1–E pandodhur
Asgjë nuk ka ndodhur !
Veçse copëza të grisura, nga fustani i kujtesës
i mori era …
U zbathën rrënjët, që nuk ngulëm dot thellë
ne, endacakët e shekullit të ri.
Recetat e nënës si lojë e mendjes
e vetmja dëshmi e origjinës
së shqyer nga uria
ngjita mbi frigorifer..
Ekzistenca luan nervash, të më bindë
se të gjitha dashuritë fillojnë në kuzhinë
Sajova fërgesën për time bijë
Për atdheun tërholla një byrek
me petë të pjekura
por, asgjë nuk ndodhi sërish!
Nuk munda të telkaloj vehten!
Lëkura e gruas së bindur nuk ra!
Nuk i zgjidha misteret me pyetje!
kur përgjigjet, nuk i kisha më
Mendova shekullin, bregun, dikushin
ankoruar në përpjekjen time
në kohë të gabuar, si panevojë!
Kisha dremitur pak …
Ishtw zbardhur
kur kaosi i ra fjalëve
e harresa, njerëzimit
pa u shqetësuar, nga luhatjet e historisë
I verbër pranimi
Një palë sy, për dy njerëz
plotësisht në dashuri me nj-tj
vrasin rutinën e re në këtë vend!
Asgjë nuk ka ndodhur
vec të ftohtit që ndjejnë kujtimet
kur i besuan copave të grisura
të një fustani, sjellë nga Atdheu
ku thuhej:
100% pambuk ,
-zbardhet nga agjentët atmosferikë
-I paimunitet të jetojë pa diell
në një qytet me liqen gjigand
e pa kështjellë…
Mbetëm rrënjëshkulur në të dy anët!
2–Legjenda e Malit të Vashës…
Dekori i pranverës rebelohet si fëmijë motak,
duke gjalluar rishtas brigjet e Shkumbinit;
ngop etjen e tij
mbi gjurmët e rizgjimit
Këmbët mbi Malin e Vashës
i dorëzohen shkëmbit
që bie thikë përmbi rrjedhë
jehona shkrepëtin zërin pa pezm
të një dashurie mes dy botësh ndryshe,
me shpinë nga lind dielli.
Fluturimi dhe era atje, mbi pyllnajë,
largojnë me gishta horizontin;
thyejnë heshtjen e mbivendosur
mbi ajrin bosh
nga legjenda e zverdhur tash sa mote.
Legjenda ish’ dorëzuar majë mali…
Vasha drithëroi e klithi fort:
“Nuk mundem pa ty, i dashur!”
Kërrusur nga dhembja, si pemë e thyer,
thithi aromën e fundit të natës
e hëna e plotë u fsheh në mosqenie,
Vasha u hodh mbi lumin
ku një herë në një mijë vjet flijohet
kurbani i një dashurie të pamundur…
3–Me vehten
Një flutur mes barit pranveror.
dhe vesa, gjerbon si vajtocë,
sa për të zgjuar mëngjesin,
si drithërimë
Fletë me shkronja të panjohura,
ngecur në kangjella,
me fjalë që ngjiten në qiellzë,
deri në marrjefrymë.
Shkumëzojnë sytë ketra të uritur,
Tavlla e duhanit, tkurr mërzitë
Alarmi i zgjimit,
harruar në listën e humbjeve
për tri vende pune,
ku tani ecin të tjerë…
Llambat led nën fustanin e diellit
fshijnë me mëngët e kujtesës.
hidhësirën e debatit me tim bir
Një e qeshur zëlartë
rrëzon kafenë në thurjet prej kashte,
Koka, rënduar me ëndrra nate
ul ditën e pluhurosur,
si një kufi lufte
që bëj me veten papushim.
4–Kufi
Perëndimi nuk rri gjatë në një vend;
thërrmohet në zjarrminë e yjeve,
sa herë zëri kapërdin heshtjen.
