HIJE
Zëri që më mungon
lëviz shkretëtirës
me hapa të lodhur
I shkoj pas me vetminë
me hijen e Lisit
që s’më ndahet
as në rrugët e ferrit
Asnjë gjurmë në pamjet
e shkretëtirës
mbuluar me pëllëmbën
e piktorit të natës
Të rraskapitur
me frymëmarrje të rënduar
shtrirë shikohemi
sy më sy me vetminë
Vetëm hija e Lisit lëviz
pas zërit që më mungon…
PRITJE
Ikën edhe fshehtësitë
që asnjëherë nuk u rrëfyen
iku dhe koha pa kohë
diku pas murit
që shembet për çdo ditë
në sytë e Lisit
Lëshohet perdja
në fund të shfaqjes
që akoma nuk fillon
Në sallën ku mungon publiku
në vend të Lisit
rri pezull dhimbja
duke pritur të rrëfehen
fshehtësitë
SHIKIME TË VERBUARA
pamjet që na i morën
shikimet e verbuara
u fshehën largësive
pas maleve të djegura
nga zjarri i shpirtit
nga dhimbja për Lisin
kur mbyllet dera
e hapet nata
pamjet që na i morën
shikimet e verbuara
pikturohen me ngjyrat
e errësirës
në telajot e thyera
DITËT
nëpër shkallët e mallëngjimit
ikin ditët e kalendarit
ikin dhe ditët e lindjes
ditët e vdekjes
ditët e gëzimit
në cilën ditë
duhet të shkoj
në stacionin e pritjes
aty ku vjen e ik
dhimbja për Lisin…
MUNGESË ME ANKTH
Ftohtë bën
në këtë dhomë pa mure
me një dritare
mbuluar me kujtimin
për Lisin
Ftohtë bën
e nata zbret
nëpër shkallët
e dhimbjes
Troket heshtja
atje në fund të shpirtit
rëndë hapet dera
e mungesës tënde
varur në ankthin
e heshtjes
MALET E DHIMBJES
Nga malet e egra
zbriti edhe dimri
bashkë me acarin
dhe ngricat
Nga trishtimi
egërsirat futen
në trupat tanë
Shtrihemi në kasollet
e kohës
ndezim zjarret e kujtimeve
ëndërrojmë pranverat
e munguara
dhe presim e presim
të zgjohen kafshët
brenda trupave tanë
e të ikin maleve
të dhimbjes
BARDHËSI TË PËRGJAKURA
Dimri sapo ka mbuluar
kujtimet e luftës
janë ngrirë edhe dritaret
e shpirtit
bashkë me ëndrrat
e fjetura
dhe heshtjen e armëve
Pas paqes së munguar
Lisi hap sytë
dhe sheh
bardhësitë e përgjakura
HESHTJA
Heshtja do të marrë rrugë
si udhëtar i palodhur
E padukshme
midis pritjeve
ndarjeve
dhimbjeve
pas mesit të natës
do të pushojë
sa për ta dëgjuar
vajin e kukuvajkës
që rrëshqet
nëpër akullin
e errësirës
ENIGMË
Dhimbja futet në ëndërr
që s’është e imja
më pëshpërit ta kërkoj ilaçin
në tunelin e jetës
aty ku e kam humbur veten
dhe s’e gjej dot…
ZBARKIMI I DITËVE
Hapen velat e pikëllimit
dhe anija çan valët
në detin e dhimbjes
për Lisin
Në portin shkretëtirë
del heshtja
dhe pret të zbarkojnë ditët
me përmendoret
e harrimit
KAFSHA
Në kohë lufte
kafsha ime e brendshme
nuk bën paqe
me detin e harlisur të dhimbjes
që përplaset brigjeve
të shpirtit të lodhur
Nuk bën paqe
as pas dorëzimit
të pikëllimit
Koha nuk i shëron plagët
thotë kafsha brenda meje
që lufton si Don Kishoti
me mullinjtë e erës
VDEKJA
Një kortezh i heshtur
një dhembje që s’klith
