– * – *
ti më përgatite kryqin
ti bëre gozhdët
ti më bëre gjyqin
vetëm se gjaku është imi
Pilati lau duart
– * – *
ishull i shkretë
rrethuar nga ujërat në vetminë e tij
shpesh fryjnë erëra të forta që vijnë
nga toka dhe nga deti
kështu është vendosur të jetë fati i tij
– * – *
këndoi përmbi shelgun e gjelbër dhe fluturoi
as që e vuri re ku isha unë
as që e vuri re që unë po e dëgjoja
këndoi dhe s’kam si ta di pse po këndonte
këndoi lauresha përmbi shelgun e gjelbër dhe shkoi
– * – *
ti mos vdis
kur bashkohet jugu jot dhe jugu im
qielli dhe toka janë bashkuar
atëherë ah unë dua të mbyll sytë
dhe të vdes
bashkimi i tokës me qiellin është jeta
ti mos vdis
Epitaf
sot mësuesja ime Suzana Xhepa shkoi në parajsë
ishte e thjeshtë dhe gojë ëmbël
vetëm kështu shkohet në parajsë: e thjeshtë dhe gojë ëmbël
Elbasan më 19 mars 2026
– * – *
dikur dikur të gjithë do më harroni
dikur dikur të gjithë do ju harroj
dikur dikur do jem dhe unë i padukshëm si Zoti
– * – *
kalon ti të gjithë të ndjekin me sy
si të mos jem unë xheloz për ty
po të çoheshin dhe të vdekurit
patjetër që unë do vdisja prej xhelozisë
– * – *
dola anëdetit
hingellima e një kali të egër
që erdhi nga pylli i Divjakës
më nxori nga perhumbja
tani nuk ka më Pirro i Epirit
as Aleksandri i Madh
as Gjergj Kastrioti
as unë nuk jam kalorës
si ngahera dola anëdetit
– * – *
të lehta
të thjeshta
rrëzon era
lulet e mollëve
kështu e paska kjo botë
gjithkund përgjon vdekja
– * – *
freski e mëngjesit : kur shuhen yjet janë lulet e qershive
sikur vdekja të kishte aromën e frymëmarjes tënde
pa hezitim
doj vdisja në çast
lule qershie dhe freski mëngjesi
– * – *
e tashmja bëhet e shkuar
e shkuara gjithmonë shkon
dhe jeta fillon tani
gjithmonë
– * – *
është qielli dhe yjet
është kjo bote kaq e madhe
jam dhe une me jeten time kaq te vockel
– * – *
më shkruan Ana që nga Vinjola
ba e ke dëgjuar Brian Kulbertson
dhe unë degjoj Brian Kulbertson
mjafton kaq
dhe më shkojnë lotët
– * – *
të gjithë njerzit për të shprehur dashurinë
përdorin të njëjtën fjalë : të dua
gënjeshtarët e dreqit
të gjithë thonë të kam zemër
gënjeshtarët e dreqit
të gjithë thonë të kam shpirt
gënjeshtarët e dreqit
të gjithe thonë të dua shumë shumë genjeshtaret e dreqit
të dua pa fund thonë të gjithë njerzit gënjeshtarët e dreqit
unë nuk dua të jem gënjeshtar
– * – *
çiftja e gjahtarit
dhe gjaku i një rose
ma ngjyen me të kuqe
gjithë liqenin
gjithë liqenin
dhe gjithë mëngjesin
nuk paska njeri
ta ndalojë gjuetinë
e rosave
– * – *
unë e dita që jam asgjë
dhe humba nëpër net
si humbet asgjëja
duke parë një yll të shndritshëm
që është një gjë
që kur bie
nuk e ndalon dot askush
Poezi e vjedhur
në fillim lëkurëkuqët
thënë ndryshe : indianët
kishin tokat e tyre
shkuam ne lekurëbardhët
thënë ndryshe : europianët
dhe u çuam biblën tonë
dhe u thamë lutuni
dhe ata u lutën
tani indianët thënë ndryshe : lëkurëkuqet
u zhdukën me biblën tonë në dorë
ne europianet thënë ndryshe : lekurëbardhët
rrojmë në tokat e tyre
– * – *
unë eci në çdo çast
ti në çdo çast fluturon
cili është horizonti
që nuk po e kapërcejmë dot
– * – *
Shën Naumi Manastir
