogj nuk ndizet më.
ÇDO GJË E GJALLË
Çdo gjë e gjallë me një shenjë në jetë
Është shënuar që nga koha e parë.
Po të mos isha poet, me të vërtetë
Do të isha mashtrues e kusar.
Isha i dobët e s’kisha hedhur shtat,
Veç mes shokësh isha trim i çartur
O! Sa shpesh më priste ky fat
Në shtëpi kthehesha hundëpërgjakur.
Dhe mamasë së trëmbur dikur
Unë i thoshja e tërë gjak kisha gojën
“S’është gjë, jam penguar te një gur
Deri nesër gjithçka do të kalojë”.
E tani që është këputur për fare
Nyja e nxehtë e kohës së shkuar
E shqetësuara fuqi guximtare
Tërë poemat m’i ka përshkuar.
Flori fjalësh prej kohe grumbulluar
Dhe në çdo rresht pa cak e kufi
Pasqyrohet guximi i shkuar
I çapkënit të dikurshëm sherrxhi.
Si atëherë jam i rreptë e krenar…
Vetëm eci me një të ri hap
Në dikur hundën ma kanë çarë
Tani shpirtin e kam tërë gjak.
E tani i them jo mamasë,
Po të huajit në pijetore:
“S’është gjë, jam penguar e kam shkarë
Deri nesër gjithçka do të kalojë”.
DUART E MIKES….
Duart e mikes si çift mjellmash
Zhytur n’ar të flokëve të mi.
Çdo njeri që rron midis njerëzish
Këngën e vet thur për dashuri.
Një ditë dhe unë kam ligjëruar
E këngën po nis përsëri
Prandaj e ndjej si pa kuptuar
Po tretet fjala në ëmbëlsi.
Në dashurofsh gjer në buzë varrit
Të bëhet shpirti gur i artë.
Nga lart veç hëna e Teheranit
S’të ngroh dot me dritë të qartë.
S’e di si do të më shkojë kjo jetë,
Do t’i tretem shogës n’ledhatime
A do dridhem n’pleqëri të shkretë
Për guximin e shkuar të këngës sime?
Gjithkush në jetë ka hapin e vet.
Diç të josh veshin e diç sytë
Persiani që ia thotë këngës keq
S’është nga Shirazi sigurisht.
Amanet, miq e shok për këto këngë
E për mua flisni kështu midis njerëzish:
“Do këndonte më bukur, më ëmbël,
Po e mori në qafë një çift mjellmash”.
KURRË BOSFORIN…
Kurrë Bosforin s’e pashë në jetë,
Pra mos pyet – për të s’kam si të flas
Veç në sytë e tu të paqetë
Pashë të detit zjarrkaltërtin tallaz.
Në Bagdat s’kam vajtur me karvan
Tregëti që të bëj me mëndafsh.
Ti përkule atë trup si fidan
Që në gjunjët e tu të çlodhem pak.
Ah, sado që të jam lutur, ti
Nuk shqetësohesh e fare nuk pyet
Se në vendin e largët Rusi
Jam një i njohur, i dëgjuar poet.
Mua në shpirt më tingëllon një harmonikë
Dhe ndjej që nën hënë po lehin.
Ti, persiane, a s’do asnjë çikë
Të shohësh vendin e largët ngjyrë qielli?
Nga mërzia nuk erdha këtu.
Me magji më ke thirrur ti vetë
Dhe me krahët si mjellma kështu
Më mbulove krejt si me dy fletë.
Unë në jetë kërkoj qetësi
Pa mallkuar aspak kohën e shkuar
Më trego diçka ti tani
Për atdheun tënd të gëzuar.
Shuama në shpirt tingullin e harmonikës
Dehmë me të freskëtën magji
Që të mos vuaj për të largtën mike,
Të mos qaj, të mos psherëtij.
Për Bosforin, ndonëse s’e pashë vetë
Po të duash, jam gati të të flas
Po vallë ç’duhet? Sytë e tu si det
Ngrenë lart zjarrkaltërtin tallaz.
LETËR NËNËS
Gjallë ende je, nënoçkë, nënë?
Gjallë jam edhe unë. Më paç shëndet!
Paqja e mbuloftë izbën tënde
Mbi të cilën drita e mbrëmjes zbret.
Po më shkruajnë që je e shqetësuar
Se për mua gjithnjë mendjen e vret
Dhe se shpesh del udhës e menduar,
Dhe një shall i vjetër të mbështjell.
