HEDHJE NË TË KALTËR
Ti e doje këtë hedhje të çmendur,
ëndërroje për rrobat e hedhjes drejt asgjësë.
E ke një parashutë, por parashutat jo gjithnjë hapen.
Këtu jemi vetëm, ne dhe qielli, dy gurë që biem.
Unë trembem për ty. Dua ta dish sa të dua.
Ti të jesh e kthjellët, lumturia do të bëjë të mos harrosh.
Kjo rënie është e shkurtër,
sa një kapsallitje sysh.
Unë të flas, edhe pse e di se ti nuk më dëgjon,
vetëm dorën ma tund me ledhatime.
Mbahem me ty tek biem shpejt.
Dëbora mbi malet, mjegulla në luginat, të gjitha ngjiten lart,
vijnë të na përpijnë. Unë ta tund dorën. Edhe pak.
Edhe pak e rrotullimi i tokës, heshtat e maleve
do vijnë më shpejt. Unë ta tund dorën tri herë. Tani
do jemi më vete. Ji e lumtur, lumturia të bën të mos harrosh.
Tërhiqe fillin dhe hape parashutën.
Qiellit këtu i vjen fundi rrufeshëm, si goditje rrufeje.
Unë të dua, mos harro ta tërheqësh fillin!
Unë i kam sytë tek ti.
E di, edhe ti trembesh për mua.
Unë jam gati! O, Zot,
bekoje këtë lumturi që zbret kaq rrufeshëm me ne.
KOPSHTI IM
Kopshti im, i frikës, i bukurisë, i zemrës
A je aq i bukur si ç’të lashë, para se të shkoja të flija?
Kam frikë t’i hap sytë, a do gjej po ato valle ngjyrash,
si vajza që lahen të dielave buzë lumit?
Tani në fundverë deri në makth i dua lulet e tua.
Ç’ishin ata të dërguar që fluturonin mbi lulet e tua si plumba?
Një pyetje si shigjetë afrohet sikur do më vrasë.
Pse aty ka më shumë kopshtarë se lule?
Me ju jam në ëndërr, me ju kam qarë duke qeshur!
Por tani druhem t’i hap sytë,
A jeni po ato, po aq të bukura sa ishit para se të fle
ÇAPAT MAGJIKË
Pyll’ i vjetër i ndjen çapat magjikë
e rrëqethet. Pylli i vjetër ka shpirt,
dritëhijet e agimit nëpër gjethe janë kujtime.
Edhe mua, mikut të afërt, më pëshpërit e rrëfen
për fëshfërimën e një gërsheti të lëshuar në gushë,
për dy sy që e përshkojnë tejpërtej trupin e tij
dhe e zgjojnë edhe për njëqind vjet.
Diku era rrëzon trungjet,
diku klithma e sharrës që pret, i dridh
gjethet e trishtuara me shikim nga Dielli që po ikën.
Atëbotë pylli i vjetër ka një këngë të mekët,
fëshfërin sikur dridhet, dridhet sikur fëshfërin.
Por prapë zgjohet nga çapat magjikë,
vëren vezullimet e gërshtetit nëpër pikëla vese
dhe nis e këndon ndryshe, sikur është marrë vesh me dritën
e me botat e lartme
edhe për njëqind vite të tjera.
KALI IM I BUKUR
Atë ditë kur të bie nga kali im i bukur,
ai s’do të ikë, s’do largohet me shalën zbrazët.
Vetëm vonë, kur Dielli, si dhembje e ndezur të ulet në perëndim
e rrëqethja e erës do fryjë mbi kodrat,
ai do bierë në gjunjë mbi të zot, do nuhasë erën e njohur,
përsëmbrami do hingëllijë fort, do shkrofëtijë me hidhërim
e do marrë rrugën me trokthin e lëndimit për shtëpi.
Shumë e dua kalin tim të bukur, ai din të kthehet.
Me turi do trokasë tek druri i portës, me shalën zbrazët,
trokitje pa të zotn’, me flamurth dashurie në cullufet,
pa këngë të butë mëllenjash në buzëqeshjet.
Digat e dashurisë do çahen, do t’i përmbytin shpirtërat.