sy të huaj më shohin si të huaj në shtëpinë time
ndez një qiri dhe digjem vetë
dikush duhet të dëgjojë lutjet
duhet dhe dikush të bëjë dritë
– * – *
i kemi harruar kuajt
që në beteja ranë bashkë me ne
kuajt që na sollën deri këtu
i kemi harruar
një kalë nuk hingëllin kurrë kot
– * – *
pak e nga pak
erdh dhe nata u bë e errët
pak e nga pak
erdh dhe deti u bë i zi
pak e nga pak
erdh dhe ti u bëre pikellimi im
– * – *
unë besoj te fjalët tuaja
ti thoje gruaja është deti
s’di pse më vinte ta besoja
ti thoje deti është grua
sdi pse më vinte ta besoja
ti dhe unë ishim anë detit
ti dhe unë ishim tek deti
ti dhe unë kapur dorëpërdore
ti dhe unë mbështetur tek njëri-tjetri
netëve degjoj tani si zhaurin deti
netëve degjoj tani zhaurimën e butë të detit
unë besoj të fjalet tuaja
unë besoj në ty
– * – *
nata po bie mbi det
deti yjet e përmbysur dhe anijet
ti nuk dihet se kur do vish
dhe unë nuk gjej qetësi gjekundi
– * – *
nëpër gishtërinjtë e mi
flokët e saj
kush e diti çfarë është dashuria
ah nëpër flokët e saj
gishtërinjte e mi
– * – *
fjalët e mia të vogla
i merr era
vetëm unë e di
pse psherëtin netëve
pylli i katundit
tim
– * – *
Në kujtim të poetit Zoi Dashi
një mbasdite erdhi Zoi në Rrogozhinë tek unë
do pimë më tha
pimë i them
do dehemi më tha
dehemi i them
për inate të qenve më thotë
për qejfin tonë i them
u ndamë më dysh më thotë
kush i them
ne më thotë
ne dhe qent e parlamentit
ne dhe qent e qeverisë
ne dhe qent e bashkisë
po u ndamë i them
dhe pimë gjithë mbasditen
dhe u dehëm te dy
Zoi për inat të qenve
une për qejfin tim
dhe për qejfin e Zoit
në fund si për suprizë
më dhuroi romanin e vet
Jetë Qeni
dhe u ndamë
nuk e dija se do ndaheshim përgjithmonë
– * – *
A B C
edhe kur dëbora ka mbetur në male
edhe kur stuhia humb rrugën nëpër pyje
edhe kur ylli rrëzohet e bie në humnera
edhe kur shirat dhe erërat shkojne tej në fusha
më përtej se shokë
më përtej se miq
dera mbahet çelë natën
– * – *
ti lulëzon si kopësht
zbukurimet tuaja
lulet tuaja
zbres poshtë
ngjitem lart
ti lulëzon si kopësht
– * – *
nuk është vetem era që çohet në stuhi
është edhe shpirti . . . shpirtin tim vetëm ti mund ta qetësosh
– * – *
një gjest i vogel
një shtrëngim duarsh
një buzëqeshje
një shkundje flokësh
mbështëtja e kokës në supin tim
kaq
vetëm kaq
dhe ti vjen tek unë
dhe bëhesh perendi
perëndia ime
– * – *
Corina Corina Corina
vetëm Corina
Corina natën Corina ditën
në çdo çast Corina
Corina në endrra Corina në jetë
Corina në çdo çast
Corina dhe askush tjetër
askush tjetër nuk është si Corina
si Corina që dua unë
– * – *
në vetminë time
në netët e mija spërkatur me hënë dhe yje
në netët e mija me dimra të ftohtë
në netët e mija
që lagen në shi
askush nuk e di
që ti vjen dhe strukesh tek unë
me ato flokë
me ato buzë
me ato sy
besoj as Zoti vetë
as ti
– * – *
Adriana Bes Corina
jeta e pëllumbave është në qiell
toka është për pak
si fëmijë i njerzimit
si i gjithë njerzimi
unë ndjek me sy fluturimin
të ngjitesh lart është si një perkedhelje
– * – *
kalon ti
të gjithe të ndjekin me sy
si të mos jem unë
xheloz për ty
po të çoheshin dhe te vdekurit
patjetër që do vdisja
