Po ti nga mbive kaq befasisht? pyeti fija e barit. Kush e si të solli në çastin më magjik kur vallëzon vesa në krahet e mi?!
Doja të isha krejt vetëm këto momente por meqë erdhe rri, ulu, shijoje dhe ik para se të lindë dielli…
Si pse edhe pyet?! Nuk dua të shohësh dhimbjen time kur ta thajë dielli, e di si me përvëlon trupin rrëkeza e saj?
Më ther, më djeg!
Poetja Alida e shihte me ëndje.
Akoma s’ke ikur? Ik, e di çdo të thotë përvëlim? Po pse vallë u dashka të rrojë kaq pak një krijesë kaq e brishtë, kaq lozonjare? Pse?! A nuk është kaq e bukur, e dashur?
Kaq e paqtë?
Mos thuaj si të gjithë “mos u mërzit, do vijë prapë nesër”. Ky nuk është ngushëllim, gjepura! Se a do jem unë nesër?! Po edhe nëse jam, a do jetë tamam ajo që dua?!
Alidës rruaza loti po i merrnin rrugën nga honet drejt syrit, por ajo nuk mund të shkelte porosinë e pengut të saj qiellor, ndaj ish mësuar t’i kthente mbrapsht, tek ajo pjesë e zemrës që e ruante veç për ‘të, ajo pjesë që kish gjithnjë dimër e vetëm ato lot përmallimi mund ta shkrinin paksa si një vijë uji nën dëborë.
Nga ajo shkrirje sytë i marrnin gjithnjë një shkëlqim që asnjë nga të dashurit e saj nuk mund të gjente gjurmë dëshpërimi.
Duket bari pa përhumbjen e vizitores së tij të rrallë, u prek dhe ndërroi thelbin e bisedës.
***
Sikur ndjeva ca pika në qafë, nuk më duken prej shiu, se shiun e njoh edhe pa rënë se ai me lindi e rrit, aq më tepër se reja sipër teje qenka e bardhë si bora, e butë si pambuk a mëndafsh, ç›të jetë vallë, e ndjeve ti?!
Mos njiheni ju të dyja që po të qëndron mbi krye si aureolë; ti sikur po flet me ‘të se dëgjoj edhe një zë që edhe të kthen përgjigje edhe të pyet, më bëjnë veshet apo po lajthit?
Eh, ajo duket si re po nuk është krejt re, është shpirti i atyre që nuk e kemi më. Ato shpirtra shkojnë tek reja dhe nisin prej andej kristale malli, ku çdo kristal kthehet në fjalë.
Po, po flas vërtet me renë, me shpirtin tim!
Ti nuk po lajthit, tamam na ke dëgjuar.
Po biseduar me ‘të mund të isha çmendur me kohë…
Mos edhe vesat e mia të thara nga dielli, jetojnë atje?!
Po! kaq tha poetja se ngashërimi mund ti’a dridhte zërin e fija e barit mund t’i bënte pyetje edhe më tronditëse.
Po dal të të pyes, ti që më erdhe pranë në çastin me të bukur të dashurisë sime, ti që paske mikeshe këte re nga më të çuditshmet, ti që ndjen dhimbjen gjer në palcë, ti çfarë je, njeri apo perëndi?!
Alida e vështroi me dashuri e dhembshuri.
***
Bari sikur dëgjoi hapa, nuk donte të ndahej kaq shpejt, ndaj gjeti një shteg tjetër bisede:
Po nga po me vjen një fllad si ato të ujërave të ëmbla, se nuk të pyeta, nga ato vise je?
Po, tha Alida me ngazëllim se këtë herë fort i pëlqeu pyetja, madje u gjallërua, po i gurgullonin fjalët.
Vij nga një prej liqeneve më të kulluar në rruzull. Ai më fali që fëmijë butësinë e qetësinë e mjelmës, fluturimin e çafkës, pikiatrën e zgalemit në lëshimin e vargut tim kur lëndohet brishtësia e botës. Si thellësia e tij më mësoi edhe mua të dua, të ndiej, të vuaj, gëzohem.
Ndaj e dua pafundësisht në çdo stinë, madje donte t’i thosh edhe më tepër seç do ti vesën, por nuk e tha, pati frikë mos e trishtonte.
***
Kur ende nuk ish ndarë fantazia nga realja, ndjeu nje dorë t’i rrokte të sajën. Ish motra Rozë. Me zërin e saj të qetë e çlodhes i pëshpëriti, mjaft filozofuat ju të tre, eja, do ikim në liqen, tek shtëpia jonë e dytë, do kthehemi në mbremje vonë si ato rosat e pabindura në Lumin të Madh që me zor i mblidhnin gjyshet.
Do bëhemi të vogla, se kështu liqeni do na presë i ngrohtë valë dhe do na qortojnë më pak…le që ti je dobësia e babait, jeni si shokë të dy, ndaj do e kalojmë lehtë.
Lida donte t’i thosh se e kish ngatërruar, ish nëntor jo gusht, por nuk i doli zëri, e ndiqte pas aq sa u bënë një frymë, një zemër, një shpirt.
Tek ikin u bënë të vogla vërtet. Juga që doli enkas për ‘to, tek frynte, edhe i shtynte drejt liqenit edhe luante me lulkat në fustankat e qëndisura me finesë e mjeshtëri thua se ato lulëzonin në prehërin e lëndinave.
Dukeshin në horizont si dy princesha të një mbretërie të pashenjuar në hartat e botës.
Kur doli nga ëndrra po gthihej.
Ish si në jerm dhe nuk po kuptonte nëse yll i fundit që po shuhej binte mbi malin Dajt apo mbi Malin e Thatë.
Pastaj qielli u ndez nga ngjyra vjollcë dhe të kuqen e Onufrit. Mes tyre, me sytë jeshil që takimi me barin u kishin marrë një të thellë si fundi i liqeni nga bimësia, pa tek ngjyrat purpur një buzëqeshje që veç ajo mund ta shihte, se ish veç për ‘të.
E rrëmbeu si pema serumin e parë pranveror dhe u sul drejt jetës me atë dëshirë e ambicje si ngreh majat pylli i ri për të kapur qiellin.
Tek ecte shkujdesur, para syve, të gjitha gërmat e librit po i kurdisnin një lojë.
Dolën nga libri, formuan një rreth të madh, vunë A – në e madhe të dorës në qëndër e kërcenin rreth saj duke i kënduar poetes,
“ ti ke tri A që askush si ka,
ti ke tri A* …
Nga gëzimi u ndje e lehtë pendë, aq sa druhej mos e rrëmbente era…
______
*fëmijët e poetes nisin të tre me germen A
Tiranë, tetor – nëntor, 2025.
