Kreu Letërsi Bibliotekë Poezi nga Lediona Braho

Poezi nga Lediona Braho

NJË PEMË QERSHIE

Kush tha se jam një metër e pesëdhjetë e pesë

e që peshoj pesëdhjetë kilogramë?

Metrat dhe peshoret le të gënjejnë sa të duan,

askush nuk u beson më,

nuk u besoj më as unë,

qëkurse pashë shëmbëllimin tim

në bebëzat e një të vogli,

qëkurse dëgjova jehonën e zërit tim

në faqet e një mali,

mund të bëhem pema e qershisë pas kopshtit,

që ia hap krahët diellit,

parmaku i dritares ku ti mbështetesh

për të soditur detin…

Dhe nëse ti do që të bëhem sy për të të parë,

le të bëhem vetëm sy që të shohin ty.

DUA

DUA të vish të më marrësh erë,

në këtë natë të bekuar me dritë yjesh,

ku asgjë nuk pipëtin veç bulkthit që këndon

jashtë dritares

dhe frymës së rënduar mbi gjirin tim të hapur.

DUA në këtë natë me shi meteorësh,

që bien e shuhen në lëkurën time,

siç bien yjet e syve të tu

mbi liqenet e syve të mi.

Vetëm ti ma kupton gjuhën e dëshirës.

KËNGË VERE

Kështu je ti:

një koktejl i ëmbël që më mjalton,

mjalton gojën time,

gjuhën time,

qiellzën time,

më mjalton çdo qelizë.

Edhe pse s’i kam pëlqyer koktejlët,

sonte etje kam vetëm për një koktejl

të ëmbël mjaltë,

si të ish’ hera e parë dhe e fundit,

një ngjarje e rrallë,

po aq sa një eklips hënor,

mjaltë i ëmbël

dhe

vetëm për mua,

vetëm për mua.

JAM SE DUA

Jam se dua,

ndryshe nuk do ta njihja këtë gjallim të ngadaltë,

që gjarpërisht rrëshqet barit të njomë

e qafës së hollë më përdridhet.

As kufijtë e lëkurës dot nuk do t’i shihja,

që vijën ta hiqja mes skajeve të dy botëve.

Dua, ndaj jam

dhe rritem si një rreth nga një pikë e vetme,

dhe bëhem miliarda pika

në ajrin që na ndan,

në ajrin që na bashkon,

në këtë ëndërr përjetësisht të bardhë,

përjetësisht të frikshme…

NJË DHOMË

Një shtrat i ngushtë druri mbështetur në mur,

mbi të,

një dritare sa një pëllëmbë

bën sikur më sjell dritën

dhe një dollap,

ngjitur me fundin e shtratit,

që veç ndërresave të zakonshme

mban dhe dy palë brekë mëndafshi

në rast se do të më hyjnë në punë.

Ah, po,

është edhe piktura e zverdhur e Natës me Yje,

kopje e dobët e një piktori amator,

që më kujton tek-tuk ndonjë mbrëmje kënaqësie,

dhjetëra libra të shpërndarë në katër qoshet e dhomës

dhe një ngrohëse që nuk ngroh.

Po veç të ftohtit ka gjëra më të rëndësishme

për të cilat duhet të shqetësohem,

si për shembull:

Sa është data sot?

Edhe sa ditë do mamaja të vijë e të më shohë?

Po gjyqi i babait, si vazhdon?

Po sikur ta ketë braktisur avokati?

Sa e sa pyetje më sillen në kokë,

por sado t’i bluaj në mullirin e mendjes,

asgjë nuk ndryshon me të vërtetë,

përveç dritares që zvogëlohet përditë,

në këtë dhomë të errët si gojë përbindëshi.

A KA DALJE…?

Në portën time,

në shekuj troket si i marrë,

herë si zog çukitës,

herë me fuqinë e trokut të një kali,

por sot vjen çuditshëm,

sa nuk di në do më gjunjesh

a në do më pushtosh,

vjen i lagur nga shiu i rrugës së gjatë,

i zi nga pluhuri i kohërave.

Përulesh para origjinës së botës.

Në natën pa skenar,

të dorëzohem si sorkadhja luanit,

trupi yt merr fuqi e bëhet i gjithi zemër,

ndërsa zemra ime parandjen stuhinë e gjakut,

kur ulërima del prej rropullive

nga gërvishtjet me thonjtë e zgjatur kohërave,

me etjen e hakmarrjes së lashtë.

A ka dalje nga ky pyll i dendur mështekënash?

ILUZION OPTIK

Një humnerë ju ndan, më thonë.

Çudi, pse nuk mundem ta shoh?!

E sigurt them:

Nuk ka humnerë,

kjo është vetëm një vijë e hollë!

Shihe mirë, më ulërasin

dhe unë rri e vështroj nga të gjitha anët.

Atëherë vija fillon të zgjerohet,

aq sa nuk u besoj më syve.

Një humnerë ju ndan, më thanë.

Mos fjalët e tyre i shtrembëruan ligjësitë?!

KJO NUK ËSHTË NJË POEZI

Kjo nuk është një poezi:

është një brengë e heshtur,

është një kuti shkrepëseje,

është një gotë e përmbysur

pas një bisede të lënë përgjysmë.

Ti nuk po lexon një poezi,

ti thjesht po çapitesh në shtegun

ku pena ime shkeli pak më parë,

në udhën e këtyre shkronjave

të mbledhura pa mundim,

që shpërndava pa vetëdije

në qoshet e letrës.

Kjo është një pseudopoezi

gozhduar në kryqin e mosarsyes

që pret të çlirohet

prej marrëzisë së gjuhës.

TELOS2

Te dera ia behu gruaja,

prej flokëve të egërsuar i doli një ulërimë

dhe gjoksi i saj i madh gulçoi.

U struka në dy krahë të mëdhenj

për t’i shpëtuar furtunës,

por mburoja u shkërmoq në duart e mia,

si prej një mallkimi parahistorik.

Në heshtje, ai e bëri zgjedhjen.

SHKRUAJ NJË PËRGJIGJE

Ju lutem lini komentin tuaj!
Ju lutemi shënoni emrin tuaj këtu

Artikujt më të fundit

Virion Graçi: Peizazhi − rrëfimtari i rrezikuar

Jasunari Kavabata Njëri nga romanet më të mirë të nobelistit japonez Jasunari Kavabata “Vendi i dëborës” më jep...

“Uji, e gjithë pesha e tij” tregim nga Roxane Gay

Uji dhe dëmi prej tij nuk i ndaheshin Biankës. Kurdo që ngrinte sytë lart, kudo që ngrinte sytë lart, njollat e ujit shfaqeshin...

Joachim Röhm: Pa një karrierë solide në vendin tënd s’mund të përpiqesh “të pushtosh botën letrare” në Europë apo Amerikë

Intervistoi: Violeta Murati Ju jeni një përkthyes i rrallë i shqipes, të cilën e njihni mirë, në gjuhën gjermane. Një...

Drita dhe errësira e çmimit Nobel 2019

nga Rafia Zakaria (CNN) “Ju e dini se ishim ne që ju mbrojtëm për shekuj me radhë nga hordhitë...