prej xhelozisë
– * – *
ti ke zbritur nga qielli
goja jote hyjnore
edhe kur flet
edhe kur hesht
edhe kur qesh
edhe kur këndon
gjallëron trëndafilat në kopshtin tim
– * – *
me një trendafil në dorë
ti zgjon mëngjesin tek une
dhe je kaq e bukur
me një trëndafil në dorë
– * – *
nëpër katund shkoj kuturu
në gjumë të paskam thirrur me emër
ngatërroj datat dhe ditët e javës
në rrugë bëj kujdes mos njerzit më shohin lëvizjen e buzëve
do thonë ka rreshqitur flet me vete
askush nuk e di që pëshpëris emrin tënd
ti di gjë çfarë mund të kem
– * – *
përgjatë gjithë jetës rrethuar me vetmi
humba aftësinë për të folur
të vetmen fjalë që shqiptoj tani është : të dua
dhe po ta them vetëm ty
– * – *
nuk shkoj më tek deti
nuk e shoh dot detin
nuk më shkohet tek deti
si tëshkoj tek deti
pa ty
– * – *
asnjë lule artificiale
nuk e pret erën
që vjen nga fushat
që zbret nga malet
dhe nga pyjet
ti je si një jasemin
unë të kam puthur duart
– * – *
hodha sytë nga kambanorja
e kishës
kambana bosh
sa do ketë qenë ora kur u ndamë
ti ike
dhe une si kambana bosh
– * – *
një herë e një kohë
unë e zmadhoja Amerikën
e bëja sa Walt Whitman
Amerika po më kokën e vet
si atherë edhe tani
– * – *
dora jote me vija të imta
është dashuria ime
dora jote
qëndron në dorën time
unë vdes për dorën ënde
me vija të imta
– * – *
fjalët nuk na duhen
kur të vish ndiz dritën
ti dhe unë si në fillimet e njerëzimit
kur të ikesh fik dritën
si njerzit i tremben vdekjes
si njerzit nuk kanë frikë ikjen
kur të ikësh fik dritën
unë do doja të vdisja
– * – *
sot si deti në dimër
nuk e di se si më mbajnë brinjët
– * – *
trishtili im i vogël
ti nuk vjen si njeri dhe ikën si vrasës
ti vjen si trishtil dhe ikën si trishtil
unë vij me ty dhe mesoj si këndohet
– * – *
unë nuk kam jetë
nuk di pse ma dhanë
jeta nuk është e imja
nuk di pse do ma marrin
unë të dua vetëm ty
vetëm ty dhe asgjë tjetër
– * – *
të dua të dua të dua
dhe dua ta them prap : të dua
dhe prap dua ta përsëris : të dua
në këtë botë të genjështërt
them të vërtetën çdo çast
të dua
– * – *
çdo lule margarita
është e brishtë
po brishtësia vdes shumë shpejt
tek vyshket
tek thahet
çdo lule margarita këtë e di
dhe trishtimin e ndajmë bashkë
– * – *
ah syte e saj
Zoti im
unë e dua këtë grua
ah zëri i saj
nëse bëj mekat
më thuaj
ah e qeshura e saj
Zoti im
ti vetë e ke krijuar
– * – *
ti dhe deti
deti dhe ti
dhe kaltërsi pa fund
O Corine e bukur
O Corine e bukur
kjo rërë e arte nën këmbët tuaja
është prej shkembinjsh të gerryer
të thërrmuar
O dhe unë e di
O Corine e bukur
– * – *
une e gjeta yllin tim
unë e zbulova yllin tim
unë ia di dhe emrin
– * – *
Corina
pas kaq shekujsh
unë kam takuar Kleopatren
kam mbajtur në duart e mija duart e saj
Mark Antonin e kishte harruar
Cezari nuk i kujtohej fare
gjithçka ndodhi ne prani
të Adrianes
dhe të Bes Camajt
– * – *
gji i vogël deti era e detit
tutje shtrihet botë e madhe
po mua më mjafton vetëm ti
ti në krahet e mi
– * – *
kush të beri ty kaq të bukur
shpirti im struket në trupin tim
i verbuar prej teje
– * – *
trishtili im i vogël unë degjoj zërin tënd
ti e degjon zërin tim
çfare ka bota me ne
