***
i vetëm pa miq pa shokë
do dal në qytet
do hyj
në pijetoren më t’parë
për ty do pi verë
gjersa të më vijë përqark e gjithë bota
qyteti pijetorja dhe unë vetë
dhe nëse nuk do më hapen më sytë
aq më mirë
se pa ty nuk rrihet
***
era që frynte vinte nga deti
ti ike
tek unë filloi dhimbja
bota shihte jetën e saj
***
netëve më duhet pakëz dritë
dhe Zoti im më jep pakëz dritë
dritë të butë hënore dhe dritë yjesh
gjithë ditën më duhet dritë shumë
dhe Zoti im gjithë botën e vesh me dritë
dhe dashuria jote që më vjen prej teje
ndriçon shpirtin tim
të dua
***
në kopësht unë kam mësuar të rri vetëm
vetëm ai që rri vetëm e di pse ka mësuar të rrijë vetëm
në kopësht unë kam mësuar të flas me veten
vetëm ai që flet me veten
e di pse flet me veten
në kopësht unë kam mësuar të hesht
vetëm ai që hesht e di pse hesht
në kopshtin tim rri i varur i gjithë qielli
***
Luigj Gurakuqit
erërat dimërore ende nuk kanë shkuar
marsi çel lule gjaku
o gjaku im
o gjaku im
qenka e thënë :
vetëm gjaku na bën të mosvarmë
marsi yt
marsi im
erërat dimërore ende nuk kanë shkuar
- Luigj Gurakuqi vrarë më 2 mars 1925
***
dhe i pushkatojnë vetë maskat e tyre
dhe maskat nuk kanë të mbaruar
dhe nuk dorëzohen kurrë
dhe kurrë nuk kryejnë vetëvrasje
fishekun e fundit nuk e ruajnë për veten
fishekun e fundit e ruajnë për mua
***
lumi im
Shkumbini
rrjedh në vërshimin e vet
në qetësinë e tij
vjen nga larg
mbush kohën me udhëtim
unë nuk mund të jem tjetër
veç çfarë jam
endem brigjeve të mia
dhe pres të vijë përsëri
lumi im
brigjeve të Shkumbinit
***
një shqiptar shkon në luftë
kur lufta nuk dihet kur ka filluar
(dhe as dihet se kur një luftë mbaron)
me të huajt lufton
me të vetët lufton
ky është fati i shqiptarit
në luftë
***
hëna e veshur me natë
ti e veshur me dritë
gëzimi i jetës time gjithë freski
dhe shpirti im i zhveshur
***
pemët bëjnë atë që dinë të bëjnë
dhe kafshët atë që dinë të bëjnë bëjnë
zogjtë bëjnë atë që dinë të bëjnë
vetëm njerëzit
çfarë nuk dinë të bëjnë
***
këtu rrija unë me padurimin dhe ankthin tim të pritjes
andej nga ana tjetër vinte ajo
këtu qëndroja unë
që nuk më bëhej të ikja
gjersa silueta e saj humbiste në fund të rrugës
e kush do t’ja dijë
për dhimbjet dhe brengat
në shpirtrat e dy njerëzve që duhen.
***
miku im i shtrenjtë Volter
( askush nuk më ndalon të kem mik )
më në fund u ktheva dhe unë në kopshtin tim
tamam si më pate thënë ti
këtu e në mote të shkuara
të jam përjetë mirënjohës miku im
***
nëse ndodh që bota të zhytet në errësirë
ti do jesh drita ime
dhe kaq më mjafton
***
ku do shkonim
kush na thërriste
mirë do ishte
të kishim humbur rrugën
mirë do ishte të ishim kthyer prap atje
edhe yjet mbështillen me natë
me errësirë të mbështilleshim edhe ne
më mirë ishte të kishim humbur rrugën
më mirë do kishte qenë të qëndronim atje
tek çastet që nuk përsëriten
***
e dashura ime
ka të ngjarë që ne të dy nuk vijmë nga Eva dhe Adami
ka të ngjarë që Adami nuk e ka dashur Evën sa unë ty
ka të ngjarë që Eva nuk i jepte Adamit kaq dashuri sa ç’më jep ti
a fillojmë një botë tjetër
a fillojmë një botë të re
***
sonte nuk mu dashka as shkëlqimi i yjeve
as ndriçimi i hënës
nuk mu dashka as kjo qetësi e kësaj nate që shtrihet gjithkund
më paska marë malli për shkrepëtimat e qiellit
për përplasjen e shiut mbi tjegullat e çatisë
për përplasjen e shiut në xham të dritares
më paska marrë malli për shiun
për shiun
dhe sidomos për zërin tënd që më thërret në emër
***
kam vendosur kokën mbi duart e mija të kryqëzuara
dhe kam mbyllur sytë
nëse ajo ikën e para do më presë me krahët hapur
nëse unë iki i pari do ta pres me krahët hapur
kështu e kemi vendosur
këtu jemi të ndaluar
ky është sekreti i jetës time dhe do ta marr me vete
gati po më merret fryma
***
si t’i harroj unë sytë e tu