Preferoj parajsën, me pranim lutjesh
Zilisem zogjve që arrijnë qiellin;
Më mbahen fjalët në kapërcim të kufijve
për tu zbardhur
si një letër bosh…
5–Mungesash
Klithi gjumi në shtrat sonte.
E u ngrit mbështetur
në bërryla heshtjesh,
pa hënë, as mëngjes
ish’ rrëzuar syve
e vrarë, nga mungesa…
6–Zgjedhje
Është fundjavë…
Rradha fërshëllen si tren me avull,
poshtë kazinosë “Greek Town”.
Lagjja dehet me muzikë buzuqesh;
si gërhitje e fjetur keq…
Në semafor të njëjtat drita pulsante,
që duket sikur kërcejnë këngë vaji.
Një zë burri ringjall harpën nga brinjët e lodhura
për të dashurën e tij,
që braktisi gjysëm shekulli më parë,
në Athinë..
Ai përsërit ngjirur, të njëjtat vargje
pa përcjellë të plotë historinë;
enigmash vërtitem si një konkurs
deri te vargu i dytë…
“Asnjë princ i kaltër nuk u nis për atdhe, –
thoshte kënga;
asnjë varr nuk mori trokun e kthimit.”
Buzët avullojnë melodi Epiri,
në lagjen greke, këtu në Detroit.
Koha ngec aty , ku zgjedhim;
Duke e ndjekur,
kemi mbetur pa stacion;
7–Kuptim
Mëngjes me mendje shtrigash.
Gris natën në lëkurë të ajrit
nxjerr dritën prej syve të arnuar
kuptimin merr, mes buzësh,
si fjalët…
8–E pagjumë
Përgjatë natës, frymoj vetminë.
Gjumë nuk kam!
I gjej një shtrat dhe një ninullë
e bëj fëmijë;
ëndrrash luaj…
9–Pisha lojcake
Unë jam pisha e parafundit
në kufirin e gjelbër fqinjor,
me degëza të hajthme,
më e vogla flokëdritë,
që luan kukafshehtas
me hojzat e rrjetës së metaltë
të kopshtit fqinj,
ku dielli djeg vesën në fillim.
Kujdesem të thyej mitin.
Kufijtë më të hekurt
janë mendjet, që kullojnë gjelbër…
10–Sa keq më vjen për rrugët
Në këtë qytet të madh pa qendër
e bukura majë takash,
trotuaresh të zbrazëta
nuk përbën lajm!
Ajo është si një yll që bie
ditën për diell
pa asnjë dëshirë në krahë.
Në këtë qytet ku mbijeton harresa
e bukura vërtitet në orbitat e vetes
si një fjalë e pafolur sdihet se sa..
Sytë fsheh xhepash,
si mjegull e pagojë
aty ku ajri e lë kohën, bosh.
E gjersa ti vdesë dëshira e paradës,
mos e pyet ku ishte
as pse u plak…
Sa keq më vjen, për rrugët!
11-Këngë djepi
Kohë e vrenjtur edhe sot!
Mjegulla ka rënë në gjunjë!
Një ketër gri mendohet!
Fëmijë të panjohur lagjeje,
numëron kafja ime e parë.
Më derdhet vetja në prehër !
E kthej përmbys, të lexoj ëndrrat
si një ditë e lodhshme pune.
Kafja u ftoh!
nga shikimi i trishtë i qiellit,
që mban në duar, një djep
me dy këngë në të , në dy gjuhë…
për dy epoka që treten,
si dy raste përjashtimi,
Në luhatje stinësh
vetminë zhvesh me tingujt
e një të qeshure të panevojë.
Vera këtu nuk vjen asnjëjerë në kohë
12–Pështjellim
Në moshën time
frika drithëron mes gulçimeve të veta
si deti!
Herë si shpresë në gjysëm rrugë
që nuk vjen pa lëshuar zë.
Kokën mbështet ,
në pafuqinë për të besuar
te hijet,
te hapësira e pushtuar nga dilemat
për të thënë me fjalë që bëhen gulç në fyt
pengje zemre.
