PËRMBYS
Matanë dashurisë
Të gjitha gjërat janë përmbys
Si dikur
Pa diell pa hënë pa yje
Përmbys është qielli
Kur i mbyllim sytë
Kur dridhen puthjet
Dhe bota merr pamje tjetër
Përmbys është shpirti
Loja e shikimeve të ngrira
Shtegtimi i fundit i hijeve
Elegjitë për jetën
Rrokjet e fjalëve të ndaluara
Nata e parë pa ëndrra
Është po ashtu përmbys
Në jastëkun me pendla
Të verdha si vetmia
Të gjitha gjërat janë përmbys
Edhe rruzullimi i zjarrit
Akrepat e orës
Dy lumenjtë e një shtrati
Edhe shushurima e ujit
Është përmbys
Matanë dashurisë
Edhe dhimbjet plot metafora
Janë po ashtu përmbys
Dorëshkrimi i ngjallur
Molla e kafshuar
Tri ditë të lumtura
Janë përmbys
Si dikur
Pa diell pa hënë pa yje
Përmbys jam
Edhe unë
Përmbys jemi të gjithë
ROJTARI I DASHURISË
Unë jam si rojtari i dashurisë
I dua zogjtë kur nuk fluturojnë
(Të dua vetëm ty kur hesht e dashur)
I dua lulet kur nuk çelin
I dua fjalët kur nuk thuhen
I dua erërat kur nuk fryjnë
(Të dua vetëm ty kur buzëqesh e dashur)
E dua zjarrin tjetër të shpirtit
E dua shiun pa rënë mbi flokun tënd
(Të dua vetëm ty kur fle e dashur)
Unë jam si rojtari i dashurisë
Nuk urrej natë pa hënë
Nuk urrej gjumë pa ëndrra
Nuk urrej dashuri pa vuajtje
(Të dua vetëm ty kur hesht e dashur)
Unë jam si rojtari i dashurisë
GJYSMËHIJA
Erdhi një natë veshur bardh
Shpirtndezur si zemërimi
Sytë mbushur me lot
Lëshoi një ofshamë pa fund
Dhe iku
Erdhi natën tjetër me shi
Me hapa të ngadalshëm
E lagur deri në fund të këmbëve
Nuk tha asnjë fjalë
Dhe iku
Të nesërmen u thurën legjenda
Për pagjumësinë e saj
Secili i besonte frikës së vet
Deri në ëndrrën tjetër
KËTA JANË SI ATA
Këta janë si ata
Pastaj këta dhe ata
Rrokullisen deri në fundin e tyre
Pa kuptuar kurrë
Si vdiset
Duke i ruajtur ëndrrat nga liria
Ata janë si këta
Kur luajnë syhapur
Me vetveten
TRI GJËRA VDESIN NGADALË
Thanë tri gjëra vdesin ngadalë
E para: dhimbja e bekuar
Kur mbaron rituali i shiut
Një natë me hënë
Thanë tri gjëra vdesin ngadalë
E dyta: vetmia e fjetur
Kur mijëra e mijëra kujtime
Mbahen ndër mend përgjithmonë
Thanë tri gjëra vdesin ngadalë
E treta: trishtimi i fjalëve
Kur bijnë gjethet e drunjve
Mbi shpirtrat tanë
Thanë tri gjëra vdesin ngadalë
Nëse nuk të them
Të dua
NJË DITË POSHTË JEMI TË GJITHË
Një ditë poshtë jemi të gjithë
Siç është toka
Siç janë lumenjtë
Siç janë detrat
Lart është qielli
Po ashtu edhe rrufeja
Është lart
Një ditë poshtë jemi të gjithë
Në fund të fundit
Si shkrumbi ynë
I bukur
VETMIA E FREDERIK RRESHPJES
Atë natë në Shkodër më pate thënë
Dashnia asht si zjarri
Kaluan vite e vite
I njëjti zjarr ndezi dhimbjen tonë
Deri në pafundësi
Atë natë në Shkodër më pate thënë
Dashnia asht si andrra
Fjalët i mori dallga e detit
Pastaj erdhi prova e zjarrit
Atë natë në Shkodër më pate thënë
Dashnia asht si qielli i paanë
Të gjithë planetet u zgjuan nga gjumi
Kur doli Ylli i Mëngjesit
Atë natë në Shkodër më pate thënë
Dashnia asht si rrezja e diellit
Që bie mbi lumë
Pastaj me barkën e shpëtimit
Diqysh dolëm në breg
LEHTËSIA E DURUESHME E PËRSHKRIMIT
Jo vetëm sytë e tu
Por edhe flokun
Ndoshta edhe gjumin pa ëndrra
Jo vetëm afshin tënd
Por edhe thellësinë e shpirtit
Ndoshta edhe heshtjen e trembur
Jo vetëm buzëqeshjen tënde
Por edhe dridhjen e qepallave
Ndoshta edhe pritjen
Jo vetëm fjalën e ëmbël
