Ata që na ndjekin, nuk lodhen kurrë. Disa thonë se janë një ushtri e rregullt: me uniforma, me pushkë, me komandë. Ndjekin strategji dhe bëjnë plane ditë e natë, për të na zënë në çark. Edhe ne harxhojmë mjaft energji për t’u shpëtuar ndjekjeve. Fushojmë në buza përrenjsh, flemë jashtë dhe ndonjëherë bëhemi njësh me pyllin. Qëndrojmë aty pa lëvizur dhe përgjojmë.
‒ Dëgjo, ‒ i them Aurorës, ‒ a nuk të duket sikur kjo ndjekje zgjati ca si tepër?
‒ Jo, mendoj se ky është vetëm fillimi, ‒ përgjigjet ajo. ‒ Krimi që kemi bërë ne, është i tillë që nuk falet. Por edhe kur falet, nuk harrohet. Ndaj kjo ndjekje do të vazhdojë gjatë.
Thellë në pyll dëgjohen ca të lehura qeni.
‒ Janë ata, ‒ i them, ‒ ndaj forca, lëviz, duhet të largohemi!
‒ Jo, nuk janë ata, ‒ më thotë ajo, ‒ këto janë të lehura të thata langoi, jo të lehura qeni. Me siguri është ndonjë gjahtar.
‒ Njësoj është, ‒ i them unë,‒ nëse ai na shikon, mund të na kallëzojë.
‒ Po, ‒ thotë ajo, ‒ por tashmë ata e dinë që jemi të arratisur dhe, derisa ai të shkojë për të lajmëruar ata, ne kemi ikur nga këtu.
‒ Po, ke të drejtë, ‒ i them.
Megjithatë vendosim të lëvizim sepse nuk kemi dëshirë të rrimë aty. Tani të lehurat dëgjohen të dobëta. Pastaj vjen një moment që nuk dëgjohen më.
Nata po bie. I ftohti ndihet më shumë. Ecja na ka lodhur dhe ne kemi uri.
‒ Shiko mos ka mbetur ende pak pastërma në çantë, ‒ i them, ‒ sepse jam i uritur.
‒ Jo, nuk ka.
‒ Shiko mirë, ‒ i them, ‒ sepse po më këndojnë zorrët!
‒ Jo, nuk ka. Por kam me vete disa kallëza misri. I gjeta në një kapule, në një arë përfund fshatit.
‒ Ata nuk na duhen për gjë, Aurora, ‒ i them, ‒ janë të fortë dhe dhëmbët nuk i bluajnë dot.
‒ Mund t’i ziejmë, ‒ thotë ajo. ‒ Sikur të kishim një enë.
‒ Këtu nuk ka enë.
‒ E di, por duhet sajuar.
‒ Dëgjo, ‒ i them, ‒ kjo punë është e kotë. Duhet gjetur diçka tjetër për të ngrënë.
‒ Të gjesh diçka tjetër për të ngrënë është më e vështirë sesa të gjejmë një enë për të zier misrin.
‒ Ku ta gjejmë enën?
‒ Kutia e mishit qe perfekte për këtë punë, prej llamarine të trashë, ‒ thotë ajo, ‒ por ne u treguam të pakujdesshëm që e hodhëm.
‒ Mos ke ndër mend…
‒ Nuk janë shumë, ‒ thotë, ‒ disa kilometra, 7 apo 8. Gati një orë e gjysmë rrugë.
‒ Të kthehemi pas është e rrezikshme, ‒ i them unë, ‒ mund të shkojmë me këmbët tona te patrullat. Ose mund t’i hasim rrugës.
‒ Por edhe të ikim para, pa ngrënë asgjë, është po kaq e rrezikshme. Kjo rrafshnaltë është pa anë.
‒ Atëherë, si do bëjmë, ‒ i them?
‒ Kthehemi të gjejmë kutinë e mishit, ‒ më thotë. Ajo ka të drejtë, të gjejmë kutinë është varianti më i thjeshtë.
