SHTRATI I VERDHË I LULEDIELLIT
Një natë tek shkoja honeve të vetmisë
pashë gravurën e hënës
dhe e vara në qafë si medalion.
Ndieva muzgun e artë të peshqve
në lumin që i binte përmes kujtesës
dhe këndova një këngë të vjetër romësh-
një këngë më çadra, fate
dhe rrugëtime më trok gurësh
si hingëllima.
I pikëlluar për fatin tim
fjeta në shtratin e një luledielli.
Kur u zgjova
pashë hijen time të verdhë
tek shkonte të lahej në lumë.
VALSI I DELFINËVE
Kur ika
lashë e gjurmët e mia mbi rërë.
Në kthim, pashë valën
tek ndiqte
një tufë peshqish
në formë shputash.
Ti ke ikur
e tash je vetëm një vizë e lakuar
në kufirim mes qiellit e detit
ku varka ime
këndon një këngë të trishtë detarësh.
Unë ec mbi rërë
ndjekur nga tufa e shputave të mia
në formë peshqish.
Dy delfinë
kërcejnë valsin e kuq të perëndimit.
RIGA SHIU TË KUQ
Fytyra jote pikturuar me riga shiu
një krifë hingëllimash të lagura
të kuajve ngarkuar me re
që shkojnë drejt perëndimit
me trok të kuq.
Fytyra jote bie përmbys,
rigat e shiut bëhen prapë re,
hingëllimat dhe troku i kuajve,
pikturojnë një luledielli
që zgjatet për të parë
riga shiu të kuq.
ANTANTE 4
Gjithë çfarë ka mbetur
nga perandoria ime
është një fije bari që zgjatet mbi avlli
duke numëruar dimrat
që shkojnë rrugës.
Shiu që bie ngadalë
është një absurd bubullimash
që oshëtijnë mureve të rrënuara
në odën ku lëngojnë
disa vetëtima të zbehta.
Kam jetuar dikur një ëndërr
të madhe, si katedrale
në kubenë e të cilës, aleluja
dëgjohej si një psherëtmë
me erë dylli.
REKUIEM
Jam gjethja e brishtë
poshtë një currili
që ti e derdh
mbi dimrin tim.
E kam ditur se fati
ka qenë një qeramikë
me një muzikë si rekuiem
në duar gruaje.
Një mjegull e bardhë,
e vetmja urë që rri në këmbë
hapësirës së pafund.
Koha ka ikur duke lënë vija
në fytyrë, në tokë e në qiell.
U vërshëllej stinëve
por asnjë dele nuk blegërin
si prill.
ADAGIO 12
Kur u gjenda mes reve
kujtova se isha vetëtima
që po shkruante fatin tim prej shiu
dhe qava pafund si një mullagë
në ballkonin, ku lulet
u lypin ujë kalimtarëve.
FATI IM PREJ GËLQEREJE
Kur u zgjova
pashë vullkanin tim të imagjinatës
ende të pashuar
dhe llavën që binte mbi supet e zhveshura
të një mali
që dikur ka qenë statuja jote
dhe qava pafund
fatin tim prej gëlqereje.
Tash kam ikur larg
jam një perëndim dielli i mbetur pezull
sa kohë që ende s’ka një det
ku pulëbardhat vijnë e më mësojnë
sekretin e vjetër të mbytjes.
Këtu dita është e gjatë e përvëluese
dhe unë s’ mund të perëndoj
sa kohë që ende
nuk kam lindur.
Jam pezull, në një kurth të kuq
që besohet të jetë një perëndim i rremë
sa kohë që pulëbardhat
e njohin mirë blunë
që në gjuhën e tyre quhet det.
Jam pezull
askund s’ ka ujë
të shuaj fatin tim prej gëlqereje.
AVE MARIA
Shiu bie paprerë tej dritares time
një shi i shtruar
me vetëtima që pikturojnë mbi perde
tulipanin e vetmisë.
Një meshë shiu
në katedralen e harrimit
mes flakës së zbehtë të ikonave
që këndojnë “Ave Maria”.
Një shi, pambarimisht i butë
me retë që luajnë në qiell
lojën e kuqrremtë
të diellit.
SOLO PËR FLAUT
Unë jam një pelikan
mbi kallamishten prej ëndrrash.
Fluturoj me dhimbjen e vetmisë
në sqep mbaj hënën,
peshkun e fundit të natës
dhe një copë mjegull.
Një ditë e humba rrugën e kthimit.
Tash ndiej në qiell
suitën orkestrale të kallamishtave
në një fishkëllimë të ëmbël
si flaut.
Unë jam shpirti i drithshëm
i kallamishtës
si ëndërr e bardhë pelikani.
FIJA E HOLLË E DRITËS
Një ditë, kur të bëhem qiparis
ti ke me qenë era
si arsyeja e përkuljes
për me pa dritën
përtej dritares, ku perdja
luan valsin e fatit tim
prej gardaline.
Një ditë, kur të bëhem gardalinë
ti ke me kenë qiparisi dhe era
që vizaton një ketër
përtej dritares, ku fati
tjerr fijen e hollë të dritës
dhe e bën perde.
NOKTURN 14
Tufa e manaferrave cicërin
me zë të ëmbël.
Një plep i shurdhuar
kujton se qeni i vjetër i fëmijërisë
po i leh hënës
që ka zbritur dhe pi ujë
në liqen.
HERBARIUM
Në herbarin e dhimbjes
mes fletëve të bardha
ruaj diellin e palosur
mbërthyer me një gjilpërë
me të cilën nëna ime
qëndiste flutura.
E pata zënë dikur Diellin
në një rrjetë poshtë pemëve.
Ti do të vish një ditë
Në herbarin e vjetër
për të shpjeguar ngjyrën e verdhë
dhe formën e rrafshët të kujtesës
për gjërat që nuk kanë ndodhur kurrë.
PERLA
Kur kam qenë një herë
nën lëkurën tënde
pata ndier ledhatimin e ujit
tek rrëshqiste mbi luspa
e thashë se jam një peshk i mbijetuar
nga një rrjetë e qëndisur si fustan.
Në fundin e detit
një guaskë mban mbyllur perlën,
shkëputur nga qafa jote
kur ti ishe ende një pulëbardhë.
MPIKSJA
S’e kam harruar kurrë
fijen guximtare të barit mbi shinë,
në stacionin e harruar
ku udhëtarët e vetëm që presin
janë dy qiparisa të heshtur
që dremitin në këmbë si kuaj.
Treni i fundit ka ikur
ngarkuar me hingëllima
që shkonin drejt viseve me re
me diellin që pikturonte
nje hark si ylber.
Kam qenë dikur një fije hollake
mbi shinë…
Trenat shkuan
e tash, jam veç një njollë e mpiksur
e gjakut të gjelbër të barit.
DERA PREJ AJRI
Askush s’troket, askush s’përgjigjet
veç fishkëllimës së erës
në orkestralen e dhimbjes,
ku një oboe, qan fatin e trishtë
të gishtërinjve.
