Sa çel agimi nata i thotë lamtumirë mbretërimit të saj, duke pritur me durimin epik, gremisjen e rrezeve të fundit të ditës. Atëherë shtëpia ime nis të frymojë me një heshtje të rëndë që la njeriu i zemrës, me të kthyer shpinën derës, dhomës bashkë me mua. Eh, sikur të ishte hera e parë! Dritarja drejt lindjes, lejon dritën të hyjë ngadalë në dhomën time, si të kishte frikë të më zgjonte nga një ëndërr që nuk dua të mos e ëndërroj. U zgjova dhe thashë: Sa hap e mbyll sytë, treten ditët pa ty. Janë bërë si fletë kalendari zverdhak që i rrëzon edhe puhiza, pa zhurmë, pa më pyetur.
Duket sikur koha ka krahë të padukshëm. Kalon pranë mendimeve të mia, e ndiej paqe në vete. Më vjen si vegim, dhe ti aty. Aq afër sa më duket se, nëse shtrij dorën, do të prek, të shoh buzëqeshjen tënde të mbetur pezull, pa mua, filxhanin e kafesë që s’e mbarove kurrë, fjalën e fundit që ma le përgjysmë.
Kujtimet janë bërë ngushëllimi im i heshtur. Vijnë pa trokitur, ulen pranë meje dhe më flasin me zërin tënd. Më tregojnë për të qeshurat që ende jehojnë në muret e kësaj shtëpie, për hapat tanë në rrugën tona, për ditët kur ëndrrat i kishim aq të mëdha sa bashkë i preknim me dorë. Kishte ikje dhe fillime, pengesa që i kalonim si ura të drunjta mbi një lumë të trazuar, dhe fitore që i festonim si mrekulli.
Por, kështu të ndarë, jetojmë mes kohës që ikën dhe mallit që nuk shuhet kurrë!
Ora nuk fal. As jeta. Ato ecin përpara me një ritëm që s’e ndalin as lotët, as lutjet. E ndezur nga flaka -mall, i lajmërova Zhanit, se durimi im po shpërthente, si një qelq, gati të thyhej në mijëra fjalë të pathëna. Dhe i thashë vetëm këtë: – Unë do vij, tek ti. Meqë në qytetin e tij kishin ardhur vizitorë nga bota, për të parë veprën e Zhanit, se siç u kam thënë, ai ndërtonte nga hiçi, vepra të mëdha. Kësaj here kishte bërë një vepër, e cila do të prezantohej nga krerët e shtetit, para botës. Por, Zhani nuk do të merrte pjesë. Ai bënte vepra dhe nuk dukej. Vepra e bënte të gjallë në heshtje dhe “zhdukjen” e tij. Kështu vepronte edhe me dashurinë, të dashurën e tij, që mua më shfaqeshin – halucinacion dhe me mua, që më thoshte: E vetmja, e imja Dashuri.
Ai më ndalonte me një heshtje që peshonte më shumë se çdo fjalë, sikur frika e tij të ishte mur mes nesh dhe dëshira ime të përplasej pareshtur në të. Kësaj here, si shkak u gjet edhe ceremonia madhështore, këmbëngula: Do vij! Zhani e kuptoi se këtë here nuk fliste thjesht dëshira, por një shpërthim i një mllefi grumbulluar prej kohësh, një vendim që nuk kërkonte leje dhe në zemrën e tij u përplasën frika për të më humbur dhe pafuqia për të më ndalur. Atëherë, ai më përcolli një fotografi nga varrezat, përcillte për në banesën e fundit burrin e motrës, dhe mbi atë imazh të ftohtë, mes dheut të sapo hapur e qiellit të rëndë, ndjeva se jeta na kujtonte me ashpërsi sa e brishtë është çdo pritje dhe sa i kotë bëhet çdo dyshim.
Unë mora rrugë drejt Zhanit. Pimë kafe dhe u pamë, sa shikimi të na çmallte e të na mbushte boshllëqet e heshtjes, në praninë e kryetarit që rrinte si dëshmitar, herë i qetë, herë i trazuar nga “ndarja jonë”. (Kryetarin e thirrën në telefon se ish vonuar për ceremoninë madhështore). I uruam njëri – tjetrit forcë e dritë, me besën se do të takoheshim sërish, për ta derdhur mallin si shi i vonuar mbi shpirtrat tanë të etur.