Por edhe shikimin e përflakur
Ndoshta edhe ngjyrat e dashurisë
KUJTESË
Çdo të hënë në mesnatë
Mbi sipërfaqen e tokës
Vijnë të buzëqeshur
Yjet që lindin e perëndojnë
Mësohemi me të njëjtin çast të heshtjes
Me të njëjtën dashuri mësohemi
Si Lasgush Poradeci
Mësohem me të njëjtat ëndrra
Si fluturat e natës
Dalëngadalë kur mbaron ofshama
Mësohemi me lojën e syve
GJYSMA E FJALËVE TË THËNA
E dashur
Merri gjysmën e fjalëve të thëna
Vendosi në sirtarët e shpirtit
Merre edhe pak buzëqeshje
Edhe pak mërzi
Mos i lë në heshtje
Në fund të javës vijnë poetët
Të lexojnë vargje për profilin tënd
Kështu vjen edhe lumturia
Në rrugët e Prishtinës
E dashur
Merre edhe pak zili
Dhe kujtoje çastin e ndritur
Kështu një ditë
Vjen edhe fundi
E dashur
DRITA E HËNËS
Lexues të dashur
Të dielen do të vijnë Vajtojcat e Rekës
Për besë në ëndërr
Më tha Ali Podrimja
Me vete do t’i marrin të gjitha baladat
Dhe një legjendë për Drinin e Zi
Dhe tingujt e lashtë të shqipes
Siç duket nuk kanë kohë të tepërt
Të rrinë nën dritën e hënës
Për besë në ëndërr
Më tha Ali Podrimja
Të dielen do flenë në Ulpianë
PËRMALLIMI I FUNDIT I BABAIT
(Për atë ditë kur ma dogjën shtëpinë dhe bibliotekën, më 2 gusht 1998)
Përnjëmend e kam
Ti ke vuajtur shumë
Unë kam vuajtur pak
Vuajtja ishte art i bukur
Në secilën ditë
Përnjëmend e kam
Ti ke dashuruar shumë
Unë nuk kam dashuruar kurrë
Dashuria ishte dhimbje
Në secilin çast
Përnjëmend e kam
Ti ke zën hiena me dorë
Unë kam jetuar midis hienave
Jeta ishte iluzion i lumtur
Në secilën ëndërr
ENTUZIAZMI I SYVE TË KALTËR
Është e vërtetë
Sytë e kaltër janë si deti
Kur mbushen lot
I zë gjumi i vetmisë
Pa dremitur bashkë me qepallat
Është e vërtetë
Sytë e kaltër janë si qielli
Një natë u hidhëruan me yjet
Dhe e morën me vete
Dhimbjen e dashurisë
Është e vërtetë
Sytë e kaltër janë edhe si era
Kur zbardh drita
Ngadalë i tretin shikimet
Përtej peizazhit të panjohur
Është e vërtetë
Sytë e kaltër janë si gjithësia
DHOMA GJYSMË E ZBRAZËT
Të gjitha sendet e dobishme
Janë vendosur në njërën anë
Si dikur shenjat e buzëve
Në faqen e majtë
Në njërën anë
Sende të buta si pambuku
Në anën tjetër
Sende të padurueshme
Si mërzia
Mbi tavolinë
Orari i rregullave të lojës
Dhoma gjysmë e zbrazët
Ana tjetër e zymtë
Si hidhërimi i pritjes
Ana tjetër e ftohtë
Pa ndiesi shpirtërore
Ana tjetër e errët
Si pikturë abstrakte
Plot sende
Mbështetur një nga një për muri
Disa fjalë të harruara me dyshim
Pastaj rrethi i ngushtë i intrigave
Vazot e luleve të thara
Ku mungon e kuqja
Diku në fund të dhomës
Mungon edhe përmallimi i buzëqeshjes
E vetmja prekje
Në rendin simbolik të gjërave
Në të dy anët
SI NJË SHTRËNGATË
Kur nëna më lindi mua
Qielli ishte plot re të bardha
Vetëm një re e zezë
Ishte larguar në shenjë proteste
Bashkë me ngjyrat rebele të ylberit
Pesë javët e para nëna luante me jetën
Në spitalin e mushkërive në qytetin e Pejës
(Bjeshkët e Nemuna luanin me dhimbjen)
Kur i përfytyrohej bota tjetër
Apo çasti kur i krihte flokët para pasqyrës
Apo kur tri herë në ditë
Lëshonte nga një ofshamë pa fund
Pesë javët e para nëna luante me jetën
Në spitalin e mushkërive në qytetin e Pejës
(Bjeshkët e Nemuna luanin me dhimbjen)
Një imazh hiper-real i vetënjohes
Diçka si ekspresionizmi abstrakt
I gjërave me shpirt në fyt
Në shkallën zero të frymëzimit