Tani nata ka rënë plotësisht. Por duket sikur është mëngjes, ngaqë drita e hënës reflekton mbi dëborën që ka mbuluar pllajat e rrafshnaltës. Ne ecim në heshtje një copë herë. Pastaj ajo flet.
‒ E di ç’mendoj?
‒ Nuk e di, ‒ i them.
‒ Dikur ëndërroja që sapo të më jepej mundësia për të ndenjur vetëm për vetëm me ty, do bënim dashuri.
‒ Ashtu? ‒ i them.
-Po, ‒ thotë,‒ por kemi shumë kohë që shtegtojmë, fshihemi dhe tani kërkojmë një kanoçe mishi, për të zier misrat. Qesharake. Ndërsa dashuri nuk bëjmë dot.
‒ Edhe unë kam menduar të njëjtën gjë,‒ them.
‒ Po tani nuk mendon më për këtë?
‒ Jo, ‒ i them,‒ nuk ankohem. Ti e di që të dua. Kaq është mjaft.
‒ Edhe unë të dua, ‒ thotë ajo,‒ por më duket se dikur të doja më tepër.
‒ Po tani?
‒ Tani mendoj se kaq të kam dashur edhe atëherë, por më është dukur mua se të doja më tepër.
‒ Kurse mua më duket sikur tani më do më shumë.
‒ Po pse?
‒ Sepse jemi bashkë. Gjithmonë bashkë.
Vazhdojmë të ecim. Diku këmba pengohet. Dhe rrëzohem.
‒ Mos e ndrydhe këmbën, ‒ më thotë?
‒ Jo, jam mirë. Pse mendon se e kam ndrydhur?
‒ Sepse në raste të tilla, fatkeqësitë ndjellin njëra-tjetrën.
‒ Ah, jo, ‒ i them, ‒ shiko mund të eci për bukuri.
‒ Sa mirë!
Dëgjojmë zhurmën e përroit. Jemi afër mbërritjes. Lodhja është e madhe dhe një sy gjumë po na vardiset vençe.
Gjejmë gjurmët e zjarrit që patëm ndezur. Kanë mbetur vetëm ca thëngjij dhe hiri. Kutia e mishit është aty, ku e kemi hedhur çrregullt. Për fat nuk e kemi hedhur në përrua. Ndryshe mundi do na kishte shkuar kot.
Aurora ndez zjarrin. Unë sjell dru të tjera. Mbushim kanoçen me ujë dhe vendosim brenda saj dy copa misri. Zjarri na ngroh mirë.
‒ A mund të afrohesh ca, ‒ më thotë, ‒ sepse kam ftohtë?
Afrohem. I marr duart dhe ia ngroh me frymën time. Qëndrojmë ashtu, ajo mbështetur në gjoksin tim. Asnjëri nuk flet për pak kohë.
‒ Po sikur të na gjejnë, ‒ më thotë?
‒ Ke frikë?
‒ Jo, nuk kam frikë, por nuk dua të shikoj kënaqësinë e fytyrave të tyre, kur të na arrestojnë.
‒ Po pse?
‒ Sepse ndiej poshtërim.
‒ Tani merre njërin misër, ‒ i them, ‒ mos i mendo këto.
Përtypemi të dy. Shija e misrit të zier është e keqe. I mungon kripa.
Zjarri po bie, ndaj dal të mbledh dru. Fusha e qiellit është plot me yje. Diku larg një dhelpër kuis. Sjell drutë. Atë e ka marrë gjumi. Duket mjaft e dobët. Sidomos kohët e fundit.
Befas hap sytë dhe më thotë.
‒ Po shihja një ëndërr të keqe.
‒ Ma trego.
‒ Ishte një ëndërr që nuk ia vlen ta rrëfesh.
‒ E po mirë, ‒ i them,‒ lëre fare.
Ndërkohë tutje larg vëmë re drita. Shumë drita, të vëna varg.
