AGULIÇE E VOGËL
aguliçe e vogël që mund të lulëzosh dhe hënën
në një petale të kesh detin
dhe në kërcellin e ndritshëm
qiellin
që kacaviret si arlekin
ti je bota ime e shkrimit
sa herë më vjen fryma
aty e ngjyej penën
dhe shkruaj nën lëkurë
në organet që m’i bën të freskët
kam mbetur duke lexuar veten
jam pa fat aguliçe
si ty, e shtrenjta ime
s’biem në sy
veç në ndonjë lirikë poeti
në amerikë s’ka aguliçe si ty
të lashë në atdhe
më prit në maj kur të kthehem
me një krehër
për petalen me hënë
do të vij me të gjitha të dashurat e dikurshme
të ujis
me puthje
VJESHTË TYMI
tranasfuzion me ngjyrat
po s’ka shpëtim
dhe pemët aq të bukura si kësulëkuqja
dalin nga përralla e fëmijërisë
në kohën e putinit
dhe bien
moda bën harakiri
si kavabata
si mishima
kur prishet harmonia
dhe heminguej më tej
bën pirueta peshqish
a mund të jetë një peshkaqen blu
dirigjent?
s’ka instrumentistë gjëkund
vetëm mitralierë dhe kamikazë
dirigjenti
skelet prej hëne
bën eklips
me simfoninë e nëntë
bie dhe bethoveni
nën pemët
sa herë pemët bien
putini ngrihet
dhe bie bethoveni
kemi punë me hijet
dhe një diell tymi
prej buke të mykur
dhe minjtë
SONATË MOZARTIANE
brirthit ngre kërmilli
pezhishkë e hënës doli nga këllëfi
harpë prej sedefi
tunxhi i ujërave
me një velë reje
ngjitet në diell
të krihet
dhe violinat dhe pianoja
sirena të puplave
të fytit të shqyer të mëngjesit
dhe heshtje drite
një flutur uliks
niset të takojë harmoninë divine
në aromën e lilakut
të ligatinës
ushton timpani
trompeta
boria
saksi
klarineta
e sqepthit të kalit të qyqes
e bufit
dhe e korbit të humbëtirës
dhe nga errësira e fizarmonikës
shndrit agsholi
i kitarës elektrike
po as zë as fërmim
vazhdon heshtja e pasqyrës
ku nuk shihet njeri
veç të vdekurve
thirret mozarti
të vërë një firmë
prej bari
DHE KARPUZIN KUR ÇAN
dhe karpuzin kur çan dhe i heq zemrën
aty bëhet një gropë
dhe rrushin kur kafshon dhe i heq farën
aty bëhet një gropë
dhe pjeshkën kur çan
dhe qershinë
dhe kumbullën
aty bëhet një gropë
më thoni nje frut
që kur hiqni farën
s’bëhet me gropë
aty është një lëng
një lëng veshtullor
që të ngjit në buzë
dhe ti e lëpin
aty fut dhëmbët dhe e kafshon
e kapërdin atë gropë
me një asosacion të fortë për gropën
dhe bota ku ti jeton
është një frut
po s’është kaq e thjeshtë si me një frut çfarëdo
po s’pate dhëmbë
dhe kurajë po s’pate
s’e çan dot
farën s’e nxjerr
gropën s’e shijon
më e vështirë ta hash
më lehtë të ha ajo!