nuk mund ti harroj dot sytë e tu
si ti harroj unë duart tuaja
duart tuaja qëndronin në duart e mija
si ti harroj unë flokët e tu
gishtërinjtë e mi në flokët e tu
si të harroj unë ty
ti e mbështetur e gjitha tek unë
teksa mbrëmja binte mbi det
***
Sizif edhe guri im mori rrokullimën
paskam pasur fatin tënd
***
imzot Noli
e provova dhe unë me mullinjtë e erës
dhe falë teje nuk u bëra as deputet as president as kryeministër
të falem imzot
***
mendova se dola nga çmendina
mendova se shpëtova nga çmendina
prapë dëgjoj duartrokitje
***
qysh çastin që u pamë
lashë përgjithmonë jetën time
në duart e saj
duart e saj
qysh prej çastit që u pamë
qëndrojnë gjithmonë në duart e mija
***
shpirt i vogël
ti mos qaj
bilbili nuk qëndron vetëm në trëndafilin tënd
bilbili nuk këndon vetëm mbi trëndafilin tënd
gjithmonë
ngjitur me kopështin tënd ndodhet një kopësht tjetër
po ti mos qaj
shpirt i vogël
***
më mungon dielli që për pak po binte matane detit
më mungon anëdeti me rërën e lagur
dhe guaskat e vogla
më mungon deti
më mungon mbrëmja aromë leshterikësh deti
më mungon
mbrëmja aromë portokajsh dhe mërsinash
dhe hëna që sapo del
më mungon ti me gishtërinjtë e tu
bashkuar me gishtërinjtë e mi
më mungon ti e mbështetur tek unë
sa shumë ti më mungon
po ku të kërkoj
po ku të gjej
Migjeni
iku nga jeta fare i ri
na e sjell vdekja gjithmonë e më të ri
duke ndërtuar përjetësinë
***
me duart plot lule
nga shpella njerëzimi arriti në shtëpi
jo të gjithë
***
fill i vetëm
kam thirrë
e kam thirrë
emrin tënd
ende më vjen
e më vjen
jehona
e zërit tënd
***
tek mbeti atje e vetme
ulur në stolin prej druri
duke pritur autobuzin e linjës
mu duk sikur e lashë në mes të katër rrugëve
kjo dhimbje që kam
do vdesë bashkë me mua
***
në luginë
vjen e pushon era e pyllit
mbi trëndafil
këndon një bilbil
në thelb kënga e tij thotë :
jeta është edhe fat
***
ndriçonte hëna
si sonte
në natën
kur kam qarë
për pikëllimet e gruas që me mua qeshte me lot
dhe ajo e di
***
Në stacionin e trenave në Rrogozhinë
çuditërisht u ndjeva vetëm
vetëm dhe bosh
bosh si ky stacion treni
që dikur ishte plot njerëz
ku dikur pa pushim kalonin dhe qëndronin trenat
***
dal dhe unë në qytet
mbase ka mbetur ende ndonjë njeri që më njeh
mbase ndonjë grua mi hedh sytë edhe kot
***
Tetidë, nënë e pavdekshme e Akilit
ti e dije se Troja do binte
ti e dije që yt bir do vritej
ti e dije që yt bir do vdiste
pse nuk e ndalove
pse e lejove për luftë të nisej
***
për mrekulli këtu tani filloi shiu
se edhe dielli që është diell
( kur thonë )
bëhet i bezdisshëm
në të vërtetë hëna dhe yjet jo
po unë dua të rri vetëm me ty
vetëm me ty dhe të endemi rrugëve nëpër shi
***
ajo më tha : në botën tjerët do martohem me një mbret
në botën tjetër unë do jem mbret
***
në fund të fundit
unë kam lindur prej dasburisë
në fund të fundit
unë jam rritur prej dashurisë
në fund të fundit
gjithë jetën unë kam kërkuar dashurinë
në fund të fundit
ti e di që je e zgjedhura ime
në fund të fundit
ti e di që të dua
në fund të fundit
unë do vdes prej dashurisë
***
edhe në netët me hënë
edhe në ditët me diell
të isha në ty
i pasqyruar
si shkëmbi mbi det
përgjithmonë
***
të gjitha mbrëmjet e mia
kanë aromën e një mbrëmjeje
e gjithë nata mbahet tek hëna
***
rrethi zvogëlohet e zvogëlohet dhe bëhet pikë
rrethi zmadhohet e zmadhohet dhe bëhet univers i tëri
ti pika dhe universi im
***
ti je qielli im
dhe hera herës fytyrën time e lag shiu
***
fiksuar si bilbili mbi trëndafil
këndoj unë për ty
natë për natë
***
më dhuroi verë nga vreshtat e Greqisë
dhe nuk deshi ta pimë bashkë
nuk besonte as në Zot
vetëm Zoti e di ç’do bëhet me këtë grua
***
koha thjeshtë ikën
as e shohim
as na sheh
( të ikshëm jemi dhe ne )
ç’trishtim i madh të shkosh
pa të parë me sy
qoftë edhe një herë të vetme
ty