I hedhim ujë zjarrit. Ngrihemi dhe lëvizim.
‒ Janë ata, apo jo? ‒ më thotë.
‒ Nuk e di, por me shumë mundësi, janë ata.
‒ Kjo ndjekje po më lodh. Nervat nuk më mbajnë më.
‒ Edhe mua.
‒ Po sikur të dorëzohemi?
Unë shtang. Kjo më ka shkuar në mend kohët e fundit, por nuk kam guxuar t’ia them asaj.
‒ Vërtet do që të dorëzohemi, Aurora?
‒ Nuk e di, ndoshta po, sepse me siguri një ditë ata do të na gjejnë. Nuk mund të fshihemi për tërë jetën. Ndoshta po të dorëzohemi, do tregohen më të butë me ne.
‒ Nëse ti mendon kështu… ‒ i them, ‒ merakun tënd kam… Më beson?
‒ Po, të besoj.
‒ Atëherë dorëzohemi!
‒ Po.
Kaq ishte. Mori fund. Ndjekim dritat që lëvizin. Ato nuk janë larg. Janë nga ana tjetër e përroit. Kemi vendosur të dorëzohemi. Ndaj afrohemi. Dëgjojmë zëra. Pastaj vendosim të qëndrojmë. Ata që po vijnë i ndajnë vetëm dhjetë metra nga ne. Ndoshta tani na kanë parë. Bërtasim të dy, njëherazi nga frika se ata mund të qëllojnë me plumba.
‒ Ne dorëzohemi. Nuk ka asnjë kuptim të na ndiqni më. Dorëzohemi pa asnjë kusht. A na kuptoni? Bëni ç’të doni me ne!
Ata kalojnë aty pranë. Na shquajnë në dritën e elektrikut dhe na thonë.
‒ Po ju, ç’bëni në këtë rrafsh të egër? A jeni në terezi që bridhni kështu natën në të ftohtë?!
Ne mbesim të turpëruar. Nuk janë ata që na ndjekin. Janë një tufë druvarësh që i ngjiten malit me natë për të prerë dru.
‒ Dëgjoni, ‒ u themi ne,‒ e dini si është puna? Ne po na ndjek një ushtri e madhe. Dhe kemi vendosur të dorëzohemi!
‒ Ç’ushtri, ‒ thonë ata, ‒ lufta e fundit ka dhjetë vjet që ka mbaruar?!
‒ Si, ‒ themi ne?
‒ Mblidhni mendjen dhe kthehuni nga erdhët, atë bëni! ‒ na thotë i pari i tyre.
‒ Domethënë ne nuk kemi ku të dorëzohemi?
‒ More shokë, ‒ na thotë njëri prej tyre, ‒ bëni si themi ne! Nuk keni më ku të dorëzoheni, tani kjo nuk ka më kuptim, ndaj kthehuni në vendet tuaja. Mos kërkoni qiqra në hell, ç›ushtri thoni?!
Ne ngrijmë nga habia.
Ata këqyrin edhe një herë fytyrat tona me dritën e elektrikut, pastaj largohen. Duket sikur nëpër dhëmbë thonë:
‒ Ju e keni në terezi! Nuk ju kërkon hesap askush!
Dhe largohen dy nga dy drejt pyllit. Pasi dëgjojmë fjalët e tyre krejt pa kuptim. Ne nuk lëvizim dot më se dita po zbardh. Koha ka ngrirë. Edhe gjaku ynë ka ngrirë. Jemi veç dy shtatore që u kujtojnë të tjerëve luftën dhe historinë tonë të lavdishme të arratisjes. Por vetëm kaq. Ndaj, të ftohtë edhe të ngurtë, nuk mund të bëjmë dashuri, nuk mundemi as ta puthim kurrë njëri-tjetrin, siç patëm shpresuar. Por, të paktën, edhe prej bronzi qëndrojmë aty, ngjitur, unë dhe Aurora ime. Ndërsa mbrëmjeve shpirtrat tanë arratisen.
