‘Në gjithë trupin më dhëmb një grua”. Më saktë, mungesa e saj, korrigjon Drini vargun e famshëm të Borgesit teksa palos me kujdes një pusullë që ka ndërmend ta përdorë si shpatë për të copëtuar fjollën e nyjëzuar të dashurisë që, në vend të gëzimit, të vetmen gjë që i jep është zoritja në frymëmarrje. Letra, që është rishkruar pas çdo zhgënjimi, pra me qindra herë, ka pak a shumë këtë përmbajtje;
“Joy, Unë deri këtu jam. Më tutje rruga jonë bigëzohet(edhe këtë fjalë e ka huazuar nga Borges).Secili le të ndjekë shtegun tij. Më dhëmb mendimi që të humba, por mendimi që të kam pa të pasur është torturues. Dashurinë time, fatkeqësisht, e kam matur veç me dhimbje. Sado që dashuria është e pambarimtë, metri i dhimbjes time nuk shkon dot më tej. Do të të kujtoj gjithmonë siç kujtohet kryqëzimi i Shpirtit të Shenjtë;me dhimbje dhe adhurim deri në sosjen e ditëve. Shpresoj të të kujtohem ndonjëherë..
Drini”
Prore e kishte latuar letren asisoj, pa akuza, pa ankesa, pa shfryrje mllefi pa fyerje dhe aq më pak mallkime, sepse e dinte që të tilla ndjesi që lindin natyrshëm me fundin, gjithmonë cysnin nevojën për kundërakuza, për mbrojte, për shpjegime, për shfajësime si rrjedhojë, thuajse gjithmonë përfundonin në pikënisje.
Xhoana nuk e kishte për gjë të harronte orën e takimin, të mos vinte fare, të zhdukej gjithë ditën dhe në darkë të bënte një mesazh:”Beb, nuk kisha bateri. Gjume tëëmbël se jam e rraskapitur”, të fliste me adhurim për ish-in, apo të hidhte batuta tallëse për Drinin, dhe se kuptonte(a ndoshta e kuptonte shumë mirë) se këto nguleshin tek tjetri si heshta të zjarrta në lukth. Mbrëmbjen e shkuar, paturpësia e Xhoanës dhe poshtërimi i Drinit kaluan çdo cak. Patën lënë të takoheshin, por ajo s’qe bërë e gjallë. Me pezmin e pritjes së kotë, Drini e la veten të verdallisej kuturu. Ishte mbrëmje nentori. Gjethet e rëna dhe ravëglimi i dritave të velnin me melankoli. Mes kalimtarëve të panumërt pikasi atë që nuk priste ta takonte, Xhoanën. Nuk ishte vetëm. Vetëtimthi mendoi të ndryshojë rrugën, por ishte tepër vonë. “Drini si je?”-thirri ajo me një natyrshmëri shtirane. “Ky është Fabiani, një miku im. Fab ky është Drini, një shok i imi.” Nga tronditja, a nga nevoja e ngutshme për të harruar, Drini se kujton si u zhvillua biseda më pas, por mban mend se kur qe kthyer në shtëpi dhe qe lëshuar përmbys në shtrat, mes ngjashërimash kishte ndjerë se veshët i qenë zgjatur aq shumë sa preknin murin ku ishte zatetur shtrati. Edhe pasqyra i përshfaqi në shëmbëlltyrë të përçudnuar. Mbi supet disi të brishta, por të natyrshme, rëndonte një kokë e zmadhuar përbindëshëm, me turirin që zgjatej përpara dhe me veshët që shkonin lart si dy gjethe të murrme misri. Në mëngjes pasqyra qe kthjelluar, por ndjenja e poshtërimit kishte mbetur. Nuk pati grimë dyshimi që kishte ardhur çasti i përsosur për të kryer veprimin që kushedi sa herë ish matur. Duhej postuar letra dhe duheshin kyçur të gjitha portat elektronike që Xhoana të mos futej më. Kështu le të shkonin deri në harrim. Po nisej për në postë kur cingërroi telefoni. Ishte Xhoana. I lutej që të takoheshin. “Posto letrën dhe mos u bëj idiot”- i tha një zë që ai nuk ia vuri veshin.”Edhe të dënuarve me vdekje u lejohet fjala e fundit”– foli me vete sikur po mbrohej para ndonjë trupi gjykues.”Mos u bëj idiot. Mos e lërë të të gënjejë siç bën përherë.” -këmbënguli më kot zëri. “Nëse, edhe pasqyrat më tregojnë gomar, atëherë le të jem vetja”- foli Drini, kësaj herë me ngazëllimin e dikujt që, pas një malli dërmues, dashuria ia sjell shpirtin në vend.
Pasditen dhe mbrëmjen i kaluar sëbashku. Sado që fjalët i pati të mjegullta dhe kontradiktore, Xhoanës i erdhën në ndihmë puthjet dhe nurin i saj i bollshëm që t’ia shpërndante dhimbjen dhe mendimet e errta. Në darkë, paçka se Drini ndihej i lumtur, pasqyra sërish reflektoi shëmbëlltyrën e përçudnuar. Javët që pasuan Xhoana iu kthye sifatit të saj, zhdukej pa gjurmë dhe dukej pa shpjegime. Edhe Drini u kthye tek letra si tek një hajmali shpëtimi. Një mengjes kur, siç thotë populli për të treguar teprimin e dhimbjes, i edhe shpirti për të dalë, mbylli zarfin duke ngjeshur në dyll një lulëzë livando dhe doli në rrugë. Sa hyri në postë, një e njohura e tij që ishte sporteliste, kushërirë e largët e mamasë, e njoftoi se kishte ardhur një zarf në adresë të tij. Ishte nga Xhoana dhe në syprinë ishte livandoja e dyllosur. Ia rrëmbeu tjetrës zafrin nga dora dhe e hapi ne një frymë. Në të gjeti fjalët e veta:
“Drin. Unë deri këtu jam. Më tutje rruga jonë ndahet (Xhoana nuk e njihte Borges-n). Dashurinë time, fatkeqësisht, e kam matur veç me dhimbje. Sado që dashuria ështëe pambarimtë, metri i dhimbjes time nuk shkon dot më tej. Do të të kujtoj gjithmonë siç kujtohet kryqëzimi i Shpirtit të Shenjtë; me dhimbje dhe adhurim. Shpresoj të të kujtohem ndonjëherë..
Xhoana” Kur mbaroi së lexuari, toka iu shëmb nën këmbë dhe rrënojat e saj i ranë mbi krye. Me panikun e atij që është duke u mbytur, telefoni Xhoanën, por zëri mekanik i sekretarisë shpalli: “numri i kërkuar nuk ekziston”. Siç parandieu, edhe portat që të çonin tek ajo ishin të kyçura. I shkoi mendja të krahasonte letrën e marrë me letrën që do të postonte. Më kot gërmoi nëpër xhepa. Që andej nuk nxorri asgjë sepse duart i qenë kthyer në thundra.
