Zot bukën tonë të përditshme na e jep sot
Zot mos e lër të lirë vdekjen
se është aq e verbër saqë nuk sheh as çfarë bën
dhe as çfarë merr
më e verbër se unë
Zot qetësoje oqeanin dhe qiellin
përrenjtë dhe lumenjtë
më mjafton deti në stuhi
amen
shenjtorja nënë Terezë shëtit tani nëpër viset e parajsës
dorë për dorë me Zotin
unë dhe aq mirë punët me Zotin
nuk besoj t’i kem : kush e diti ku rri mëkati
nëna Terezë po më keq diku andej
zgjatma dorën — jam gjaku yt
tani që të gjithë lumenjtë rrjedhin në qetësi
tani që e gjithë bota fle
tani që i gjithë qielli është mbushur plot yje
tani që dhe hëna mbi det fusha male dhe pyje është e plotë
çfarë bën ti
duart dhe këmbët e mija
kanë nga pesë gishta
pse nga pesë
dhe jo nga gjashtë
koka ime ka dy sy
ka dy veshë
një hundë me dy vrima
dhe një gojë
pse
trupi im ka dy duar
dhe dy këmbë
pse
nuk po zbres më poshtë
po e gjetët pse
unë do ju tregoj çfarë keni gjetur
gjithmonë unë mbaj mend shiun
që përplasej në dritare
pastaj vetëtimat nëpër qiej
dhe humbja në natë . . .dikur dikur ndodh
që nuk zgjohesh më
në Arst —Miliska ka gjithmonë dimër
Në Arst — Miliska gjithmonë bie dëborë
nga xham i dritares shoh në oborrin e kishës ketrat
që hidhen nga njëri lis në tjetrin
Nikolla që kollitej në koridor tani duhet të ketë vdekur patjetër
kam mbetur atje përgjithmonë
ajo më pa
me një vështrim sdi se si
dhe unë e pashë
me një vështrim sdi se si
ishte ajo
që nuk më deshi
kush e diti
si jeta ime do shkojë
kush çon kurora me lule
në varrezat e atyre që u vranë
sot fitojmë lirinë
nesër prap të pushtuar
kush janë pushtuesit
të pushtuarit kush janë
historianët me syrin e tyre shohin
apo shohin me syrin e Zotit
gjithmonë sikur unë të jem pa sy
gjithmonë sikur unë jam i verbër
e kam parë në një lokal në qytet
edhe e balsamosur
rosa prap dukej e bukur
po më e bukur rosa është në ujërat e liqenit
kushedi
pret dhe ajo të ringjallet
trishtili im i livadheve
si ti dhe unë
të dy endemi poshtë e përpjetë
sikur në kërkim të diçkaje
fiksuar në pemën e zhveshur
hedh vështrimin sa andej këtej
qielli i pa fund
i gjithi gri
në ç’drejtim do ja mbajë pas pak zogu i zi
edhe nëpër oborrin tim kalon një meridian
thjeshtë nuk më ka sjellë fat
Nga historia jonë
ku është mbreti
ishim keq për një mbret
dhe mbreti u gjet
i gjithë katundi im është në festë
i gjithë katundi po duartroket mbretin
ku ishte mbreti
mbreti ku është
Mari zëri yt i largët duke ardhë tek unë
bëhet ti
Mari dua të dëgjoj zërin tënd
edhe ky dimër si gjithë dimrat e tjerë
prap Sokrati i varfër
prap derrat të kënaqur
nuk kam lënë qytet pa bredhur
skam lënë rrugë dhe rrugicë pa parë
i kam ardhë katundit tim përqark
nuk e kam gjetur
kushedi ku do jetë fshehur
kushedi ku do e kenë ndaluar të vijë tek unë
dhe thonë se dashuria nuk shkon tek të gjithë
jeta zbret nga qielli dhe rrjedh si ujë
njerëzimi zbukuron Pemën e Krishtlindjeve
zogjtë në fluturim
pemët po presin
vdekja sikur nuk ekziston
nëse ti më ke harruar mua edhe unë të kam harruar ty
nëse ti më mendon ende edhe unë të mendoj ty
çdo gjë mbetet midis nesh
kur ti rri vetëm dhe unë rri vetëm
e gjithë natyra qiell tokë është e ndarë mespërmes
askush asgjë nuk ka qetësi kur natyra nuk është e plotë
dhe pyesim nga na vijnë gjithë këto të këqija që na ndodhin përditë në jetët tona
as ti nuk e vë re
as unë nuk e gjej
në kishën e Manastirit kam ndezur qiri për ty
i jam lutur Zotit për ty
jam lutur
që të vish tek unë
qoftë edhe sikur do të duhet të ndezësh një qiri
kaq afër tokës që jam unë
kaq afër tokës që rri unë
doemos që do kem fatin e Jezu Krishtit
natyrisht nuk jam as Adami
dhe as biri i Marisë
po këngë i thura edhe Evës dhe Marisë