Dhe kur feks drita e mbrëmjes së kaltër.
Një vegim i tmerrshëm të fonitet
Sikur larg diku, në një mejhane,
Një i dehur në gjoks ma ngul thikën.
S’është gjë, e shtrenjtë! Rri e qetë!
Veç një makth është ky që ke në sy.
S’jam aq pijanec e rrugaç i egër
Sa të vdes pa u parë prapë me ty.
Unë jam prapë i ëmbël si dikur.
Për një gjë ëndërroj gjithmonë,
Të braktis këtë mjedis të zhurmshëm
Dhe të kthehem në shtëpizën tonë.
Do të kthehem kur t’jenë në lulëzim
Pemët në kopshtin tonë në pranverë
Veçse ti mos më zgjo prapë në agim
Si të thoshja tetë vjet më parë.
Mos më zgjo shpresat që m’u shuan
Mos kërko që hiri të bëhet prush!
Jeta më ka vrarë, e shtrenjtë, mua
Me zhgënjime e lodhje ajo shpejt m’u mbush.
T’i falem Zotit mos m’u lut. Nuk mundem!
E kaluara s’kthehet dot më.
Ti ke mbetur për mua drita e fundit,
Gazi i jetës sime për gjithnjë.
Pra, aq shumë mos ji e shqetësuar,
Mos e mbaj në gji atë brengë të thellë
Edhe rrugëve mos dil e menduar,
Me një shall të vjetër e mbështjellë.
VENDLINDJA
O vendlindje, o vendlindja ime,
Ti, metal në vjeshtorin shi.
Pasqyron një llambë e mërdhirë
Kryet pa buzë në pellgun e zi.
Po më mirë s’po e vështroj atë
Që të keqen t’mos e shoh papritur
Sytë do mbyll e mandej asgjë më
Para kësaj errësire të ndryshkur.
Kështu ka më pak dhimbje dhe ngricë.
Mes shtëpive – skelete pa anë,
Këmbanorja po bart si mullis
Si ca thasë me bakër – këmbanat.
Po të vuash nga uria do të ngopesh
Po të ndjesh brengë do kesh gaz
Veç me ty tepër qartë të mos shohësh
Ti, i panjohur në tokë, vëlla.
Si kam dashur të bëj kam bërë,
Po gjithçka ka qenë e kotë.
Është mësuar trupi im i tërë
Të ndjejë dridhma, të ndjejë të ftohtë.
Ç’punë prish! Ka të tjerë në botë,
S’jam veç unë i vetmi që jam gjallë
Ky fener ma shkel synë e qesh kot
Me atë kokë pa buzë, të rrallë.
Zemra veç në rrobën copë e çikë
Më thotë mua që qiellin kam parë:
“Vetëm vdekja i mbyll, more mik
Ata sy që panë tepër qartë”.
LAMTUMIRË
Lamtumirë, miku im, lamtumirë,
O i shtrenjtë, në zemër të mbaj.
Ndarja që paratha fati i nxirë
Na premton një takim paskëtaj.
Lamtumirë, pa gjeste e fjalë të kota.
Të trishtohesh, të ngrysesh – përse?
Të vdesësh s’është gjë e re në këtë botë
Po dhe të jetosh s’është gjë e re.
SA E BUKUR ISH TANJUSHA
Sa e bukur ish Tanjusha, asnjë s’kish aq bukuri
Sa i kish hije sarafani i bardhë me t’kuqe stoli.
Shkoi vajza aty nga muzgu, te përroi prapa gardhit
Hëna luante me ne përtej mjegullës së bardhë.
Erdhi djali dhe uli kokën kaçurrele me nderim
“Do të marr një tjetër nuse. Lamtumirë, gazi im!”
U zbeh vajza si qefin, porsi vesa akull u ngri
Si nepërkëza iu përhapën varg flokët përmbi gji.
“O ti, djalë i ri sykaltër, mos u mërzit aspak
Edhe unë erdha të të them se do marr një tjetër fat”.
Në mëngjes jehoi këmbana, në kishë u vu një kurorë.
Mandej doli me karroca vargu i gjatë me dasmorë.
S’janë gjela që po qajnë, fisi i Tanës është në vaj.
Një sëpatë përmbi tembël preu në mes jetën e saj.
Si kurorë martese gjaku ndrit mbi ballin e ri.
Sa e bukur ish Tanjusha, asnjë s’kish aq bukuri.
