Montagët na kishin ftuar për darkë këtë fundjavë. Ishim ortakë në biznes prej vitesh dhe, përtej fitimeve dhe humbjeve, kishim krijuar një marrëdhënie që na bënte të ndiheshim më shumë si miq sesa partnerë biznesi. U nisëm një orë më herët për të shmangur trafikun e fundjavës. Qielli ishte i ulët, dukej sikur po çanim retë përmes, kishte marrë një ngjyrë gri të plumbtë, megjithëse parashikimi kishte qenë për kthjellime. Udhëtonim në rrugën pothuajse bosh. – Çuditshëm bosh për një të shtunë, – më tha bashkëshortja ime duke parë nga dritarja.
Shtëpia e tyre ndodhej rreth tridhjetë minuta larg, në një zonë të qetë me vila të shpërndara larg njëra-tjetrës. Një vilë dykatëshe në stil libertin, me dritare të mëdha dhe një ballkon të harkuar që shikonte nga kopshti. Sapo parkuam vura re se perdet bezhë të dritareve të katit të sipërm ishin ndërruar. Ngjyra blu e thellë e perdeve të reja kontrastonte me fasadën e bardhë të vilës. Atë çast pata një dyshim se mos kishim ardhur në vendin e gabuar. Bëmë para për nga dera. Qielli i plumbtë rëndonte mbi shpatullat tona si pelerinë e nderur nga kapriçot e motit. Kur u afruam, dera u hap vetë. Mbetëm te pragu. M’u kujtua se kamerat termike kanë sensor dhe dera u hapet vetiu njerëzve të njohur. Pamë njëri-tjetrin në sy dhe bëmë para për nga salloni. Ndriçimi ishte i butë, të jepte ndjesinë e mirëseardhjes. Kishim vite që frekuentonim shtëpitë e njëri-tjetrit, ishim të miqësuar me atë vilë, me arredimin e dhomave, ndarjet, veprat e artit, bibliotekën, llambadarët. I vetmi ambient që nuk kishim vizituar ishte dhoma e katit të dytë që shihte nga kopshti lindor i vilës.
Ime shoqe lëshoi një zë që u pasua nga unë:
– A ka zot kjo shtëpi?! .‥ Jemi nga zyra e tatim – taksave. E qeshura e lehtë filloi të na zbehej në fytyrë. Nga dhoma ku zakonisht shtrohej darka për miqtë vinte një muzikë e lehtë: Vivaldi, “Katër stinët”. Me një lloj ndrojtjeje kaluam nga salloni te dhoma e darkave pa thënë asnjë fjalë. Ndriçimi i butë ngjyrë kremi i dhomës, i përzier me muzikën e Vivaldit, na dha një lloj çlirimi. Llambadari lëshonte një shkëlqim të ngrohtë mbi tavolinën në qendër të dhomës. Mbi të ishte shtruar një mbulesë e hollë e bardhë. Katër pjata ishin të vendosura me simetri të përkryer, secila në pozicionin e saj të përcaktuar. Gotat e verës qëndronin pranë pjatave, të mbushura deri në gjysmë. Kristali i tyre reflektonte dritën dhe krijonte pika të vogla shkëlqimi mbi mbulesën e tavolinës. Një prej gotave dukej sikur ishte prekur pak më parë; kishte një gjurmë të lehtë në buzë, si shenjë gishti që nuk ishte fshirë plotësisht. Në mes të tavolinës qëndronte një shishe vere Barolo, e hapur. Tapa ishte pranë saj, ishte lënë me kujdes mbi një pecetë të palosur. Pranë shishes, një vazo e hollë kristali mbante lule të freskëta orkide me petale të hapura, të bardha dhe pak të përkulura në skaj. Aroma e tyre përzihej me aromën e drurit të mobilieve dhe me tingujt e muzikës që mbushnin hapësirën. Pecetat ishin të palosura në formë të rregullt, thikat dhe pirunët ishin vendosur paralelisht, në një vijë të drejtë, duke reflektuar një lloj rregulli përtej atij të zakonshmit. Ishte shumë ceremoniale ajo tavolinë për një marrëdhënie të shpenguar miqësore si ajo e jona me Montagët. Kishin kaluar minuta dhe ne akoma nuk dinim se çfarë ishte e gjitha kjo: një ëndërr, halucinacion, neurozë apo një skenë…?!
– Unë nuk kam qenë kurrë në këtë vend, – tha ime shoqe. Fillova të kisha dyshime edhe unë, mirëpo, përveç mungesës së Montagëve, gjithçka tjetër ishte siç kish qenë që në ditën e parë që kemi shkelur në këtë shtëpi: kopshti me tulipanë të verdhë, ngjyra e fasadës, ballkoni i harkuar me lule vile, arredimi i brendshëm sipas shijes së Montagëve, vera që na shërbehej darkave, muzika… gjithçka ishte një provë që fliste në favor të Montagëve. Situatë absurde ku njeriu nuk e kupton nëse është duke jetuar një jetë tjetër apo një lojë të mendjes së vet. Qëndruam për pak çaste në këmbë, pa prekur asgjë, sikur prania jonë mund të prishte ekuilibrin e brishtë të asaj skene.