Në moshën time
frika, si pema e tharë, e ëndrrave,
që guxove të braktisësh
kur gjithçka nisi të dhembë.
e lodhur pret të shpërngulet
brenda një luleje
që i dorëzohet edhe pranverës…
13–Ndoshta
Ndoshta duhen fshirë retë, që zënë rrugën.
Mjaft t’i lutemi diellit, t’i kthejë në shi
për të shuar etje pulëbardhash
mbi delta ngjyrë lumi,
sa një frymë dashurie..
Fosilet e algave me gojë të çelur
lëshojnë stërkala urie
për hijen e së shkuarës si ngushëllim
Udha e hareshme vdiq
prej gjurmëve të palodhura të ambicies
Tash’ shoh lumturinë nga lart si gjithësia ,
Më jehojnë humbjet dhe fitoret
që u fundosën si britma,
në herbariume mosprekjesh,
me etiketa plastike!
Këto të gjitha
e ca mbetje fjalësh naive,
përcjellin përrallën e guximit
që nuk strehon dështakë
me gëzim pelegrinësh pa përvojë
duke ndalur vehten, aty ku s’e njohin
Ka ardhur koha të frigohesh
nëse hap një shteg nga pengjet
e punë e pambaruar ke lënë dhimbjen
e rob ke zënë guximin!
14–Mungesë
Jam një grua pa të shkuar!
Gjithçka flas janë mornica mushkërie në ag,
kur ëndërroj në këmbë si kuajt…
E ardhmja më zhvishet njëjtë.
kur gjyshja ime e patakuar,
dhe nëna ime e pafjalë
verbtaz ndoqën dritën e parajsës,
pa i ndërruar statusin mungesave!
Historia mbeti pezull
si faturë e papaguar lirie!
Ime bijë hedh dhe pret lirinë,
pa ankthin e rrëzimit…
Guximi i saj mund të mërdhijë,
pa vrajat e ndërgjegjes,
Ia njeh tiparet një qyteti
ku aroma e lirisë klith
si vera, nga britma e shirave.
Ime bijë i vë shenjë pragjeve të lirisë
me yjet;
rigjen botën nga eklipsi i zemrës
Vesh krahë ere
edhe pse ia dëshmova pafuqishëm
mundësitë e një gruaje për të bërë gjëra të mëdha,
pa modele.
Jam një grua pa të shkuar,
Liria ime si besnikëria e kafshëve
Nuk e kafshon hijen e saj
Mëngjesesh ende luftoj
për një betejë të humbur kaq vite
15–Frymëzim
Kur u linda,
u çlirova nga dhembja,
sapo trupit më lanë gjakun.
Të terur më gjetën udhët e erës
kur më morën në krahë.
Më pranuan,
si një lindje e pakëmbyer me fatin.
Rakia nuk ishte gostia,
as krismat në qiell.
Isha vajzë;
unë, fëmija ardhur prej mungesash,
kur lëkura ndjeu të ngrohtën e syve,
dhurova lotët e faljes.
Isha gati për të dalë jashtë plaçentës
si një triumf i nënës sime mbi frikën.
Ajo më këndoi:
“Bëhu rrjedhë lumi, pa humbur brigjet;
gjurmët lër në deltë,
si një këngë e lumtur për njerëz …”
16–Armëpushim
Babai mbillte çdo vit
pronën që trashëgoi nga i ati,
t’a mbrojë nga harresa.
E vilte, që të sigurohej për kufijtë.
Koha ecte…
Rrëfenjat e babait për tokën e të parëve
i ngjanin tymit të ullinjve
që ai dogji vjeshtës së tretë
dhe i fiku me rrobat e tij, teksa flinte.
Koha ecte…
Ajo s’i teproi asnjëherë
për testamentin
Kur një ditë ai humbi kthimin,
ne fshimë arsyen..
I dënuar me liri
e burgosnin veç duelet-monolog
me ngrënësit e kufijve.