Edhe Diellit do t’i dhembë, i pikëlluar do ulet, çdo ditë i pikëlluar,
do t’ia përkëdhelë ballin dhe krifën kalit tim të bukur,
që edhe larg kur ngelet, me shalën zbrazët
din ta gjejë rrugën për në shtëpi.
Ç’ËSHTË KJO QETËSI?
Ç’është kjo qetësi, kjo ëndërr e keqe?
Merre fyellin vëlla, na gëzo, ose na jep ca trazirë lajmesh.
Nëse fyellin s’e gjen dhe lajme s’ka
thërrit, qaj, dënesu për një që aq shumë e deshe dhe e humbe.
Nëse shkretëtirë e drunjtë të ka pushtuar e as qesh e as qan,
merr një shkop e bieri dërrasave, edhe ato dinë të klithin.
Ose më mirë lutu që të shkrepë ndonjë rrufe,
ato ta shkundin qënien dhe aq mirë dinë t’i trembin korbat e qetësisë.
Ti po i ngre sytë lart dhe më jep shenjë se do ketë shi?!
Le të jetë shi! Le të bierë i heshtur, apo me psherëtima si rrjedhje lotësh
Edhe muzikën e tij e dua, më pëlqen ta prek, të lagem i gjithi,
E ashtu, duke u dridhur, duke qeshur, duke kënduar të ndjehem prapë i gjallë
E VOGLA IME!
T’i morën të gjitha lulet? Si harabelkë e vrarë ke rënë?
Ngashërehu, e vogla ime! Hiqe peshën e helmit.
Vetëm e lehtë do të fluturosh përsëri!
ËNDËRR
Hej, ti, me atë vizatim buzëqeshjeje si me laps vetëtime!
Ty të bëzaj, të këlthas me sa mundem,
Të thërras, zili e yjeve, ç’pret? Kthehu,
eja, detin e trazuar të ankthit ta kthesh në përqafim!
MARTESË ME KËMBËT PËRPJETË
Aty hyhet vetëm këmbëpërpjetë,
shalët e kolme luhaten si pyllnajë.
Dallojnë veçmas, si dëngje, vithet e rënda të eprores.
Gratë mahnitëse, me këmbët lart,
shkumë e qeshjeve përmbyt gjithë shpirtërat.
Këmbët përkulen hijshëm, hapen, atje çahen, flasin.
Eprorja i kishte rruajtur shalët e trasha.
Mos e tundni shumë bishtin, qortonte, bythët tuaja tregoni.
Këtë këngë e dinte mirë, e këndoi gjithë kohën në martesë.
NJË FLAMUR I HUAJ
Një flamur i huaj më vërvitet para hundëve
Nuk është as i pari, që e kam në zemër,
as i dyti, që e kam hedhur supeve.
Eshtë flamur i huaj, veten kërkon brenda meje,
S’do të ikë, loz me mua, ma vërvit flladitjen
si një toreador që ia valëvit cohën e kuqe zemërimit të demit.
Mos pret që të nxjerr shkrepsen e ta djeg?
Ah, mor i mjerë, valëzbrazët, unë jam gjethe, fije bari.
Vetëm kam frikë se nxehem, digjem, marr flakë
e me flakë do ta përqafoj shtizën tënde, valëvitjet e tua.
YJET DHE DASHURIA
Yjet ishin larg, por dashuria ime ishte me ta,
Edhe kur mendimet u tretën, si re të harruara,
si shuarje e drithërimave ndër gjethe.
Edhe kotjet e mbrame të Diellit mbi det ikën,
edhe hijet e tingujve të laureshës në pyll.
Të gjitha u tretën, si jehonë kënge që shargon larg,
pëshpërimë gjethesh që kurrë s’u bë shpirt…
Vetëm dashuria ngeli me ta,
deri në fund, gjersa mori po ato drithërima, si ata, si yjet,
që duke u djegur, duke ikur, mbjellin më shumë dritë
POEZIA
Mos e përmba zemrën, kur dashuron si e çmendur,
kur don të dalë rrugëve lakuriq.