– Ndoshta janë lart, – thashë me zë të ulët, më shumë për të qetësuar veten sesa për ta bindur atë. Ime shoqe nuk u përgjigj. Vështrimi i saj ishte ngulur te tavolina, te gota me gjurmën e lehtë në buzë. Dukej sikur po përpiqej të rindërtonte një skenë që kishte ndodhur pak çaste më parë: katër njerëz të ulur, një bisedë që rridhte qetësisht, dhe pastaj diçka që e kishte ndërprerë në mënyrë të papritur. Muzika e Vivaldit vazhdonte, tingujt e violinave mbushnin dhomën me një lloj elegance të ftohtë, sikur vetë shtëpia të ishte duke vazhduar jetën e saj pa pasur nevojë për ne. Bëra disa hapa rreth tavolinës. Shikimi më mbeti te karrigia që ishte paksa e tërhequr nga tavolina, si të ishte ngritur dikush me nxitim.
– Ka njeri këtu…? – thirra me një zë që më doli me pak ndrojtje. Asnjë përgjigje. Ime shoqe u afrua te dritarja e madhe që shihte nga kopshti. Jashtë, tulipanët e verdhë qëndronin të palëvizshëm në dritën okër të hënës.
– Është shumë e çuditshme, – tha ajo. – Sikur dikush të jetë larguar një minutë më parë. U afrova edhe unë te dritarja. Kopshti ngjante me një vepër arti, natyrë e qetë, pothuajse i ngrirë. Nuk dëgjohej asgjë, vetëm muzika që vinte nga brenda. Heshtja që pasoi ishte më e rëndë se më parë. Muzika kaloi në një nga pjesët më virtuoze të katër stinëve, “Vjeshta”. Dëgjuam një zhurmë të lehtë që vinte nga kati i sipërm. Hapa, copëza bisedash… ishte e kuptueshme vetiu, të dy kishim të njëjtin mendim.
Morëm shkallët prej druri që të çonin në një korridor të ngushtë gjysmë të errët. Ndërsa ngjiteshim, muzika na vinte më e largët. Në fund të korridorit ndodhej dera e dhomës që nuk e kishim parë kurrë. Një vijë e hollë drite dilte nga poshtë saj. Shtyva derën. Dhoma ishte e ndriçuar pothuajse njësoj si ajo poshtë. I njëjti llambadar, e njëjta tavolinë, e njëjta mbulesë e bardhë, të njëjtat pjata të vendosura me një simetri të përkryer. Edhe shishja e Barolos qëndronte në mes, me tapën mbi pecetë. Ndryshe nga poshtë, këtu tavolina nuk ishte bosh. Katër njerëz ishin ulur dhe po darkonin. Biseda u ndërpre sapo u hap dera. Të katërt kthyen kokën nga ne, pa ndonjë habi të dukshme, sikur hyrja jonë të kishte qenë e parashikuar. Zoti Montag ngriti pak gotën dhe tha me një ton të qetë, pothuaj ceremonial:
– Mirë se erdhët! Ju prisnim.
Pastaj u kthye nga dy të panjohurit përballë tij dhe shtoi:
– Këta janë miqtë tanë. Kapuletët. Ime shoqe më shtrëngoi lehtë krahun.
Nuk e kuptova nëse fjala “Kapuletët” u drejtohej atyre apo neve.
Dy të panjohurit në tavolinë na shikonin me një lloj kureshtjeje të përmbajtur, si njerëz që përpiqen të njohin dikë që e kanë parë diku, në ndonjë darkë tjetër… Burri ngriti gotën dhe buzëqeshi lehtë.
– Kemi dëgjuar shumë për ju.
Nuk e kuptova nëse e kishte fjalën për ne apo për veten e tyre.
– Uluni, – tha zonja Montag me një ton të butë, sikur gjithçka të ishte krejt e zakonshme.
Na bëri me shenjë nga dy karriget boshe. U pamë me time shoqe. Në atë çast më erdhi në mendje një pyetje e natyrshme: Nëse ne ishim Kapuletët, atëherë kush ishin ata që tashmë rrinin në tavolinë?
Burri tjetër, ai që nuk e kisha parë kurrë më parë, e vuri re hezitimin tonë dhe tha me një qetësi të çuditshme:
– Mos u shqetësoni. Kjo ndodh gjithmonë në fillim.
– Çfarë ndodh? – pyeta pa e kuptuar pse po flisja me zë të ulët.
Ai ngriti supet lehtë.
– Askush nuk e kupton saora nëse është Montag apo Kapulet.
Në atë çast muzika e Vivaldit kaloi te “Dimri”. Kësaj here dukej sikur vinte nga dhoma ngjitur ose ndoshta nga një dhomë tjetër e shtëpisë, ku katër njerëz të tjerë po përpiqeshin të kuptonin se kush prej tyre ishte Montag dhe kush Kapulet.
Mars, 2026.