tërhiqet zvarrë
drejt varrezave ku frymon
vdekja
Pastaj të gjithë shpërndahen
pas lënë kufomën
që pati një jetë
të heshtur
ÇELËSI
Dita u mbyll
në dhomë
dhe kurrë nuk e pa
as diellin
as hënën
Mbeti
vetëm çelësi varur
në murin e dhimbjes
MURI I DHIMBJES
E dashur
sërish hapet dera
dhe në odën e vetmisë
hyn mungesa e Lisit
Shëtit përreth
me fanarin pa flakë
dhe prek murin e
dhimbjes sime
në thellësinë e errësirës
Oh
një shukë drite
shpërlan hijen e tij
që lëviz rëndë
nëpër rrëfimet tona
plot pritje…
KAFAZI
Një mëngjes i vonuar
gjithnjë e tremb zogun
në kafazin
E pikturuar
ne ngjyrat e dhimbjes…
KËNGA E DHIMBJES
Kur do të pushojë
kënga e dhimbjes
heshtja e qiellit
do të zbresë mbi pikëllimin tonë
dhe të vdekurit
do të mendojnë
se dikur kishin
jetuar
KTHIMI
Largësive të humbura
atje ku është harruar kthimi
përbirohen ëndrrat e frikësuara
dhe strehohen pranë lutjeve
që akoma nuk janë shkruar
në Librin e Shenjtë
PARA IKJES
Kur trokiti mëngjesi
ty të mbuloi nata
me çarçafin e zi
Kam frikë
më pëshpërite
do të bëj një sy gjumë
sa të më vish në ëndërr
Ti mos qaj
kur të zgjohem
bashkë do të ikim
në kujtimet për Lisin
ERRËSIRË
Në shikimin e lodhur
pashë tek shuhej mëngjesi
dhe errësira që pa mëshirë
çante bebëzën
Në maje të pemës së thatë
dridheshin ëndrrat e frikësuara
nga dhimbjet në shtratin e vdekjes
SHTËPIA E VJETËR
Do të ngrihem nga shtrati i errësirës
dhe do të zbres nëpër shkallët e fatit
Rrugës deri te shtëpia e vjetër
do t’më rëndojë valixhja
e kujtimeve për Lisin
Mos më prit
se bashkë me Lisin jemi aty
në zemrën tënde…
KTHIMI
O engjëll i fatit tim
mos më kthe në vendin
e lindjes
për t’i shëruar
plagët e mallit
Mos më kthe
se kur ika
atje mbetën
vetëm kujtimet
dhe dhimbja për Lisin
në derën e hapur
krah më krah…
DRITA E FUNDIT
Prapa derës
në një gozhdë të ndryshkur
kam varur vetminë
dhe etjen e shpirtit
Vetëm dhimbje do të më shoqërojë
shtegut drejt lirisë
sapo të shuhet
drita e fundit
e tunelit të jetës
VETMIA
Mes frikës dhe gjumit
zemra zgjoi heshtjen
me të rëna të çmendura
Terri korb i zi
pllakos mbi malin
akull të ftohtë
Asnjë dritë në bebëzën e syrit
as hënë s’ndriçon
në kujtimet e zbehta
veç një shteg i mbyllur
para këmbëve që s’lëvizin
Po nisem
më thotë hija
natë është
mes frikës dhe gjumit
kurrë s’të ndahet
vetmia
DËBIMI NGA VETJA
Kur u dëbova nga vetja
mbeta edhe pa dhimbjen
edhe pa ditën e lindjes
humbur në kalendarë të hedhur
plehrave të botës
S’përfundojnë netët pa gjumë
as pamundësia e prangosur
për t’u kthyer sërish
te vetja
ENDËRR
Unë nuk kam ëndrra
jam udhëtar i netëve pa gjumë
shtigjeve të mbyllura
Herët në mëngjes perëndon dielli
korbi i Poes fluturon mbi fatin e vet
fluturon e përplaset mbi ëndrrat e fjetura
Dhe thonë:
çdo gjë fillon me një ëndërr…
(Tiranë, 7 mars, 2026)