mendova mbase do më sjellin fat në dashuri
po në dashuri nuk më eci që nuk më eci
ndoshta as Eva dhe as Maria nuk kanë ditur ç’është dashuria
mezi pres të vish
gjithmonë vjeshta
gjithmonë gjethet e verdha
gjithmonë shirat e parë
gjithmonë mjegullat e holla
gjithmonë gjethet e verdha që bien
gjithmonë shirat që bien dhe lagin trishtimet e mija
gjithmonë pellgjet e rrugës që ngrijnë
gjithmonë gishtërinjtë e tu
si mundem të harroj unë ty
del kllouni në skenë
dhe unë qesh me të madhe
iken kllouni dhe mua më merr të qarët
pas perdeve të skenës
edhe kllouni zë e qan
ndër të njëqind pëllumbat e tij
a e tregoi Pikaso
kush ishte pëllumbi i paqes
prej nga vij
për ku do shkoj
vetëm
dhe unë
rrëzohem si shiu në
luginë
deti është larg
qielli lart
kur ujku vështron hënën dhe ulërin
heshtja është e madhe
vetëm heshtja është e madhe
askush asgjë nuk di për ulërimën e ujkut
gjithandej ka vërshuar dielli
luginës paska çelur lulëkuqja
pret dhe ajo të fryjë era
më ruajti nga çdo e keqe
më mbrojti nga kafshët dhe nga njerëzit
një jetë të tërë më mbajti në shpinë
në fund më vrau vetë
për MZ
të dy të panjohur krejt të panjohur
si shumë të tjerë të panjohur
dëgjova nëpër shi zërin e saj
ndonjë herë edhe ngushëlloj veten
sa të pa fat ka si unë
në këtë botë kaq të madhe
nëpër shi nëpër shi zëri i saj
në teatrin e madh të kësaj bote kaq të madhe
ti je thirrur të luash rolin tënd
ndoshta Ofelinë
unë pse erdha
ti këndoje anëdetit
këndoje dhe qeshje
e gjithë dita ishte me ty
pastaj ti ike
pastaj zbriti nata
pastaj deti humbi nëpër natë
pastaj unë sikur nuk isha më
dhe ti nuk e di
dhe ti nuk ke si ta dish
e gjithë jeta është me ty
unë do ta gjej Evën përsëri
askush përveç saj nuk ka qarë në supin tim
Evën e ka vrarë liria e saj
unë kam plagët e saj
unë do ta gjej përsëri Evën
Eva ka bukurinë e njeriut
nga këngët
që Adami i këndonte Evës nëpër net
nuk ka mbetur asgjë
me sa duket
edhe këngët e mija
do kenë të njëjtin fat
vetëm Eva e di pse
si një dru ulliri
unë jam rritur në katundin tim
në kopshtin tim
unë jam rritur si një dru ulliri
vdekja le të vijë kur të dojë
unë jam në kopsht
në gjumë vetëm ëndrra sheh njeriu
zgjuar merr dhënë për ëndrrat
më dhemb katundi im që po vdes
nuk e dua qytetin tim që po lind
Polifemin e verboi askushi
jo Uliksi
Poseidoni nuk kishte ndaj kujt të hakmerrej
ndryshe Uliksi nuk do mbërrinte gjer në ditët tona
fuqia fshihet tek askushi
në qetësinë e natës
zbret shiu butë butë
dëgjoj frymëmarrjen time
bri meje në një natë si kjo
dikur kam ndjerë frymëmarrjen tënde
nuk është syri që qan
qan shpirti
syri thjeshtë tregon
ajmë
loti është gjuha e shpirtit
sikur nuk kemi kokë
kur flamurin e ngriti në Vlorë Ismaili
erdhi dhe e hoqi Haxhi Qamili
një herë mbret të huaj mbi krye
na vendosin të tjerët
herën tjetër mbret shpallim veten tonë
kur vjen i huaj dhe pushton tokat tona
mbreti ynë i vetëshpallur ja mbath për të shpëtuar kokën e tij
ne luftojmë vetë pa mbret
pa pyetur fare për kokën tonë
dhe kur pushtuesit që na vranë e na prenë i largojmë
sot festojmë lirinë
të nesërmen pushtojmë veten tonë
vrasim e presim njëri tjetrin
gjejmë dhe një yll dhe ja vendosim shqiponjës tonë
prap jetën tonë nuk e kemi në dorë
dje përmbysëm komunizmin
sot komunistët drejtojnë
nuk po them se na vrasin
nuk po them se na vjedhin
them se janë po ata
dhe ne e shpallim veten filozofë
dhe ne e vetëshpallim veten doktorë shkencash
akademikë
e shpallim veten poete piktorë
dirigjentë
këngëtarë
çfarë nuk vetëshpallemi
edhe muratorë
edhe hidraulikë
gjer edhe kllounë
gjer edhe këpucarë
dhe qeshim vetë
dhe bota qesh me ne
dhe ecim mos o zot më keq
askush nuk e di ku do shkojmë