DASHNOR I NJË MIJË DASHNOREVE
më caktuan dhe mua një punë në qiell
e pranova pa ngurrim
të shkruaja të gjithë emrat e dashnorëve të vdekur
prej dashurisë
në një radhua të trashë që e shfletoja në të dy anët e qiellit
në agshol dhe në mbrëmje
me një pendë pate të vjetër
pashë veten
dashnor
që i ndiqja
të gjitha perzonazhet femra të librave
nga elena te kleopatra, nga kontesha sanseverin te irenë forsajt, nga klelia konti te dypre
nga ana te zinaida, nga lara te kozeta
nga pati te madu
emra pafund dashnoresh të bukura
une veç i ndiqja me gishtin që fleten e qiellit perthyente
i zhytur në ëndërrime
ngutesha që fletën ta çoja deri në fund
se mos shikoja emrin tim të shkruar
diku
po askund
ëndërrimtar isha
ëndërrimtar mbeta dhe në qiellin blu
si një shkrues i rëndomtë në radhua
emrat e dashnorëve të vdekur shkruaj
duke ngjyer një pendë pate të vjetër
në diell
për skenat dramatike
se dashnorët i mallkoi fati tragjik
në hënë
për ato intime
kur bënin seks që s’përshkruhej nga autorët se quheshin të pahijshme
dhe natyrisht
unë fusja dhe gënjeshtrat e mia
i bëja të vërteta ëndërrimet
dhe zoti
për fat
s’ishte redaktor i bezdisshëm
në qiell isha dhe unë dashnor
i njëmijë dashnoreve të librave
zgjati dorën zoti në një rrufe që kaloi aty rastësisht
dhe dogji zift
në radhua vuri vulën përfundimisht
u pranova me ligj
jam dashnor i një mijë dashnoreve
zotit ia hodha
zotit naiv
FUSTANET
s’është era
po një shtjellë fustanesh që më vijnë prej andej
rripa mesi që më fshikin fytyrën
sikur më ndëshkojnë për mëkatet
i gënjeva
fustanet
dhe turp s’pata fare
tani më vijnë me erën e veriut
të groenlandës
me ulërimën e ujkut të bardhë
dhe të ariut të akullit
kojota i alurin hënës për mëkatet e mia
i gënjeva
fustanet
pse ta fsheh
po turp s’pata fare
ndëshkimi
amerika
vetmia
pasarelë bëhet ajri
pasarelë fustanesh
që i shqeva
më shtrëngojnë në fyt rripat e mesit prej bezeje kombinati
kordelet e gjata
dhe një aromë prej mishi të ardhangët
më le pa mend
s’paska vdekje më të ëmbël
vdekje fustanesh në erë
dhe turp s’pata fare
po kjo ç’mund të jetë?
më është shkruar të vuaj në amerikë
për ato që putha në pranverën tiranase
dhe i genjeva me një trendafil me erë
tani i falem erës
le të vijë me shtjella të mëdha prej groenlandës
të qetë të mos më lerë
të më ngrijë e të më bëjë akull
për mëkatet
veç të vijë siç duhet të vijë
me të gjitha fustanet që desha
asnjë të mos më fshehë
e di që do të më falin
fustanet
s’kanë zemër vajzat!
AQ AFSH TRULLOSËS
aq afsh trullosës nuk di si mund ta largojë verën nudo
t’i lerë plazhet shkretë, vetëm me hënën blu dhe pulëbardhat mbi suvala
aq aromë hamgjitëse e trupit tënd nuk di si mund t’i bëjë fir parfumet
t’i lerë shishkat bosh në vitrinat e pafundme te lacoste dhe armanit
aq vija e forma sensuale nuk di si mund ta shëmtojnë amerikën e dollarit
të lenë vetëm gurë dhe gjarpërinj
ja, këtë bën ti
sa herë më shfaqesh
veç je kujtim i largët
të ishe vërtet ajo që kam puthur
aq e bukur
aq seksi e llahtarshme
apokalipsi me katër kuaj do të vinte sërishmi
si në bibël
veç do të ishin katër kuaj atomik
po noe s’do të kishte
katastrofat më të mëdha ndodhin në ëndërr
por ah,
dhe atje ti s’je engjëll
PREJ KOHËSH KAM NUHATJEN E QENIT
prej kohësh kam nuhatjen e qenit
dhe në kopshtet e paçelur nuhat erën tënde
dhe ne tymin dhe në pluhurin që ngrihet me fashë
të gjitha makinat e nju jorkut s’punojnë me benzinë
po me aromën e trupit tënd virgjin
eh, ç’më gjeti me këtë nuhatje qeni
po kam dhe kapelen prej feltri të modilianit
shoh në çdo dru të rrëzuar prej erës
kofshët e tua të mëdha
dhe në kavakët e bardhë
kurmin tënd të lartë qe ngjyhet me agim
s’mund t’i shoh dot gonxhet e paçelura të manjolës
se me trullosin gjinjtë e tu me thithka të pathithura
jam bërë si i marrë
në qoftë se natyra është një çmendinë
unë jam një pacient më pak
MUND TË PRES DHE KOT
mund te pres dhe kot
duke parë jahtet që largohen nga moli i vogël në battery park
është shenjë se nuk më ka lenë ende ndjenja e fortë
dhe syri shikon pa gjyslykë
po kush të beson?