Prona, si pasthirrmë i mbeti duarsh.
Vesa ia treti premtimet
Babai iku pa pronën e gjyshit me vete.
Amanet na la” armiqtë”
Unë jam ndryshe…
Pronën e babait e dhurova.
që të humbem
Ullinjtë ende kanë armiq.
Unë shpalla armëpushimin!
17–Gratë e moshës sime
Gratë e moshës sime,
si një stinë e arrirë
mëngjesesh, pulsojnë zemrës, sipas zërit.
Në trafikun dypërmasësh,
mbi hartën e pagjumësisë,
kafshojnë buzësh në vetmi
vargjet e një kënge nga atdheu.
Shpërthyese,
si aroma kolumbiane e kafesë,
tek lexojnë tabelat e çmimeve të naftës,
kujtohen për rrudhat që ju bëjnë mungesat
dhe një pluhur harrese hedhin mbi mallin.
Gishtërinjtë iu qajnë nga lagështia;
Copëza kujtimesh zemrën iu thinjin.
Hapja e saj është e ndaluar
në një vend ku duhet durim.
Gratë e moshës sime,
shpikin përmasa të reja
në një vend ku koha rend si maratonomak,
duartrokiten nga të panjohur;
siparin e ditës hapin në errësirë
dhe e ulin natën.
Gratë e moshës sime,
përdorin këngët për të harruar;
shtrëngojnë duarsh, rebelimin
si një bust heroi që vjen nga origjina
t’mos e thyejnë…
18–Drithërimë
Po mardh…
Më futin erë plasaritjet e mallit,
lotoj shikimin që tërheq zvarrë,
degëthyerjet e kujtimeve;
Oshëtijnë buzëdridhjet mbi parvaze
Lagjja doli në rrugë,
mbajtur në bastun poroz;
Dikush telefonoi për ndihmë;
Unë qava…
Si nuk më lënë këta njerëz të duroj,
të mpihem nga dridhjet,
derisa të arrij horizontin
ku deti tret diellin nën dallgë
Atje nuk bën ftohtë
retë i djeg rrufeja dhe zërin
nuk e merr era..
Mund të rënkoj sa të dua..
Të gjithë janë të dehur lumturie
të shohin si rrobat e reja të mbretit
Sa liri të plotë ka dhembja në atdheun tim!
19–Keqardhje
Marshimet e kamionëve të plehrave, të enjteve,
në lagjen time,
kanë ndërruar zakon.
Ata i marrin veç me një rrugë të gjitha,
pa i ndarë sipas llojit…
Veç koshat i përplasin njëjtë si dikur,
në beton…
… dhe ikin nxitimthi
nën mjegullën e përçmimit mëngjesor,
për të përsëritur veten në një tjetër portë.
Ata vrapojnë me lumturinë e hapjes së një dhurate;
unë tërheq koshin si të zbus dhembjen e tij.
Pezmi çan akullimën e indiferencës,
kurse dhembshuria ime
prej mungesash të vjetra,
ngre flamurin e bardhë të paqes,
në harqe shikimesh.
Më mbetet peng fjala,
pasqyra e genit durimtar të origjinës.
Jam rritur me përçmimin njerëzor;
një ritual rinie që binte si ulërimë,
nga lart-poshtë.
Sa vështirë të krahasosh…
… në një vend ku kujtesa thyen hënën;
se fati i plehrave është më i mirë,
se ai i frymorëve në hapësira
që i lan dielli shumë gjatë.
Futem në shtëpi me tipare të reja,
si një qenie e ridimensionuar
që ka filluar t’i vijë keq për plehrat.
Sa çudi…!
20–Pa vetmi
Kam një mendje t’ i lyp horizontit
ca re të bardha ,
të mbështjell brenda tyre, diellin,
të më humbet hija..
Kur vetëtimat të djegin qiellin
pa strehë të mbesë braktisja..
Nuk kam asnjëherë luksin e vetmisë!