Vargjet ndonjëherë do të rrinë në qafë, si zinxhirë të rëndë,
derisa të merren këmbët, të ndjesh se je i dehur.
Vetëm kur je ajër të beson,
kur e thith sa herë merr frymë, mbase do ta kesh të dashur.
Si ti, si një foshnje, ajo ngjizet nga dashuria,
kur rritet është vajzë e bukur
pret të mbledhësh trëndafila të kuq në buzët e saj të bukura
dhe mos e pengosh zemrën të dalë rrugëve lakuriq.
PREDHA E LULEVE, E SHPRESËS DHE PRANVERËS
Mos ai nuk është lindur as nga trupi, as nga shpirti?
Mos është plumb, predhë e një shtjelle zjarri?
Shtrëngatë zërash, marrëzi gjethesh në erë
Copëra të bardha qeshjesh që ndjekin shtrëngatën?
Çdo bëhet? Ku do qëllojë ajo predhë stuhie?
Askush s’e di! Si të gjithë, kryet kam ulur e lutem.
Përreth hovet uturima fishkëllenjëse,
S’i heq dot sytë nga flurudha me tymra, erë dhe qeshje.
Ku do godasë? Kë do qëllojë?
Ah, o Zot, qoftë predhë e luleve, e shpresës dhe pranverës!
SHPIRTËRA TË ARRATISUR
Miku im, ne të dy jemi ushtarë të heshtjes,
unë ruaj i heshtur, ti fshin i heshtur. Kafenë e hidhur
e pijmë në heshtje në qetësinë e trishtë të katit të poshtëm,
ku na merr malli për ato që s’flasim,
për re të trembura, pemë të prera,
për një grua që ecën ndanë rruge e këndon.
Në heshtje pijmë kafe të hidhur dhe vështrojmë nga dritarja
fluturimet gri të guguftuve që vërviten si gjethe të heshtura në qiell
me përhedhje të ndritura, si ftesa të ardhura nga larg.
KËNGA QË E PUSHTON MBRËMJEN
Shikimi im si zog i etur zhytet e humb
në mëngjesin kaltërosh të syve të tu të mëdhenj.
Goja ime synon buzët e tua të mbushura,
pakëz të hapura, si trëndafil,
ngaldim i liqenit, kur Dielli hedh me mijëra copa diejsh mbi të.
S’duam që buzët tona të digjen,
të shkrumbosen nga pritja.
Lëshohemi në krahët e frymës së njëri-tjetrit.
Dorëzohemi tek ajo që veç me një prekje magjepsëse,
na kthen në ajër, në hare të tejpashme që s’prishet.
Buzët e tua po shkruajnë poezinë e jetës time.
Një këngë që ende s’është thënë
po shkruaj dhe unë mbi këtë fushë trëndafilash.
Të puth në qafë, e ndjej rrahjen ftuese të damarëve të tu.
Kurrë nuk më ka pushtuar një trup kaq i bukur sa i yti.
Kurrë nuk e kam vënë gjuhën në thimka kaq të etura për puthje.
Kurrë s’jam gjendur kaq pranë një gjeratoreje bukurie,
si lëmimi i ndritshëm i barkut tënd,
si ndemja kaq ftuese të kofshëve të tua të mbushura.
S’e di kur ka filluar kjo ëndërr,
më ngjan vetja i pavdekshëm kur jam me ty.
Puthemi në buzë dhe na përfshin flaka që brof prej së thelli,
Të shikoj në kaltërsinë e syve dhe bëhem i tejdukshëm si ata,
Edhe i tokës jam, edhe asaj që është frymë mbi lulet.
Tek mëngjesi dhe mbrëmja, tek fëshfërima e gjethes,
tek kënga e zogut të fshehur, tek hapësira e paanë,
tek doçkat dhe buzët e tua zbuloj një qëllim të madh.
Kurrë s’do jem më si më parë,
s’e di si do duroj të eci si njeri.
Jam bir i magjisë tënde këtej e tutje.
Emrin ma ver ti, largoji pak buzët e mbushura dhe thuaje.
Unë aty i kam sytë, tek ai trëndafil pak i hapur.
Me atë emër do rilindem, me atë emër dua të vdes!