i kam mbushur gjashtëdhjetë
një kapele ala bombe më mungon
dhe një bastun fildishi në dorë
për të marrë pamjen e një gjyshi që ka dalë për të parë perëndimin e diellit
s’kam fytyrë afaristi me pamje stoike dhe sy sarkastik
ai rëndom mbyllet në bankë dhe çirret në bursën e uoll stritit
po as të një pronari që i kanë vajtur mbarë punët dhe tani pushon
fytyrën e një ëndërruesi kam
kundravajtës në amerikë
s’mund të rri shumë në këtë liman të vogël plot me jahte që lëkunden
duhet të shkoj pa rënë muzgu
po unë rri e pres
mos vjen ajo prej larg
si atëherë kur deti shfletonte dallget dhe e mbyllte librin ndajnatherë duke vëne hënën për shenjë
se shfaqej ajo me sandale në dorë
me fustanin e lidhur fjongo në njërën anë të kofshës së zbuluar
me këmbët e bukura në kumin me shkumë
dhe ma bënte me dorë
ate dorë pres
po bie mbrëmja dhe nisem fillikat vetëm
kjo më ka mbetur
të dal dhe të pres kot
i kam mbushur gjashtëdhjetë
ende s’po më le kjo ndjenjë e fortë
po kush të beson?
NËNAT
vdesin dhe nënat
mbajini mend ditët
orët
fiks
kur shkuan përgjithmonë
se janë ditë dhe orë hyjnore
perëndish
të zhgënjyera shkuan nënat
na bekuan
amanetet që s’i tret dheu
i harruam
tani janë lart
rrisin diej dhe hëna
shira dhe ylbere
acar dhe pranverë
fëmijë hyjnorësh rrisin
me dashuri nënash
bota të mos vdesë
e bëjnë për ne tokësorët
plangprishësit e mëdhenj
nënat poshtë dhe
lart
nënat lart dhe
poshtë
mbajini mend ditët
orët
fiks
kur nënat ikën te hyjorët
midis perëndish
po ne i harruam
ua thyem zemrat
s’u bëmë më të mirë
siç deshën nënat!
NJË KOKËRR ORIZ
Një kokërr oriz i pabindur ish, një kokërr oriz
Në sqepin e verdhë të një flamingoje këmbëkuq ngeci
Dhe udhëtoi me shiun nga blatishta në pallatin e perandorit
Dhe në kopshtet me lotuse dhe irisë blu përfundoi i shkreti
Ku jam, pëshpëriti orizi kur e pa veten midis kopshteve perandorakë plot shkëlqim
Zakoni e donte që ai të mbinte dhe ashtu bëri; mbiu e lulëzoi orizi
Midis lotuseve dhe iriseve blu që të kërthnezta fëshfërinin
E pa perandori dhe urdhëroi t’ia hiqnin nga sytë atë bastard të blatishtës
E shkulën me gjithë rrënjë shërbëtorkat si një foshnjë në pelena të çjerra liri
Dhe e flakën të gjorën në rrugën ku shkonin karvanet e mëdha të mëndafshit
Atje ishte Du Fu që i binte lutës në Pallatet e Verës dhe e pa orizin në shi
E la këngën poeti, se atje tej po shkelnin fatzezën patkojtë që lëshonin xixa
I u kujtua kupa e tij me oriz që e hante një herë në ditë, ajo kupa e krisur me oriz
Në kasollen prej bambuje pranë një qiriu të shtrembër e të tretur plot me miza
Dhe iku i pikëlluar pa thënë asnjë fjalë, iku poeti me lutën në krah, iku
Kanë kaluar mijëra vjet dhe rruga e mëndafshit s’është më, as kopshtet perandorake
Kur të shkoni në Kinë në kohën e orizit mos kaloni nga Muri i Madh
Po në orizore shkoni të më sillni një kokërr oriz, vetëm një kokërr
Ta mbjell në cepin e syrit të saj të shkruar ku fle gjithmonë një pikë lot
Të vijë Du Fu natën me hënë dhe në qetësi ta korrë.
